Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] orzekającej wymeldowanie M. G. z pobytu stałego w miejscowości S., gm. Z., woj. Ś. – powołując przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że ewidencja ludności ma służyć głównie rejestracji danych o miejscu pobytu osób, czyli oznacza rejestrację stanu faktycznego w zakresie pobytu osób. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, przy czym opuszczenia to winno mieć charakter dobrowolny i trwały.
Organ odwoławczy podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie niniejszej materiału dowodowego wynika, że M. G. nie przebywa w lokalu w S. od 1986 r., tj. od czasu konfliktu pomiędzy rodzicami, który to konflikt zakończył się rozwodem rodziców. Opiekę nad małoletnim wówczas M. G. Sąd Rejonowy powierzył matce. W tym czasie M. G. przebywał w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w S., a następnie w C., po ukończeniu Szkoły Zawodowej podjął pracę i wynajmował mieszkanie. Od około dwóch lat zamieszkuje u brata w S., gdzie ma zgromadzone swoje rzeczy. Powyższe fakty, zdaniem organu świadczą o tym, że opuszczenie przez M. G. opisanego lokalu miało charakter dobrowolności i trwałości, tak więc organ odwoławczy uznał, że w opisanej sytuacji występują elementy dobrowolnego i trwałego opuszczenia lokalu niezbędne do wymeldowania osoby w trybie administracyjnym.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniósł M. G. W skardze podał, że ojciec nie wpuszczał go do domu pod groźbą, że informował o tym Prokuraturę. Ponadto przyznał, że przebywa u brata, ponieważ nie może wejść do domu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy).
Organ odwoławczy słusznie podniósł, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd w niniejszej sprawie także podziela utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter stały i jest dobrowolne (por. wyroki NSA: z dnia 29.IV.2001 r. sygn. V SA 3169/00 - LEX 50129, z dnia 21.III.2001 r. sygn. V SA 2950/00 – LEX 80643, z dnia 22.VIII.2000 r., sygn V SA108/00 – LEX 49954, z dnia 3.IV.2000 r. - LEX 49415). Należy mieć oczywiście na uwadze, że o ocenie charakteru pobytu, czy też opuszczenia lokalu decyduje nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty.
W sprawie niniejszej bezsporne jest, że M. G. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od 1986 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący po ukończeniu szkoły zawodowej podjął pracę, wynajmował mieszkanie, a po powrocie w rodzinne strony zamieszkał u brata, gdzie koncentruje się jego życie rodzinne i osobiste.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nie można uznać, iż okoliczność nie przebywania M. G. od 20 lat w miejscu dotychczasowego zameldowania na pobyt stały w lokalu położonym w S. nie nosi cech trwałości.
Sąd podziela stanowisko organu, że skoro skarżący twierdzi, że nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu z powodu utrudnień stawianych mu przez "współlokatorów", to mógł podjąć w tym zakresie przewidziane prawem działania umożliwiające powrót do miejsca zameldowania. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 18 grudnia 2001 roku II SA/Ka 613/2000, z dnia 3 września 2002 II SA/Wr 332/2000, które Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela. Skoro tych działań nie podjął organ prawidłowo przyjął, że zaistniały przesłanki do jego wymeldowania.
Skoro zatem kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała niezgodności z prawem w rozumieniu przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy.