Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. B. wstrzymanie robót budowlanych związanych z budową pawilonu handlowo – usługowego, realizowanego na działkach nr [...] w P. na terenie osiedla "A", będących na etapie wykonania nad II kondygnacją więźby dachowej pokrytej folią, z powodu prowadzenia robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę znak: [...] z dnia [...] wydanego przez Wójta, oraz nałożył na J. B. obowiązek przedstawienia oceny technicznej w zakresie spełnienia przez przedmiotowy obiekt w stanie znajdującym się w dacie otrzymania niniejszego postanowienia, wymogów określonych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W podstawie prawnej powołano art. 50 ust. 1 pkt 4, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).
W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] Wójt udzielił Spółdzielni "A." pozwolenia na budowę osiedla domków jednorodzinnych na działce nr ewid. [...]w P. Pozwolenie to obejmuje również budowę centrum handlowo – usługowego, które określone zostało na załączniku nr [...] do decyzji wg projektu nr [...].
Decyzją z dnia [...] Wójt ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycyjnego dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na zwiększeniu wymiarów zewnętrznych i zmianie funkcji budynku mieszkalno – usługowego na budynek handlowo – usługowy na działkach nr [...], położonych w P. na terenie osiedla "A.", a także dotyczącego budowy wjazdu tymczasowego z drogi wojewódzkiej nr [...] na działkę inwestora.
Decyzją z dnia [...] Wójt zatwierdził projekt budowlany i wydał dla B. w P. pozwolenie na budowę pawilonu handlowo – usługowego z przyłączem wodociągowym, kanalizacyjnym i energetycznym w P. na działkach nr [...], na podstawie którego rozpoczęto realizację przedmiotowej inwestycji.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], stwierdzono nieważność decyzji Wójta z dnia [...].
Stwierdzenie nieważności decyzji Wójta z dnia [...] poskutkowało, na wniosek T. K., wznowieniem postępowania dotyczące pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Starosta decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Wójta z dnia [...] i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego pawilonu – z uwagi na brak decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu.
Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 50 ust. 1 cyt. ustawy nakazał J. B. wstrzymanie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego pawilonu, będących na etapie wykonanego stropu wylewanego nad drugą kondygnacją. Do zakończenia budowy pozostało wówczas wykonanie więźby dachowej z pokryciem, ścianek działowych, instalacji wodno – kanalizacyjnej, elektrycznej, tynków, posadzek oraz osadzenie stolarki budowlanej.
Decyzją z dnia 30.06.2004r., podjętą w trybie art. 51 ust. 1 cyt. ustawy, utrzymaną następnie w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia 18.08.2004r., organ I instancji nakazał J. B. zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z budową pawilonu handlowo – usługowego.
Wyrokiem z dnia 22.03.2006r., sygn. akt: II SA/Ke 371/05, wydanym w rezultacie złożonej przez T. K. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję organu II instancji z dnia [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...].
Wyrokiem z dnia 12.09.2007r., sygn. akt: II OSK 1198/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu odwoławczego od w/w wyroku, uznając, iż jakkolwiek jego uzasadnienie jest częściowo błędne to wyrok odpowiada prawu.
Organ I instancji, postanowieniem z dnia [...], znak: [...], orzekając po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego o wstrzymaniu robót budowlanych i nałożeniu określonego obowiązku, wskazał, iż przedmiotowe roboty są realizowane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę Wójta z dnia [...], a postanowienie z dnia [...] o wstrzymaniu robót budowlanych przy przedmiotowym obiekcie utraciło swoją ważność – z uwagi na uchylenie wydanej w jego następstwie, w trybie art. 51 ust. 1 cyt. ustawy, decyzji z dnia [...], wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 22.03.2007r. Powołano się przy tym na wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7.03.2006r., sygn. akt II SA/Bk 936/05. Organ podniósł także, iż inwestor zrealizował przedmiotowe roboty, polegające na wykonywaniu więźby dachowej, już po rozpatrzeniu w dniu 12.09.2007r. przez NSA skargi kasacyjnej od w/w orzeczenia.
Wskazano również, iż od dnia wydania decyzji z dnia [...] w obrocie prawnym funkcjonowały dwie decyzje dotyczące tych samych działek, odmiennie rozstrzygające o sposobie ich zabudowy. Jednakże, wobec uchylenia decyzji z dnia [...] decyzją Starosty z dnia [...] w obrocie prawnym pozostała jedynie decyzja z dnia [...], w oparciu o którą należało przeprowadzić analizę legalności przedmiotowych robót.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył T. K., podnosząc, iż J. B. nie realizuje przedmiotowej budowy w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...], lecz na podstawie decyzji z dnia [...]. Wskazał także na brak przeniesienia pierwszego ze wskazanych pozwoleń na inwestora zgodnie z art. 40 Prawa budowlanego. W ocenie T. K. nałożenie obowiązku dostarczenia oceny technicznej sankcjonuje próbę legalizacji samowoli budowlanej i jest "ośmieszeniem" prawa.
Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. uchylił postanowienie z dnia 20.12.2007r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż nie akceptuje wyrażonego w zaskarżonym rozstrzygnięciu poglądu, że postanowienie o wstrzymaniu robót z dnia [...] utraciło swoją ważność wskutek uchylenia wyrokiem WSA w Kielcach decyzji organu I instancji z dnia [...]. Decyzja ta, podjęta w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, przedłużyła jedynie ważność w/w postanowienia ponad dwumiesięczny termin określony w art. 50 ust. 4 ustawy. Natomiast późniejsze jej uchylenie nie oznacza samoczynnego uchylenia postanowienia z dnia [...]. Gdyby bowiem zamiarem Sądu było uchylenie przedmiotowego postanowienia to zostałoby ono wyszczególnione w sentencji wyroku. Na potwierdzenie swego stanowiska organ II instancji przytoczył wyrok NSA z dnia 27.11.2007r., sygn. akt II OSK 1558/06.
Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż inwestor nie uzyskał formalnego przeniesienia pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...], wydanej dla Spółdzielni "A." na swoją rzecz – w trybie art. 40 Prawa budowlanego. Ponadto, jak wynika z oświadczeń inwestora (m. in. pismo z dnia 6.03.2004r.), przedmiotowy pawilon został wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].
Ustalając związek pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę osiedla domów jednorodzinnych w P. a budową przedmiotowego pawilonu wskazano również, iż pozwolenie z dnia [...] na budowę osiedla "A." przewidywało zrealizowanie na działkach m.in. nr [...] centrum handlowo – usługowego. Z kolei w przedłożonym przez inwestora wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projekcie architektoniczno – budowlanym wymieniono decyzję Wójta z dnia [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz pozwolenie na budowę z dnia 28.10.1994r. Pomimo tego projekt zagospodarowania działek położonych na osiedlu "A." w P., będący integralną częścią decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]. przedstawia zdecydowanie inne zagospodarowanie działek nr [...], niż przyjęte w planie realizacyjnym zagospodarowania terenu tego osiedla, będącego integralną częścią decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]. Powierzchnia zabudowy pawilonów B i C, przewidziana uprzednio wynosiła bowiem łącznie 342,48 m2, natomiast obecnie – 500,96 m2 i w takim też rozmiarze inwestor realizował budowę.
Odnosząc się do prawidłowości ustalenia w postępowaniu I – instancyjnym kręgu stron organ odwoławczy wskazał, iż za stronę nie uznano B. H. – właścicielki działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością na której realizowany jest przedmiotowy pawilon. Ponadto zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone właścicielom działek nr [...]– J. B. i K. B. Skargę na postanowienie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł J. B., domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Skarżący zarzucił postanowieniu organu odwoławczego naruszenie prawa i wytycznych zawartych w wyroku NSA z dnia 12.09.2007r. Przedmiotowa budowa jest bowiem realizowana na podstawie pozwolenia z dnia [...], które obejmuje również budowę centrum handlowo – usługowego. Z tego też względu cały przebieg inwestycji należy oceniać na podstawie tego właśnie pozwolenia na budowę, zaś uzyskany w wyniku tego ustalenia stan faktyczny inwestycji powinien być podstawą do wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Należy przy tym wziąć pod uwagę dwa etapy realizacji inwestycji tj. w kontekście pozwolenia na budowę z dnia [...], a po jego uchyleniu – w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...]. Wskazano także na brak prawnego obowiązku przeniesienia pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] na rzecz skarżącego w trybie art. 40 cyt. ustawy oraz przewlekłość, do jakiej zmierza całość postępowania w niniejszej sprawie.
Ponadto skarżący stwierdził, iż zakończenie, na gruncie niniejszego stanu faktycznego, postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych – wbrew temu co twierdzi organ II instancji – jest tylko jednym z rozstrzygnięć jakie, zdaniem NSA, można wydać na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega, po pierwsze – prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, a po drugie – trafność wykładni tych przepisów. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na decyzję (postanowienie), uchyla ją w całości lub części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).
Na gruncie niniejszej sprawy rozważenia wymaga przede wszystkim, czy wobec nieuchylenia przez WSA w Kielcach wyrokiem z dnia 22.03.2006r., sygn. akt: II SA/Ke 371/05 postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych organu I instancji z dnia [...] traci ono moc – w sytuacji uchylenia powyższym wyrokiem decyzji organów nadzoru budowlanego z dnia [...] i [...], wydanych w oparciu o art. 51 ust. 1 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, czy też w dalszym ciągu pozostaje w obrocie prawnym.
Poddane pod osąd Sądu postanowienie organu odwoławczego odpowiada prawu i wbrew twierdzeniom skargi nie można mu skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego, czy też procesowego. Sąd w całości aprobuje argumentację prawną zawartą w uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia. Uchylenie decyzji opartej o art. 51 ust. 1 cyt. ustawy nie wywiera bezpośredniego wpływu na ważność postanowienia wydanego na podstawie art. 50 ust. 1 tej ustawy. Utrata ważności postanowienia o wstrzymaniu wykonania robót budowlanych następuje w sytuacji określonej w art. 50 ust. 4 ustawy – gdy organ nadzoru budowlanego w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia tego rozstrzygnięcia nie wyda decyzji, o jakiej mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust.
1. W rozpoznawanej sprawie decyzja na podstawie art. 51 ust. 1 cyt. ustawy została wydana przez organ I instancji w dniu [...] i utrzymana w mocy decyzją organu II instancji z dnia [...]. Późniejsze uchylenie wydanej w tym trybie decyzji (wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 22.03.2006r.) nie wywiera żadnego wpływu na ważność postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Innymi słowy, w obrocie prawnym na gruncie niniejszej sprawy w dalszym ciągu pozostaje w mocy postanowienie z dnia [...] o wstrzymaniu robót budowlanych. Ze względu na powyższe na aprobatę Sądu zasługuje stanowisko organu odwoławczego, iż ponowne wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania robót budowlanych przez organ I instancji – w zaistniałej sytuacji – jest dotknięte wadą nieważności. Godzi się podkreślić, że stwierdzenie przedmiotowej wady w toku postępowania zażaleniowego skutkuje rozpoznaniem sprawy w trybie przepisów art. 138 w związku z art. 144 k.p.a. – nie zaś stwierdzeniem nieważności postanowienia w trybie art. 156 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. Tryb odwoławczy w przepisach k.p.a. ma bowiem pierwszeństwo przed trybem nadzoru, obejmującym m. in. stwierdzenie nieważności postanowienia na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. Wynika to z faktu, że organ odwoławczy ma szersze uprawnienia niż organ stosujący art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 24.07.1998r., III SA 642/97). Z tego też względu stwierdzona w toku postępowania przez organ odwoławczy wada postanowienia z dnia [...] obligowała ów organ do jego uchylenia w oparciu o art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a.
Zasadnie organ odwoławczy uznał, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania wyjaśniającego w znacznej części oraz prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Z akt sprawy wynika bowiem, że postanowienia organu I instancji nie doręczono właścicielom działek nr [...] – J. B. i K. B., a B. H. – właścicielki działki bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością na której realizowana jest inwestycja, nie uznano za stronę postępowania. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wiąże się także z koniecznością wykonania przez organ I instancji wytycznych WSA w Kielcach i NSA zawartych w uzasadnieniach wyroków z dnia 22.03.2006r. oraz 12.09.2007r.
Uwzględniając przedstawione okoliczności, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone rozstrzygnięcie naruszało prawo, a w szczególności, aby podjęte zostało z naruszeniem przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Przedmiotowe postanowienie ma bowiem charakter kasacyjny i z tego względu stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygania spraw w postępowaniu odwoławczym (w kwestii uprawnień organu odwoławczego, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., por. uchwałę NSA w składzie siedmiu sędziów z 4.05.1998r. publik. ONSA nr 3 z 1998r. poz. 79). Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Takie brzmienie tego przepisu oznacza, że decyzja kasacyjna może być wydana tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki w nim określone, a więc wtedy, gdy – zdaniem organu odwoławczego – organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone przez tenże organ postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 k.p.a.
Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, albowiem wyjaśnienie wskazanych przez organ odwoławczy okoliczności nie mogło nastąpić w trybie dodatkowego uzupełniającego postępowania odwoławczego, poprzez zastosowanie art. 136 k.p.a. Koniecznym natomiast było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części, do czego wyłącznie uprawnionym jest organ I instancji. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części przez organ odwoławczy naruszałoby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej. Skoro decyzja (postanowienie) kasacyjna może być wydana tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, to nie może budzić wątpliwości, że organ odwoławczy przy jej wydawaniu ogranicza się do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu.
Organ ten nie rozstrzyga wówczas o meritum sprawy. Nie przeprowadza też merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia wydanego przez organ administracji publicznej I instancji. Podkreślenia również wymaga, że postanowienie z dnia [...] – wydane bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie – pozbawione jest pełnych ustaleń, które mogłyby stanowić przedmiot tej kontroli. Przepis art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a. pozostawia organowi odwoławczemu możliwość wskazania jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy z tego uprawnienia skorzystał, wskazując okoliczności które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazać należy, iż organ II instancji w prowadzonym postępowaniu zabezpieczył realizację wytycznych zawartych w wyroku NSA z dnia 12.09.2007r. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia – stosownie do art. 153 ustawy p.p.s.a. Jakkolwiek przepis ten dotyczy zasadniczo oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania formułowanych w orzeczeniu WSA to art. 153 ustawy p.p.s.a. może wyjątkowo stanowić podstawę do wyrażania takiej oceny w orzeczeniu NSA, wydanym w postępowaniu kasacyjnym. NSA w wyroku z dnia 18.08.2004r., FSK 207/04 (OSP 2005, z. 2, poz. 18 z glosą Z. Kmieciaka, tamże, s. 76, 77) uznał, że sformułowanie takiej oceny, odmiennej od oceny zawartej w zaskarżonym orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego, możliwe jest w wypadku oddalenia skargi kasacyjnej, jeżeli orzeczenie to mimo błędnego uzasadnienia (jak częściowo ma to miejsce w niniejszej sprawie) odpowiada prawu.
W związku z powyższym zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd obecnie orzekający w przedmiotowej sprawie są związani wskazaniami zawartymi w uzasadnieniach wyroku NSA z dnia 12.09.2007r. oraz wyroku WSA w Kielcach z dnia 22.03.2006r. (w części niezakwestionowanej przez NSA).
Jak wynika z uzasadnienia NSA cyt. "w przypadku przerwania budowy obiektu budowlanego, na skutek uchylenia w toku budowy decyzji o pozwoleniu na budowę tego obiektu i wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, zasadniczy przedmiot postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego dotyczy oceny tych robót budowlanych, które zostały już wykonane, a więc oceny, czy w stosunku do obiektu budowlanego znajdującego się w określonym stanie konieczne jest podjęcie przez inwestora czynności w celu doprowadzenia wykonanych już robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Dokonanie takiej oceny wymaga wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności przyczyn uchylenia pozwolenia na budowę oraz powodów stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, ale także ustalenia jakie roboty budowlane inwestor wykonał po uchyleniu pozwolenia na budowę do czasu wydania postanowienia o wstrzymaniu robót".
Ponadto konieczne jest "wyjaśnienie i ustalenie w jakim związku z decyzją o pozwoleniu na budowę osiedla domków jednorodzinnych "A." pozostaje budowa pawilonu handlowo – usługowego, jeżeli ten obiekt budowlany był objęty tym pozwoleniem i na podstawie tego pozwolenia rozpoczęto roboty budowlane". W trakcie ponownego postępowania wyjaśniającego organ – realizując wskazówki NSA – analizował powody stwierdzenia przez SKO nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia [...] i przyczyny uchylenia przez Starostę decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]. Ustalono także związek decyzji o pozwoleniu na budowę osiedla domków jednorodzinnych "A." z budową przedmiotowego obiektu.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, iż są bezzasadne. Zgodnie z art. 40 ust. 1 cyt. ustawy organ, który wydał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika, że inwestor nie uzyskał formalnego przeniesienia na swoją rzecz pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę z [...]. Z oświadczeń inwestora (m. in. pismo z dnia [...]) składanych w toku postępowania wynika natomiast, iż przedmiotowy pawilon został wybudowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...], nie zaś na podstawie decyzji z dnia [...]. Potwierdzeniem tego faktu jest także zgłoszenie rozpoczęcia budowy pawilonu handlowo - usługowego dokonane w dniu 11.08.2003r.
Również pierwsza strona dziennika prowadzonego dla przedmiotowego pawilonu wskazuje, iż budowę realizowano na podstawie pozwolenia na budowę z [...]. W świetle powyższych okoliczności twierdzenia autora skargi, iż skarżący realizuje przedmiotową inwestycję na podstawie pozwolenia na budowę z [...] nie znajdują uzasadnienia faktycznego i prawnego.
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.