Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych odmówiła B.P. zwolnienia z opłaty rocznej za aplikację.
W dniu 13 grudnia 2011 r. B.P. wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Natomiast w dniu 13 lutego 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na ww. uchwałę.
W odpowiedzi na skargę Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wniosła o jej odrzucenie lub oddalenie wywodząc, że uchwała nie ma charakteru publicznoprawnego, a ponadto strona nie złożyła zażalenia na uchwałę do Krajowej Rady Radców Prawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270 dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z kolei w myśl art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t. jedn. Dz.U.2010.10.65 ze zm.) do zakresu działania Krajowej Rady Radców Prawnych należy rozpatrywanie odwołań od uchwał rad okręgowych izb radców prawnych.
Jak wynika z odpowiedzi na skargę oraz z treści samej skargi, B.P. nie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia odwołania od uchwały Okręgowej Izby Radców Prawnych do Krajowej Rady Radców Prawnych i z pominięciem tego środka złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniesienie przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie było prawidłowe skoro ustawa o radcach prawnych nie przewiduje takiego środka zaskarżenia. Brak wykorzystania przysługującego stronie środka zaskarżenia, czyni skargę niedopuszczalną, co powoduje konieczność jej odrzucenia, o czym Sąd orzekł na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o jej odrzucenie z uwagi na brak publicznoprawnego charakteru zaskarżonej uchwały, Sąd wyraża pogląd, że uchwała w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłaty rocznej za aplikację, jest aktem podejmowanym w sprawie indywidualnej, jest skierowana do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnień lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego taki akt dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego – uchwale Krajowej Rady Radców Prawnych w sprawie zwalniania aplikantów radcowskich z całości albo części opłaty rocznej, odraczania terminu jej płatności oraz rozkładania jej na raty, podjętej na podstawie art. 60 pkt 11 a ustawy o radcach prawnych. Dlatego taka uchwała podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jako akt wymieniony w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.