Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 196/10

Uzasadnienie

Wojewoda decyzją z dnia 27 stycznia 2010r. znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania E. R. utrzymał w mocy decyzję z dnia 30 listopada 2009r. znak: [...] Starosty, w której na podstawie art. 146 § 1, art. 151 § 2 i art. 104 k.p.a. orzeczono, że decyzje Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy z dnia 22.05.1995r. znak: [...], z dnia 5.06.1996r. znak: [...], z dnia 22.07.1996r. znak: [...], z dnia 6.12.1996r. znak: [...], z dnia 6.01.1998r. znak: [...], z dnia 23.02.1998r. znak: [...] oraz decyzje Powiatowego Urzędu Pracy: z dnia 18.05.2000r. znak: [...], z dnia 29.05.2001r. znak: [...], z dnia 24.07.2001r. znak: [...], z dnia 6.08.2003r. znak: [...], z dnia 3.10.2003r. znak: [...], z dnia 9.03.2004r. znak: [...] zostały wydane z naruszeniem prawa oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a. o uchyleniu:

1. - decyzji Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 9 maja 2005r. o przyznaniu od dnia 4 maja 2005r. prawa do stypendium z tytułu odbywania przygotowania zawodowego, z dnia 10 listopada 2005r. o utracie prawa do stypendium od dnia 4 listopada 2005r., z dnia 14 listopada 2005r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia od 4 listopada 2005r.
2. - odmowie uznania za osobę bezrobotną w dniu dokonania rejestracji, tj. 6 sierpnia 2003r.
3. - uchyleniu decyzji Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 28 marca 2006r. o uznaniu za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, z dnia 2 maja 2007r. o utracie z dniem 30 kwietnia 2007r. statusu osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia,
4. - odmowie uznania za osobę bezrobotną w dniu dokonania rejestracji, tj. 28 marca 2006r.
5. - uchyleniu decyzji Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 4 stycznia 2008r. o uznaniu za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, z dnia 11 kwietnia 2008r. o utracie z dniem 4 kwietnia 2008r. statusu osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia,
6. - odmowie uznania za osobę bezrobotną w dniu dokonania rejestracji, tj. 4 stycznia 2008r.
7. - uchyleniu decyzji Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 1 lipca 2008r. o uznaniu za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku, z dnia 23 lipca 2008r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 lipca 2008r. z powodu podjęcia zatrudnienia,
8. - odmowie uznania za osobę bezrobotną w dniu dokonania rejestracji, tj. 1 lipca 2008r.;

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, iż E. R. w dniu 16.07.2009r. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w celu zarejestrowania jako osoba bezrobotna. W dniu rejestracji E. R. zobowiązała się do przedłożenia dokumentu potwierdzającego rozpoczęcie i prowadzenie działalności gospodarczej. Decyzją z dnia 21.07.2009r. Burmistrz Miasta i Gminy P. orzekł o wykreśleniu wpisu ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...], dokonanego w dniu 11 maja 1990r. Z pisma ZUS Oddział w K. Inspektorat w O. z dnia 24.07.2009r. wynika, że E. R. w okresie od dnia 1.05.1990r. do dnia 30.09.1990r. oraz w okresie od dnia 15.03.1998r. do dnia 30.01.1999r. podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.

Dokonując merytorycznej oceny decyzji organu I instancji Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym do dnia 26.10.2007r., warunków bezrobotnego nie spełnia osoba, która podjęła pozarolniczą działalność od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. Analogiczne uregulowanie zawierała obowiązująca do 30.04.2004r. ustawa z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Po dniu 26.10.2007r. tenże przepis uzależniał nabycie statusu osoby bezrobotnej od spełnienia wymogu nie posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Skoro E. R. zarejestrowała działalność gospodarczą w dniu 11.05.1990r. i wyrejestrowała w dniu 20.07.2009r., a nadto prowadziła w okresie od dnia 1.05.1990r. do dnia 30.09.1990r. oraz od dnia 15.03.1998r. do dnia 30.01.1999r. działalność gospodarczą, to w dniach kolejnych rejestracji posiadała zarejestrowaną działalność gospodarczą i w związku z tym nie spełniała określonych przepisami warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej.

Zawarte w odwołaniu wyjaśnienia strony dotyczące niewiedzy co do złożenia podania o wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej a także kwestionujące przyjęcie kontynuacji wpisu, w sytuacji kiedy organ dokonał nowego wpisu do ewidencji bez rozszerzania dotychczasowego, organ uznał za niezasługujące na uwzględnienie.

Skargę na decyzję Wojewody z dnia 27.01.2010r. znak: [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach E. R. wnosząc o jej uchylenie w części w jakiej utrzymała w mocy decyzję Starosty o uchyleniu decyzji z dnia 9.05.2005r., 10.11.2005r., 14.11.2005r., 28.03.2006r., 2.05.2007r., 4.01.2008r., 11.04.2008r., 1.07.2008r., 23.07.2008r. Skarżąca zarzuciła organowi:

1. - błąd w ustaleniach faktycznych służących za podstawę rozstrzygnięcia
2. - błędną ocenę zebranego materiału dowodowego
3. - naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., art. 75 § 1, art. 8, 9 i 15 k.p.a., 107 § 3 k.p.a.

W ocenie autorki skargi, poza okresem wskazanym w zaświadczeniu ZUS brak jest jakichkolwiek dowodów na okoliczność prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, w związku z tym fakt zaprzestania prowadzenia przez nią działalności gospodarczej z dniem 30 września 1990r. nie budzi wątpliwości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje

Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu aczkolwiek nie z przyczyn w niej podniesionych.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Jak wynika z materiału dowodowego zaskarżona decyzja została podjęta po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. tj. postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo

1. 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Z dyspozycji powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może ograniczać się do uchylenia dotychczasowej decyzji, ale musi również na nowo rozstrzygnąć sprawę. Jest to w istocie jedna decyzja zawierająca dwa elementy. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania dopuszczalne jest wyłącznie rozstrzygnięcie tożsamej pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną (por. B.Adamiak, J.Borkowski, k.p.a. Komentarz Warszawa 2005r., str. 672-673).

Podjęcie na podstawie wskazanego przepisu decyzji, w której uchyla się dotychczasową decyzję i nie orzeka o istocie sprawy stanowi rażące naruszenie tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 22.03.2000r. II SA/Gd 1196/98, Lex nr 44234, z dnia 26.09.2007r., I OSK 1926/06, Lex nr 441107). Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, albowiem decyzja Starosty nie zawiera jednego z koniecznych elementów o jakich mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., a jakim powinno być rozstrzygnięcie na nowo po uchyleniu decyzji dotychczasowej.

Zaskarżoną decyzją, organ uchylił 9 ostatecznych decyzji z których każda mimo iż dotyczyła tego samego adresata - wskazywała odrębny stan faktyczny i odrębną podstawę prawną rozstrzygnięcia a zatem stanowiła odrębną sprawę administracyjną w rozumieniu przepisów kpa - i z tego względu każda z tych decyzji po uchyleniu wymagała odrębnego rozstrzygnięcia. Organ I instancji nie rozstrzygnął co do istoty sprawy w każdej sprawie administracyjnej, naruszając w ten sposób rażąco dyspozycję art. 151 pkt 2 kpa, zaś organ II instancji tego błędu nie dostrzegł. Takie działanie organów obu instancji administracyjnych stanowi naruszenie o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty w części wskazanej w pkt I. wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Oparcie wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. czyni przedwczesną ocenę pozostałych zarzutów zawartych w skardze.