Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Starosta na podstawie art. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, odmówił stwierdzenia prowadzenia przez L. T. O. uprawy leśnej na obszarze 1,4753 ha na działkach położonych w obrębie K., gmina B. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że decyzją z [...] wyraził zgodę na przeznaczenie gruntu rolnego o pow. 1,9153 ha do zalesienia, a w wyniku lustracji przeprowadzonej dnia [...] przyjęto typ siedliskowy i zredukowano powierzchnię zalesienia do 1,4753 ha, ze względu na istniejąca już uprawę sosnową. Właścicielka zalesionego gruntu, L. O. poinformowała Starostwo o zakończeniu zalesiania, a także o tym, że przedmiotowe działki zbyła umowa darowizny na rzecz córki J. O. oraz na rzecz syna D. O. Ponieważ przed otrzymaniem decyzji o prowadzeniu uprawy leśnej L. O. zbyła nieruchomość, nie zostały spełnione warunki do uznania zalesienia za prawidłowe, gdyż grunty te nie są w posiadaniu właściciela, który otrzymał decyzję Starosty o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz dla którego sporządzony został plan zalesienia.
Ponadto wskutek dokonanych oględzin organ stwierdził, że schemat rozmieszczenia sadzonek i skład gatunkowy uprawy jest nieprawidłowy, a zatem nie zostały spełnione warunki określone w art. 4 ust. 3 ustawy.
Rozpoznając odwołanie od tego rozstrzygnięcia wniesione przez L.O. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało je w mocy.
W uzasadnieniu organ powołując przepisy ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia podniósł, że podstawową kwestią sporną jest to, czy istnieje możliwość stwierdzenia prowadzenia uprawy leśnej dla osoby nie będącej w dacie wydania takiej decyzji - właścicielem gruntu. W tym zakresie Kolegium podzieliło stanowisko organu I-szej instancji, że zmiana właściciela nieruchomości przed wydaniem decyzji o prowadzeniu uprawy leśnej stanowi przeszkodę do wydania decyzji stwierdzającej prowadzenie przez właściciela gruntu uprawy leśnej. Zdaniem organu, konkretne uprawnienia dla konkretnej osoby wynikają wprost z decyzji administracyjnej i nie można za zasadne uznać twierdzeń odwołującej, iż wraz z dokonaniem darowizny na rzecz dzieci przekazała uprawnienia wynikające z zalesienia gruntu. W tych okolicznościach, bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji organu I-szej instancji są zarzuty sformułowane w odwołaniu, aczkolwiek organ podkreślił, że nie ma podstaw do kwestionowania ustaleń zawartych w protokole z dnia [...] odnośnie nieprawidłowości w uprawie, które stwierdzone zostały przy udziale kompetentnych osób.
Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli L. O., J. O. i D. O. zarzucając rażące naruszenie prawa, które miało wpływ na treść decyzji, a w szczególności art. 28, 30 § 4, 61,62 i 66 kpa wynikające z błędnej interpretacji przepisów i ich niestosowania, a w szczególności:
- - nie dopuszczenie w charakterze stron następców prawnych nieruchomości,
- - nie rozpoznawanie sprawy z udziałem wszystkich stron,
- - nie uwzględnienie przejścia praw i uprawnień po wszczęciu postępowania administracyjnego a przed "pełnomocnym" zakończeniem postępowania, a także przepisów art. 155 i 156 § 1 pkt 4 kpa poprzez nie załatwienie sprawy w tym trybie mimo, że skarżący jako strona oraz następcy prawni wyrażali zgodę na zmianę decyzji, a przepisy szczególne się temu nie sprzeciwiają.
Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w pełni stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli wskazane w jej uzasadnieniu.
Sądowa kontrola decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych sprawowana jest granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz,U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Dokonując tak rozumianej kontroli poddanego pod osąd orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzić należy w pierwszym rzędzie, że przepisy ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. nr 73, poz. 764 ze zm.), nie obowiązywały już w dacie, w której rozstrzygał organ odwoławczy.
Stosownie bowiem do art. 15 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. nr 229, poz. 2273 ze zm.), ustawa o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia straciła moc z dniem 15 stycznia 2004 r.
Wprawdzie art. 14 ust. 3 ustawy z 28 listopada 2003 r. zawierał przepis przejściowy nakazujący do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia jej w życie stosować przepisy dotychczasowe, dotyczył on jednak tylko spraw w zakresie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia, objętych przepisami ustawy z 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (a więc określonych w art. 3 tej ustawy). Nie ma zatem podstaw, aby stosować to uregulowanie do sprawy niniejszej, w której materialno-prawną podstawą orzekania przez organ I-szej instancji był przepis art. 6 ustawy z 8 czerwca 2001 r.
Niewątpliwie owej zmiany przepisów pomiędzy decyzją organu I-szej instancji a własnym rozstrzygnięciem nie spostrzegł organ odwoławczy, orzekając w oparciu o nie obowiązujące już prawo. Z uwagi zaś na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i związaną z tym konieczność dwukrotnego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy - organ ten obowiązany jest zawsze taką zmianę uwzględnić i w zależności od okoliczności wydać stosowne rozstrzygnięcie.
Ponieważ uchybienie prawu materialnemu, jakiego dopuścił się organ kolegialny stosując nie obowiązujące już przepisy ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia miało wpływ na wynik sprawy, zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 152 ustawy o p.p.s.a., zaś rozstrzygnięcie o kosztach w art. 200 ustawy.
Orzekając ponownie, organ II-giej instancji wyda stosowne rozstrzygniecie uwzględniając zmianę przepisów prawa.