Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak: [...] Komendant Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 93 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] nr [...] w sprawie nałożenia na Z. Ł. kary pieniężnej w kwocie [...]zł za wykonywanie transportu drogowego - zarobkowego przewozu osób taksówką osobową marki [...] nr rejestracyjny [...] bez posiadania licencji uprawniającej do prowadzenia tego typu działalności gospodarczej, z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne oraz z naruszeniem warunków w zakresie wystawienia oświadczenia o spełnieniu wymagań określonych ustawą.
W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że powyższe uchybienia stwierdzono podczas kontroli wykonanej w dniu 25 października 2006r. na postoju taksówek przy ul. J., z której sporządzono protokół podpisany przez Z. Ł. Kontrolowany brak licencji na wykonywanie transportu drogowego uzasadniał formą protestu przeciwko wypaczeniom panującym w środowisku taksówkarzy, w tym rejonizacją postojów mającą bezpośredni wpływ na zarobki taksówkarzy.
Powołując brzmienie art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (zwanej dalej ustawą) organ II instancji stwierdził, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego taksówką w zakresie zarobkowego przewozu osób wymaga uzyskania licencji.
Według stanu prawnego w dacie kontroli obowiązek posiadania badań lekarskich i psychologicznych wynikał z art. 39e w zw. z art. 39f pkt 1 ustawy zaś obowiązek posiadania oświadczenia poświadczającego spełnienie wymagań określonych ustawą o transporcie - wynikał z art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy. W zakresie postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy organ wskazał regulację zawartą w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003r. w sprawie postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy i
Sygn. akt. II SA/Ke 188/07 (Dz.U. Nr 230, poz. 2303) stosownie do której przedsiębiorca osobiście wykonujący transport drogowy wystawia oświadczenie o którym mowa w art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy według wzoru określonego w załączniku nr 2 do rozporządzenia.
Przepis art. 87 ust. 1 i ust. 1a ustawy nakłada na kierowcę pojazdu samochodowego obowiązek posiadania przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli wymienionych wyżej dokumentów.
Podstawę materialnoprawną odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy lub przepisów odrębnych stanowi art. 92 ust. 1 zaś ust. 4 tego art. w zakresie wykazu naruszeń obowiązków lub warunków o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia odsyła do załącznika do ustawy. Zgodnie z pkt 1.8. pakt.1 załącznika, za naruszenie warunków dotyczących dokumentacji związanej z pracą kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne wysokość kary pieniężnej wynosi 500zł, w zakresie wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą wysokość kary pieniężnej wynosi również 500zł (pkt. 1.8. pakt. 4), natomiast brak licencji skutkuje karą pieniężną w wysokości 3000zł określonej w pkt 1.3. załącznika do ustawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Z. Ł. nie wskazał w czym upatruje niezgodności z prawem decyzji Komendanta Policji z dnia [...]. Przedstawiona argumentacja dotyczy problemów nie stanowiących przedmiotu rozstrzygnięcia, albowiem skarżący nadal podkreśla swój protest przeciwko rejonizacji taksówkarzy w mieście.
W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesionych.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o 2
Sygn. akt. II SA/Ke 188/07 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Komendanta Policji oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Policji z dnia [...] zostały wydane z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy jak i przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Bezspornie pomiędzy datą przeprowadzonej kontroli taksówkarza Z. Ł. a datą wydania decyzji pierwszoinstancyjnej nastąpiła nowelizacja ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Ustawa z dnia 17 listopada 2006r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 235, poz. 1701) weszła w życie z dniem 3 stycznia 2007r. i nie zawierała przepisów przejściowych. Powyższe oznacza, że do stanów faktycznych zaistniałych przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy o transporcie drogowym znajdują zastosowanie przepisy tej ustawy w nowym brzmieniu. Z treści ustawy z dnia 17.11.2006r. wynika, że z dniem 3 stycznia 2007r. zmianie uległy przepisy art. 39e ust. 1 pkt 1 i pkt 6, art. 39f, art. 87 ust. 1a, stanowiące podstawę merytorycznego rozstrzygania organu, zaś rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003r. utraciło moc prawną.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że organ II instancji zauważył zmianę przepisów prawa materialnego w zakresie objętym przedmiotem rozstrzygnięcia, o czym świadczy ocena okoliczności faktycznych "według stanu prawnego obowiązującego w dniu kontroli", nie mniej jednak z tego faktu nie wysnuł prawidłowych wniosków. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza 1) działanie na podstawie obowiązującej normy prawnej, 2) prawidłowe ustalenie 3
Sygn. akt. II SA/Ke 188/07 znaczenia normy prawnej, 3) niewadliwie dokonaną subsumcję, 4) prawidłowe ustalenie następstw prawnych. Organ administracji publicznej obowiązany jest wykazać działanie na podstawie prawa w ciągu całego postępowania oraz przez przytoczenie w decyzji podstawy prawnej i uzasadnienia prawnego (art. 107 § 1 i § 3 - Kodeks postępowania administracyjnego B.Adamiak J.Borkowski Komentarz Wydanie 7 Warszawa 2005 s.64). Powyższa zasada zwana zasadą praworządności nie znalazła zastosowania w wydanych przez organy obu instancji rozstrzygnięciach, albowiem organy rozpoznawały sprawę w oparciu o przepisy prawa materialnego nieobowiązujące w dacie orzekania.
Wyrazem dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych i prawnych powinno być prawidłowo sporządzone uzasadnienie decyzji. Uzasadnienie prawne zgodnie z postanowieniami art. 107 § 3 kpa powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Orzekanie w oparciu o wadliwie ustalony stan prawny narusza art. 107 § 3 kpa w zakresie odnoszącym się do wymogów jakie powinno spełniać uzasadnienie prawne wydanej decyzji.
Na marginesie należy podnieść, iż w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że organ odwoławczy jest obowiązany również uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego, jakie zaszły w sprawie po wydaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji.
Powyższe naruszenie norm prawa materialnego i procesowego skutkuje koniecznością ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego umożliwiającego organowi I instancji wydanie decyzji zgodnie z prawem.
Z omówionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit c, art. 134 § 1, art. 135, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach oparto o przepis art. 200 p.p.s.a.