Uzasadnienie
Decyzją z 30 stycznia 2023 r., znak: SKO.PS/80/5079/2640/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania D. Z., utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Wójta Gminy Smyków decyzję z 8 sierpnia 2022 r., znak: GOPS.5211.16.3.2022, o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobowej w związku z opieką nad macochą K. Z. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
K. Z. jest wdową i na podstawie orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z 16 lutego 2022 r. została zaliczona do osób trwale niezdolnych do samodzielnej egzystencji od kwietnia 2020 r. Wnioskujący o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, o które zwrócił się składając 30 czerwca 2022 r. wniosek do GOPS w Smykowie, jest jej pasierbem.
Organ I instancji odmawiając D. Z. świadczenia pielęgnacyjnego przyjął, że ww. nie został adoptowany ani przysposobiony, a będąc niespokrewnionym przybranym synem, nie należy do innych osób niż spokrewnione w pierwszym stopniu. Między nim a macochą nie istnieje związek pokrewieństwa, o którym mowa w art. 128 K.r.i.o. Z tego powodu nie mieści się w kręgu osób zobowiązanych do alimentacji względem K. Z., co jest warunkiem przyznania tego świadczenia. Wójt Gminy Smyków podkreślił również, że niepełnosprawność K. Z. nie powstała przed 18 rokiem życia, co także wyklucza możliwość uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, oraz stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśniło, że nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia na tej podstawie, że niepełnosprawność nie powstała przed 18 lub 25 rokiem życia, tj. w wieku określonym w art. 17 ust. 1b uśr. Kryterium momentu powstania niepełnosprawności utraciło bowiem przymiot konstytucyjności w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki. Interpretacji art. 17 ust. 1b uśr należy więc dokonywać bez uwzględniania tego kryterium.
W ocenie organu odwoławczego, wbrew ustaleniom organu I instancji, istnieje obowiązek alimentacyjny pasierba wobec macochy. Z przepisu art. 132 K.r.i.o. wynika, że obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem, a jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych, obciąża bliższych stopniem przed dalszymi. Jednocześnie stopień pokrewieństwa określa się według liczby urodzeń, wskutek których powstało pokrewieństwo (art. 61 § 2 K.r.i.o.), i tak osoba bliższa stopniem wyprzedza co do obowiązku alimentacyjnego wszystkich krewnych dalszym stopniem. Linia powinowactwa odzwierciedla linię pokrewieństwa. Powinowactwo wynika z małżeństwa. Taka relacja istnieje między małżonkiem a krewnymi drugiego małżonka. Oznacza to, że powinowactwo pierwszego stopnia odpowiada pokrewieństwu pierwszego stopnia.
Zatem dziecko małżonka nie wyprzedza jego pasierba w realizowaniu obowiązku alimentacyjnego. Pasierb jest w tym samym stopniu spokrewniony z macochą co jej dzieci rodzone. W obu tych przypadkach chodzi o pierwszy stopień w linii prostej. Tylko gdyby macocha nie wychowywała w przeszłości pasierba i nie łożyła wraz z jego ojcem na jego utrzymanie na pasierbie nie ciążyłby obowiązek alimentacyjny wobec macochy, ale wymagałoby to stosownych ustaleń. W niniejszej sprawie organ I instancji nie dokonywał w tym zakresie ustaleń, ale nie kwestionował tego, że K. Z. nie posiadając własnych dzieci, wychowywała D. Z. Pomimo powyższych okoliczności, zdaniem Kolegium, zaistniała przesłanka negatywna przyznania wnioskowanego świadczenia. Mianowicie, w dniu 30 czerwca 2022 r. D. Z. pod odpowiedzialnością karną złożył oświadczenie, o rezygnacji z pracy w gospodarstwie rolnym, które stanowi w świetle art. 17b ust. 2 u.ś.r. dowód zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego.
W wyniku weryfikacji tego oświadczenia wyszło na jaw, że D. Z., zgodnie z pismem ARiMR w Końskich z 15.11.2022 r. jest zarejestrowany jako producent rolny pod nr gospodarstwa [...] i pobiera płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Istota płatności obszarowych jest to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście uprawia grunty rolne, tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać i swobodnie dokonuje odpowiednich zabiegów agrotechnicznych, zbiera plony oraz utrzymuje grunty zgodnie z normami i wymogami, czyli wykonuje wszelkie czynności niezbędne do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa. Prowadzenie działalności rolniczej nie musi więc polegać tylko na "własnoręcznym" prowadzeniu prac polowych.
Tym samym wnioskując i otrzymując płatności obszarowe odwołujący dowiódł, że nie zrezygnował z pracy w gospodarstwie rolnym. Pracę swoją wykonuje zarządzając tym gospodarstwem. W oświadczeniu z 24 listopada 2022 r. strona podała, że do koszenia łąki wynajmuje osobę posiadająca własny sprzęt rolniczy potrzebny do koszenia. Zgodnie z art. 17b ust. 1 i 2 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne w odniesieniu do rolników przysługuje, w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego, a taka sytuacja w tej sprawie nie ma miejsca. Nadto Kolegium stwierdziło, że "opieka musi - w sposób oczywisty - stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły".
W skardze do tut. Sądu na decyzję samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach D. Z. zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego, mające istotny upływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie normy przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, poprzez nieoparte na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym twierdzenie organu, iż nie zaprzestał pracy w gospodarstwie rolnym i w konsekwencji wydanie decyzji odmawiającej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego pomimo spełnienia przesłanki określonej ww. przepisem;
- 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku ustalenia i wyjaśnienia przez organ okoliczności faktycznych oraz niewłaściwej ocenie stanu faktycznego i w konsekwencji błędne ustalenie, że nie wykazał, że zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego oraz że zakres sprawowanej opieki nad macochą uniemożliwia mu w sposób zupełny podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej albo pracy w gospodarstwie rolnym;
- 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy przez SKO w Kielcach wadliwej decyzji organu I instancji.
W oparciu o przedstawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ II instancji błędnie nie zastosował normy przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r., i poprzestał na nieopartym na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym twierdzeniu, że on nie zaprzestał pracy w gospodarstwie rolnym. Tymczasem składając 12.05.2022 r wniosek do ARiMR o dopłatę do koszonej łąki za rok 2022 nie mógł przewidzieć, że stan zdrowia macochy pogorszy się na tyle, że będzie musiał całkowicie zrezygnować z jakiejkolwiek działalności rolniczej. Potwierdził, że w 2023 r. nie będzie wnioskował o dopłaty bezpośrednie i w dniu 10.02.2023 r. złożył w ARiMR w Końskich wniosek o wykreślenie go z ewidencji producentów' rolnych.
Skarżący podkreślił, że z uwagi na wiek macochy (skończyła 90 lat), jej stan zdrowia pogarsza się w zasadzie z dnia na dzień, ma coraz większe problemy z poruszaniem się, a postępująca demencja sprawia, że wymaga całodobowego pilnowania, żeby nie zrobiła sobie krzywdy. Zakres niepełnosprawności jego macochy wymaga ciągłego nadzoru i czuwania przy niej. Istnieje zatem bezpośredni i ścisły związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją przez niego z działalności rolniczej a koniecznością sprawowania opieki nad macochą.
Zgodnie ze stanowiskiem skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło również art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ustalenia organu II instancji zostały dokonane z pominięciem jego oświadczenia, a zatem bez uwzględnienia całokształtu zgromadzonego w sprawne materiału dowodowego. W oświadczeniu z 24.11.2022 r. wskazał bowiem, że wniosek o dopłaty złożył zanim jeszcze macocha wymagała opieki uniemożliwiającej prowadzenie gospodarstwa rolnego w jakimkolwiek zakresie. O dowolności oceny można mówić w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20).
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyraziło zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615), dalej "uśr", świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce albo ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej lub innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Stosownie do art. 17b ust. 1 uśr, w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio: 1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego;
2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym. Jak stanowi art. 17b ust. 2 cyt. ustawy, zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy trafnie przyjął, że dla świadczenia pielęgnacyjnego otrzymywanego przez opiekunów osób dorosłych nie ma znaczenia data powstania niepełnosprawności. Przywołany w decyzji organu I instancji art. 17 ust. 1b uśr nie mógł być stosowany w związku z uznaniem go za niekonstytucyjny przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13. Stosując właściwą wykładnię art. 17 ust. 1b uśr należy przyjąć, że w stosunku do opiekunów osób, których niepełnosprawność powstała później, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, należy dokonywać z pominięciem tego kryterium.
W konsekwencji niedopuszczalne jest oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, co znalazło potwierdzenie w jednolitej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela (por. np. wyroki NSA: z dnia 29 kwietnia 2019 r., sygn. I OSK 300/19; z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. I OSK 8/19).
Co się zaś tyczy obowiązku alimentacyjnego pasierba względem macochy, to również należy podzielić stanowisko Kolegium co do możliwości takiej sytuacji, która została przewidziana w art. 144 § 2 K.r.i.o. Zgodnie z tym przepisem, mąż matki dziecka, niebędący jego ojcem, może żądać od dziecka świadczeń alimentacyjnych, jeżeli przyczyniał się do wychowania i utrzymania dziecka, a żądanie jego odpowiada zasadom współżycia społecznego. Takie samo uprawnienie przysługuje żonie ojca dziecka, niebędącej matką dziecka. Do obowiązku świadczeń przewidzianego w poprzedzających paragrafach stosuje się odpowiednio przepisy o obowiązku alimentacyjnym między krewnymi (§ 3 art. 144 K.r.i.o.). Z regulacji K.r.i.o. wynika, że pod pewnymi warunkami, osoby nie związane więzami krwi, mogą również podlegać obowiązkowi alimentacyjnemu.
Niezależnie jednak od tego, czy K. Z. przyczyniała się do wychowania i utrzymania skarżącego, w analizowanej sprawie ta okoliczność pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji. W analizowanej sprawie sposób rozstrzygnięcia determinuje kwestia, czy skarżący zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym macochą, która jest przedmiotem sporu między skarżącym a organem odwoławczym.
Dowodem zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego jest w świetle art. 17b ust. 2 uśr stosowne oświadczenie złożone przez rolnika pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Taka forma dowodzenia podstawowej przesłanki przyznania świadczenia została wprowadzona z uwagi na specyficzny charakter pracy rolnika. Z oczywistych względów nie ma w tym przypadku innych dokumentów wskazujących na rezygnację z aktywności zawodowej, tak jak w przypadku osób rezygnujących z zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Ułatwienie dowodowe nie oznacza jednak, że oświadczenie rolnika nie podlega weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Takie założenie byłoby sprzeczne z podstawowym obowiązkiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością (zasada prawdy obiektywnej). Nie przeczy temu również fakt, że oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej.
W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z ustaleń Kolegium (pisemnego oświadczenia skarżącego z 24 listopada 2022 r. – k. 26 akt adm.) skarżący w dacie złożenia wniosku (30 czerwca 2022 r.) pobierał dopłaty na gospodarstwo rolne. Za 2022 r., jak podaje Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w piśmie z 15 listopada 2022 r. (k. nr 28 akt adm.), otrzymał zaliczkę w kwocie 716,95 zł – ONW oraz w kwocie 2.017,59 zł – OB. Mimo, że zarówno w oświadczeniu z 30 czerwca 2022 r. jak i w odwołaniu utrzymywał, że pole leży odłogiem i nie jest przez nikogo obrabiane, w oświadczeniu z 24 listopada 2022 r. wskazywał, że całość gospodarstwa rolnego stanowi łąka, która jest regularnie koszona przez wynajmowaną przez niego osobę, posiadającą odpowiedni sprzęt. Oświadczył również, że w 2023 roku nie będzie ubiegać się o żadne dopłaty z ARiMR, zaś decyzję o wykreśleniu z ewidencji producentów rolnych z lutego 2023, przedstawił na etapie wniesionej skargi do WSA w Kielcach.
Na dzień wydania decyzji przez organ II instancji skarżący nie dokonał zatem zmiany w ewidencji producentów rolnych. Prawne przesłanki pobierania płatności z ARiMR są ściśle powiązane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2114 ze zm., obowiązującej w 2022 r.) płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystywany do ubiegania się o te płatności (pkt 1), oraz łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha (pkt 2). Według art. 2 pkt 14 tej ustawy użyte w niej określenia "rolnik" oznacza rolnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tj. osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, która prowadzi działalność rolniczą.
Działalność rolnicza oznacza zaś: produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy (w zw. z art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.).
W świetle powyższego, niemożliwe jest pobieranie płatności bezpośrednich, jeśli nie prowadzi się gospodarstwa rolnego. Skarżący zlecając osobie trzeciej czynności polegające na koszeniu łąki podejmował działania niezbędne do korzystania z płatności obszarowych, ale tym samym również dokonywał czynności niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa, co mieści się w pojęciu prowadzenia gospodarstwa rolnego.
Na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy skarżący, pobierając płatności bezpośrednie, był więc rolnikiem, nie zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego w związku z opieką nad macochą, co uzasadniało wydanie decyzji o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Wykazanie na etapie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, że decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Końskich z 27 lutego 2023 r. nr 0239-00000007474/23 skarżący został wykreślony z ewidencji producentów nie ma wpływu na legalność zaskarżonej decyzji Kolegium. Decyzja Kolegium zapadła bowiem przed jej wydaniem tj. 30 stycznia 2023 r. i wynikająca z decyzji Kierownika ARiMR w Końskich okoliczność, nie była znana temu organowi, a zatem z przyczyn oczywistych nie mogła stanowić podstawy ustaleń faktycznych w analizowanej sprawie. Sąd ocenia prawidłowość zaskarżonej decyzji na datę orzekania przez organ administracji, a wówczas skarżący pozostawał w rejestrze producentów rolnych i pobierał dopłaty z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego.
Z podniesionych wyżej względów, Kolegium prawidłowo odmówiło skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na niespełnienie przesłanki – zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające jej uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.