Uzasadnienie
Pismami z 1 marca 2024 r. S. F., zwany dalej również skarżącym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę przeciwko "fałszywej decyzji uprawnień kombatanckich celowo nie – uznania służby w Armii Krajowej od 1944 r. – 1946 roku, do uprawnień kombatanckich". W dwóch z ww. pism skarżący wskazał na datę decyzji – 7 sierpnia 2000 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie 5 września 2000 r. Skarżący skorzystał z prawa wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku czego decyzją z 19 września 2001 r. organ utrzymał w mocy decyzję z 7 sierpnia 2000 r. Skarga została więc złożona na decyzję, od której nie przysługiwała skarga do WSA, tylko wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który został rozpatrzony.
Zarządzeniem z 28 marca 2024 r., doręczonym 5 kwietnia 2024 r., skarżący został wezwany do sprecyzowania, w terminie 7 dni, czy przedmiotem skargi jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 7 sierpnia 2000 r. nr [...], czy też inna decyzja, a jeśli jest nim inna decyzja, to to do wskazania, w tym samym terminie, numeru i daty aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu lub zaskarżonej czynności) objętego skargą. Poinformowano skarżącego, że brak wykonania ww. zarządzenia spowoduje uznanie, że zaskarża on decyzję z 7 sierpnia 2000 r. nr [...]
W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał zobowiązania zawartego w zarządzeniu z 28 marca 2024 r.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Wobec niejednoznacznego sformułowania pism stanowiących skargę, skarżący został zobowiązany do wyjaśnienia co jest jej przedmiotem, a wobec tego, że nie zareagował na wezwanie Sąd przyjął, że przedmiotem skargi jest decyzja z 7 sierpnia 2000 r., gdyż pojawia się ona dwukrotnie w pismach z 1 marca 2024 r.
W niniejszej sprawie skarżącemu przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób i Represjonowanych z 7 sierpnia 2000 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień kombatanckich, z którego skorzystał, w wyniku czego organ wydał decyzję z 19 września 2001 r. nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uruchomione więc zostało postępowanie, które zakończyło się ostateczną decyzją z 19 września 2001 r. – która mogła wówczas zostać zaskarżona do sądu administracyjnego, o czym zresztą skarżący został powiadomiony w treści tej decyzji.
Nawet jeśli przyjąć, że przedmiotem wniesionej przez S. F. skargi jest ta ostatnia, ostateczna decyzja z 19 września 2001 r., to i tak skarga podlega odrzuceniu z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia stronie decyzji. W tym przypadku skarżący potwierdził odbiór decyzji 15 października 2001 r., co oznacza, że termin do jej zaskarżenia już dawno upłynął.
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 p.p.s.a.