Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy przez Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, z dnia [....], przyznającej A. K. świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego w wysokości [...] zł., w tym [...] zł przelewem na Zakład Gazowniczy a[...] zł na bieżące potrzeby i poszukiwanie pracy - na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ nadzorczy wskazał, że A. K. odpowiada warunkom ogólnym, uprawniającym do ubiegania się o świadczenie pieniężne z pomocy społecznej, albowiem jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy, nie posiada żadnego własnego dochodu, mieszka z dorosłym synem, który jednak prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Dlatego też organ I instancji przyznał mu zasiłek celowy w kwocie [...] zł., w tym [...] zł przelewem na Zakład Gazowniczy a [...] zł na bieżące potrzeby i poszukiwanie pracy. Podstawą prawną przyznania zasiłku celowego jest art.39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten nie określa wysokości zasiłku celowego i nie podaje zasad ustalania tej wysokości, a orzekanie w sprawach zasiłków celowych następuje wg. tzw. uznania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał, że w tej sytuacji od uznania organu, uzasadnionego okolicznościami sprawy, zależy forma, rodzaj oraz rozmiar przyznanego świadczenia, ponadto należy wziąć pod uwagę nie tylko sytuację materialną wnioskodawczy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, ale także własne możliwości finansowe organu.
Organ II instancji podał, iż jak wynika ze sprawozdania, w styczniu 2006 r. Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej na zasiłki celowe otrzymał kwotę 29.269 zł, z której przyznał pomoc finansową w formie zasiłków celowych dla 193 rodzin, średnio po 151,66 zł. Najniższy przyznany zasiłek celowy wynosił 46 zł, najwyższy 430 zł. Powołując się na treść art. 3 ust 4 ustawy o pomocy społecznej, Kolegium podkreśliło, że środki finansowe jakimi dysponuje Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej nie pozwalają na przyznanie A. K. zasiłku celowego w żądanej przez niego kwocie [...]zł. Naruszyłoby to zasadę równości podmiotów wobec prawa, bowiem niemal wszyscy zwracający się o pomoc społeczną są w podobnej sytuacji co A. K. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A. K. wnosząc o jej zmianę. Zarzucił, że podtrzymywanie decyzji I instancji przez Kolegium Odwoławcze w sprawach dotyczących zasiłków, powoduje, że ich wysokość od lat jest niezmienna, oo powoduje, że ponosi on poważne straty materialne.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając co do zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza prawa materialnego, ani przepisów postępowania.
Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji nie był kwestionowany i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale sprawy.
Nie ulega wątpliwości, że A. K. spełnia wszelkie kryteria określone w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004r., nr 64. poz.593 ze zm., zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej), uprawniające go do otrzymania świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego. Skarżący nie zgadza się natomiast z wysokością przyznanego mu zasiłku celowego, domagając się kwoty [...] zł. płatnej co miesiąc do czasu znalezienia pracy.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej. Z brzmienia tego przepisu wynika, co trafnie podniósł organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja w przedmiocie zasiłku celowego wydawana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego.
Sąd kontrolując zgodność z prawem takiej decyzji bada w szczególności, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy w sposób należyty uzasadnione zostało przyznanie skarżącemu zasiłku w takiej a nie innej wysokości.
Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza – jak wynika z art. 7 kpa – załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA z 26 września 2000 r., I SA 945/00).
Uszczegółowieniem tej zasady jest przepis art. 3 ustawy o pomocy społecznej z 12 marca 2004 r., zgodnie z którym pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka.
Potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznając konieczność udzielenia pomocy (co w sprawie nie jest kwestionowane), organ winien zatem rozważyć wszelkie okoliczności niezbędne do podjęcia prawidłowej decyzji o wysokości przyznanych na rzecz konkretnej osoby środków w ramach uznania administracyjnego, rozumianego w sposób przedstawiony wyżej. Są to przede wszystkim: uzasadnione potrzeby uprawnionego, własne możliwości finansowe oraz potrzeby innych osób starających się o pomoc społeczną. Wszystko to ma na celu rozdzielenie funduszy, jakimi dysponuje właściwy organ w taki sposób, aby pomoc dotarła do wszystkich osób uprawnionych w formie i wysokości adekwatnej do zgłaszanych przez nie potrzeb i zasobów finansowych ośrodka.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego przyznając skarżącemu zasiłek celowy w kwocie [...]zł. W szczególności, jak wynika z informacji Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej /k.13 akt adm./, w dacie wydawania decyzji wysokość udzielonej skarżącemu pomocy nie odbiega od średniej wysokości zasiłków celowych przyznawanych w tym okresie przez organ I-szej instancji, a nawet była wyższa, ponieważ średnia wysokość zasiłku celowego w styczniu 2006r. wynosiła 151,66zł. zł.. Zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym przez organ odwoławczy, że środki finansowe jakimi dysponuje ośrodek pomocy społecznej uniemożliwiają przyznanie zasiłku celowego w kwocie [...]zł. a także i z tym, iż przyznanie takiego zasiłku naruszałoby zasadę równości podmiotów wobec prawa. Podnieść także należy, że uwzględnienie wniosku A. K. w całości pozbawiłoby pomocy inne osoby potrzebujące, co pozostawałoby w sprzeczności nie tylko z zasadą solidaryzmu społecznego, ale także z celami ustawy o pomocy społecznej.
W tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, że przyznając skarżącemu zasiłek celowy w zakresie, jaki nie odpowiadał jego oczekiwaniom, organy postąpiły w sposób dowolny i bez logicznego uzasadnienia swojego stanowiska.
Załatwiając sprawę skarżącego organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało zatem podstaw do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej w sprawie zasiłku celowego, co zresztą wykazało w uzasadnieniu swojej decyzji.
Z powyższych względów podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę i dlatego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).