Uzasadnienie
Decyzjami z dnia [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Główny Specjalista Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie odmówił przyznania Z.M.i Z. M. zasiłku celowego oraz zmienił swoją wcześniejszą decyzję w części dotyczącej okresu przyznania zasiłku okresowego i zobowiązał do zwrotu nadpłaconej kwoty zasiłku okresowego.
Od decyzji tych odwołania wnieśli Z. M. i Z. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w piśmie z dnia 2 lutego 2006 r. zawiadomiło odwołujących się, iż stosownie do art. 36 §1 kpa ich odwołanie z uwagi na potrzebę uzupełnienia postępowania wyjaśniającego nie zostanie załatwione w wyznaczonym terminie. Jednocześnie organ II instancji wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 15 lutego 2006r.
Na to zawiadomienie wniosła skargę Z. M. zarzucając, iż wyznaczenie nowego terminu na dzień 15 lutego 2006r. jest bezzasadne, gdyż zawiadomienie nie zawiera żadnych okoliczności, dla których postępowanie wyjaśniające miałoby być uzupełniane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ wymienia jakie akty i czynności podlegają sądowej kontroli działalności administracji publicznej. Są to w szczególności decyzję administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego, akty nadzoru. Będące przedmiotem skargi zawiadomienie nie podpada pod żadne z wymienionych w tym przepisie aktów i czynności.
Również żadna z ustaw szczególnych nie przewiduje możliwości zaskarżenia takiego zawiadomienia do sądu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na tej podstawie należało postanowić jak wyżej.
Na marginesie wskazać należy, iż nawet gdyby przyjąć, iż skarga dotyczy bezczynności organu II instancji, to także podlegałaby ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 uppsa jako, że skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa w ramach autokontroli.