Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...]. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie wymeldowania W.W. z pobytu stałego w lokalu w miejscowości Z., gmina S..
W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, iż zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) w brzmieniu ustalonym wyrokiem Trybunału konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. (Dz.U. Nr 78, poz. 716) uzasadniające wymeldowanie, to jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego przy niedopełnieniu obowiązku wymeldowania się.
W toku postępowania Wójt Gminy S. ustalił, że W.W. od kilku lat nie przebywa w przedmiotowym lokalu, a zamieszkuje u swojego ojca w Z., co potwierdzili świadkowie: T.W. (ojciec) oraz A.B.. Wprawdzie przyczyną opuszczenia lokalu były utrudnienia w dostępie do mieszkania na skutek wymiany zamków w drzwiach wejściowych, jednakże W.W. nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających czynienie starań w celu korzystania z lokalu. Wobec faktu nie wystąpienia do Sądu o przywrócenie stanu posiadania należy uznać, że opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny. Skoro W.W. skoncentrował swoje życie osobiste w miejscowości Z. to lokal w miejscowości Z. przestał być dla niego miejscem pobytu stałego. W rozumieniu bowiem ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.
Od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...]. nr [...] W.W. odwołał się do Wojewody twierdząc, iż posiada większy udział w prawie własności do lokalu znajdującego się w miejscowości Z. niż G. i A.O. wobec czego wymeldowanie uważa za niesłuszne. Nadmienił, iż dwukrotnie powiadamiał Prokuraturę Rejonową o uniemożliwieniu mu zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu.
Decyzją z dnia [...]. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] nr [...] podzielając w całości argumentację organu.
Powyższa decyzja Wojewody została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargą wniesioną przez W.W. Skarżący podtrzymuje wcześniejsze zarzuty zarówno w kwestii posiadania udziałów w przedmiotowym lokalu jak i informowania organów ścigania o uniemożliwieniu zamieszkania w tym lokalu przez G. i A.O.. Według skarżącego wyżej wymienieni chcą przywłaszczyć dla siebie część jego spadku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi W.W. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanej sprawie kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń nie wykazała.
Podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) zgodnie z którym, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca pobytu nie można ustalić.
Stan faktyczny niniejszej sprawy uzasadniał jego ocenę w aspekcie przesłanek części pierwszej cyt. przepisu.
Zauważyć należy, iż organy administracji prawidłowo uznały, że treść powołanego przepisu została zmodyfikowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. (Dz.U. Nr 78, poz. 716). Z dniem ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw tj. w dniu 19 czerwca 2002r. utracił moc art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych określający przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące obowiązek przedstawienia potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie.
Tym samym od dnia 19 czerwca 2002r. z treści przepisu art. 15 ust. 2 cyt. ustawy zostały wyeliminowane słowa: "która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2", ograniczające możliwość wymeldowania osoby z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, jeżeli osoba nie utraciła uprawnień do przebywania w lokalu. Takie brzmienie przepisu art. 15 ust. 2 koresponduje z charakterem jaki ustawodawca nadał ewidencji ludności, stanowiąc, że ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach (art. 1 ust. 2).
Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku podkreślił ten charakter ewidencji ludności stwierdzając, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego.
Powyższe rozważania dla oceny stanu faktycznego i prawnego w rozpoznawanej sprawie oznaczają, że kwestie podnoszone przez skarżącego, związane z jego udziałem w prawie własności do lokalu nie mają wpływu na wymeldowanie osoby z miejsca dotychczasowego pobytu, o ile zostaną spełnione przesłanki przewidziane art. 15 ust. 2 ustawy.
II SA/Ke 2/05
Podkreślenia wymaga, iż wymeldowanie nie narusza praw majątkowych przysługujących skarżącemu do przedmiotowego lokalu wynikających z orzeczenia o nabyciu praw spadkowych czy też nabytych w drodze umowy cywilnej.
Samo przedłożenie pisma z dnia 30 stycznia 2001 r. skierowanego do Prokuratury Rejonowej o podjęcie czynności umożliwiających zamieszkanie w miejscu stałego pobytu, bez stwierdzenia w postępowaniu karnym faktu zmuszenia skarżącego do opuszczenia lokalu oraz bez podjęcia przez niego środków przewidzianych prawem zmierzających do przywrócenia możliwości pobytu w dotychczasowym lokalu w trybie postępowania cywilnego, jest niewystarczające i nie świadczy o braku przesłanki opuszczenia lokalu.
Organy administracji słusznie zatem uznały, że W.W. w rozumieniu art. 15 ust. 2 opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albowiem jak sam podaje co najmniej od 2000r. nie przebywa w przedmiotowym lokalu lecz zamieszkuje u swojego ojca w miejscowości Z., koncentrując tam swoje życie osobiste.
Sąd podziela w całości stanowisko Wojewody, że zaistniały w sprawie stan faktyczny uzasadnia przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki skutkujące wymeldowaniem osoby z miejsca dotychczasowego pobytu wymienione w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Z podniesionych wyżej względów zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga zaś podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270)