Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. R. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania z dniem 17 sierpnia 2004r. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku od dnia 25 sierpnia 2004r. w wysokości 605,10zł.
W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, że M. R. rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu 17 sierpnia 2004r. spełniał określone art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001), warunki do uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku, dokumentując staż pracy wynoszący ponad 20 lat. Powyższe okoliczności stanowiły podstawę decyzji Starosty z dnia [...].
Od tej decyzji Starosty M. R. odwołał się do Wojewody wnosząc o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu wskazał, że 22 czerwca 2004r. uległ wypadkowi na skutek którego doznał utraty pamięci i nie mógł przedłożyć stosownych dokumentów w Powiatowym Urzędzie Pracy do dnia 31 lipca 2004r.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty stwierdzając, że zgodnie z obowiązującą od dnia 1 czerwca 2004r. ustawą o świadczeniach przedemerytalnych od dnia 1 sierpnia 2004r. badanie uprawnień do świadczeń przedemerytalnych należy do kompetencji organu rentowego tj. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zaś organy administracji nie są uprawnione do rejestracji w powiatowym urzędzie pracy z datą wsteczną.
Skargę na decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył M. R. domagając się przyznania świadczenia przedemerytalnego. Jego zdaniem organy administracji nie wykazały się dobrą wolą i nie uwzględniły specyficznej sytuacji, w jakiej się znalazł na skutek wypadku i związanej z nim utraty pamięci. Podkreśla, iż spełnia wszystkie warunki do nabycia zasiłku przedemerytalnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi M. R. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanym przypadku kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała.
Ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny, albowiem wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów niekwestionowanych przez skarżącego.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zasada praworządności przyjęta w tym artykule stanowi powtórzenie zasady praworządności przyjętej w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej według której, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.
W dacie orzekania zarówno Starosty jak i Wojewody obowiązywała ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), której przepisy nie przewidywały tak jak przepisy wcześniejszej ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) instytucji świadczenia przedemerytalnego. Z dniem 1 czerwca 2004r. weszła w życie ustawa z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. Nr 120, poz. 1252), regulująca warunki nabywania i utraty prawa do świadczeń przedemerytalnych. Zgodnie z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 3 tej ustawy, od dnia 1 sierpnia 2004r., decyzje w sprawie świadczenia przedemerytalnego wydaje i świadczenie to wypłaca organ rentowy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej do świadczenia przedemerytalnego.
Z kolei przepisy przejściowe zawarte w art. 29 ust. 2 stanowiły, że osoby, które do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych zarejestrowały się w urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego nabywają to prawo na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie niniejszej ustawy.
Pozostaje bezspornym, że M. R. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu 17 sierpnia 2004r. Z faktu tego wynika, że bez względu na okoliczności, które legły u podstaw stawienia się w tym dniu w organie rejestrującym, w dacie 17 sierpnia 2004r. obowiązywała ustawa z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych, która określała kognicję organów rentowych w zakresie przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych. Przyznanie w okolicznościach faktycznych i prawnych danej sprawy świadczenia przedemerytalnego M. R. przez Starostę stanowiłoby rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 kpa, dające podstawę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji administracyjnej z powodu wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości.
Z podniesionych wyżej względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.