Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy nieruchomości gruntowych o numerach ewidencyjnych [...], położonych w miejscowości D. dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw i tankowania gazem propan-butan.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że wnioskowane przez M.K. zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym, poz. [...] z dnia [...] z późn. zmianami)). Zgodnie z tymi ustaleniami wnioskowany do zabudowy teren położony jest na obszarze oznaczonym symbolem [...] – istniejący odcinek drogi krajowej Nr [...] przewidywany do przekwalifikowania do kategorii dróg państwowych o znaczeniu krajowym, gdzie przewidziano rozbudowę tego odcinka do przekroju dwujezdniowego – dobudowa drugiej jezdni od strony północno-wschodniej. Jest to zatem teren rezerwowany dla potrzeb realizacji układu komunikacyjnego o znaczeniu krajowym i dlatego nie może być przedmiotem ustalenia warunków zabudowy dla potrzeb realizacji stacji paliw i tankowania gazem.
Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Organ I instancji słusznie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a posiadanie przez M.K. zgody Miejskiego Zarządu Dróg na lokalizację stacji paliw w odległości 40 m od ul. R. oraz opracowanie "projektu organizacji ruchu dla projektowanej stacji" nie mogło skutkować pozytywnym rozpatrzeniem wniosku.
Ponadto organ odwoławczy podniósł, że nie ma znaczenia fakt, że Wójt Gminy M. w 2001 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy na działce nr ew. [...] w D. budynku usługowo-gastronomicznego. Decyzja ta została uchylona w trybie odwoławczym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli M. i D.K., wnosząc o "pozytywną dla nich decyzję na postawienie stacji paliw i gazu propan butan".
W uzasadnieniu skargi podnieśli, że zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w pasie terenu rezerwowanego pod drogi mogą być wznoszone tymczasowe budynki lub konstrukcje budowlane, które w przypadku budowy drogi winny być usunięte na własny koszt. Skarżący zgadzają się na usunięcie stacji na własny koszt bez odszkodowania i uważają, że powinni w tej sytuacji otrzymać warunki zabudowy dla tymczasowej stacji paliw, dla której zakupili działki oraz kontenery i ponieśli nakłady w wysokości około [...].
Zarzucili ponadto, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy M. obowiązywał jedynie do 31 grudnia 2003 r., zatem wniosek winien byś rozpatrywany w oparciu o "aktualny stan faktyczny", tj. z uwzględnieniem faktu, iż plan na który powołuje się organ nie obowiązuje.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto podniosło, że deklarowanie przez skarżącego rozbiórki stacji paliw, gdy realizowana będzie droga o symbolach [...] nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. nie zawierają zasad tymczasowego wykorzystania terenu przeznaczonego pod budowę dróg publicznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.
W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.
Wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w niniejszej sprawie dnia 15 lipca 2003 r., zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Natomiast obowiązujący w dniu wejścia w życie tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy M. zachował moc do dnia 31 grudnia 2003 r. na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy. Oznacza to, do czasu utraty mocy obowiązującej przez ten plan, na obszarze jego obowiązywania istnieje obowiązek ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej (art. 86 ustawy).
W dacie orzekania przez organy obu instancji obowiązywał zatem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy M. z 1992 r. Plan ten był podstawowym instrumentem prawnym kształtowania przestrzeni. Prócz ustalenia przeznaczenia terenu i rozmieszczenia inwestycji celu publicznego, rozstrzygał on o sposobie zagospodarowania i warunkach zabudowy terenu (art. 4 ust. 1). Akty planistyczne w sposób pośredni, bądź bezpośredni wpływają na sposób wykonywania prawa własności. W ten sposób uprawnione organy swoimi działaniami w sferze prawa publicznego oddziałują na treść praw ze sfery prawa cywilnego, a pośrednio na stosunki cywilnoprawne. Właściciel nieruchomości może korzystać i rozporządzać swoją nieruchomością, ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Prawa planowania przestrzennego są m.in. regulacją kształtującą granice prawa własności. Ograniczenia zabudowy są związane z przeznaczeniem i określeniem zasad zagospodarowania danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Prawidłowo w zaskarżonej decyzji podkreślono, że istotą ustalenia warunków zabudowy jest rozstrzygnięcie, czy przedmiotowa zabudowa może być realizowana na danym terenie w myśl postanowień wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz.
60) nakazywała rezerwować w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego pod przyszłą budowę lub modernizację dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Rezerwacja terenu realizowała się przez odmowę wydawania zezwoleń budowlanych. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 2 i 3 tej ustawy w wersji obowiązującej w dacie orzekania przez oba organy w sprawie niniejszej, zarezerwowany pas terenu powinien być wykorzystany na cele rolnicze lub gospodarcze o tymczasowym charakterze za zezwoleniem właściwego organu, po zasięgnięciu opinii zarządu drogi, zaś w zarezerwowanym pasie terenu mogą być wznoszone tylko tymczasowe budynki lub konstrukcje budowlane; ich usunięcie w wypadku budowy lub modernizacji drogi następuje na koszt właściciela, bez odszkodowania. Wnioskowana do realizacji inwestycja, polegająca na budowie stacji paliw i tankowaniu gazem propan butan nie należy do inwestycji zaliczanych do "tymczasowych obiektów budowlanych" w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
W tej sytuacji organ orzekający nie mógł wydać decyzji ustalającej warunki zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne było sprzeczne z ustaleniami obowiązującego planu. Przedmiotowa nieruchomość położona jest bowiem na terenie oznaczonym symbolem [...] – istniejący odcinek drogi krajowej Nr [...] przeznaczonym do przekwalifikowania do kategorii dróg państwowych o znaczeniu krajowym, na którym przewidziano rozbudowę tego odcinka do przekroju dwujezdniowego – dobudowa drugiej jezdni od strony północno-wschodniej.
Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, że inwestycja polegająca na budowie stacji paliw i tankowania gazem propan butan jest sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.