Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 10 lutego 2009r., po rozpoznaniu zażalenia R. W. na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta sprawy dotyczącej zakłócenia stosunków wodnych w rejonie ul. [...] w [...] w terminie wyznaczonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 września 2008r., na podstawie art. 37 § 2 kpa uznało zażalenie za nieuzasadnione.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w terminie określonym w postanowieniu z dnia 26 września 2008r. Prezydent Miasta nie zakończył prowadzonego postępowania. Natomiast pismem z dnia 1 grudnia 2008r. powiadomił strony o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy do 31 grudnia 2008r. Ostatecznie decyzja w sprawie rozwiązania problemu odpływu wody z ulicy [...] w [...] została wydana w dniu 30 grudnia 2008r.
Organ II instancji podkreślił, że R. W. nie wniosła odwołania od tej decyzji, natomiast w dniu 12 stycznia 2009r. złożyła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta (k- 8 akta administracyjnych), który zobligowany postanowieniem Kolegium winien zakończyć postępowanie do dnia 1 grudnia 2008r.
Organ odwoławczy pouczył również stronę, że niniejsze postanowienie jest ostateczne i nie przysługuje na nie środek zaskarżenia.
W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lutego 2009r. (przedmiot zaskarżenia skarżąca ostatecznie sprecyzowała pismem z dnia 20 kwietnia 2009r. /k-18/), R. W. podniosła zarzuty dotyczące decyzji Prezydenta Miasta z dnia 30 grudnia 2008r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej uppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane na podstawie art. 37 kpa.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 kpa ma charakter wpadkowy i nawet jeżeli zostało ono wyrażone w formie postanowienia, to na takie postanowienie stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kpa warunkuje wniesienie skargi na bezczynność, ale bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie (por. postanowienie NSA z dnia 12.01.2001 sygn. IV SAB 177/00). Taką skargę, na bezczynność Prezydenta Miasta R. W. wniosła i jest ona przedmiotem postępowania w odrębnej sprawie (sygn. [...]). Postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego; postanowienie wydane po rozpatrzeniu takiego zażalenia ma charakter incydentalny (por. wyrok NSA z dnia 24.05.2001 sygn. IVSA 572/99 - ONSA 2002, Nr 3 poz. 116).
Skoro więc zaskarżone postanowienie nie jest objęte zakresem właściwości sądów administracyjnych, skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 uppsa.