Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia M.K., uchyliło postanowienie Wójta Gminy N. z dnia [...] znak: [...] ustalające koszty postępowania w związku z dodatkowymi kosztami poniesionymi przy udzielaniu, na wniosek M.K. informacji publicznej na kwotę 283,91 zł i odsetki w kwocie 35,09 zł, co stanowiło łącznie 319 zł i umorzyło postępowanie organu I instancji.
Skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Wójt Gminy N., domagając się jego uchylenia. Zarzucił on rażące naruszenie art. 138 § 2 kpa oraz 138 § 1 pkt 2 kpa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że Gminie N. reprezentowanej przez Wójta nie przysługiwały prawa strony i tym samym nie ma ona umocowania do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W związku z tym, że w skardze jako skarżącego wskazano Wójta Gminy N., a w odpowiedzi na skargę określono, że skarżącym jest Gmina N., zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 kwietnia 2010r. Wójt Gminy N. wezwany został do wskazania, czy skargę na postanowienie z dnia 28 stycznia 2010r. składał w imieniu własnym jako Wójt Gminy N., czy też w imieniu Gminy N., przy czym w tym ostatnim przypadku został on zobowiązany do określenia jaki interes prawny ma gmina w zaskarżeniu tego postanowienia. Ponieważ Wójt Gminy N. nie ustosunkował się do tego wezwania, należało uznać, iż to on jest wnoszącym skargę, tak jak to zostało przez niego określone w samej skardze.
Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W niniejszej sprawie Wójt Gminy N. wydając postanowienie ustalające koszty postępowania w związku z dodatkowymi kosztami poniesionymi przy udzielaniu informacji publicznej działał jako organ administracji publicznej I instancji, wykonujący ustawowo przyznane mu kompetencje, a to wyłącza możliwość zaskarżenia przez niego do sądu rozstrzygnięcia organu odwoławczego, orzekającego w przedmiocie podjętego przez niego rozstrzygnięcia. Organ, który wydał decyzję w I instancji, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego /zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 2 marca 2006r. II GSK 387/05/. Wydając bowiem akt w I instancji organ nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa. Istnienie interesu prawnego jest zaś, stosownie do art. 50 § 1 P.p.s.a., warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z tego też względu nie można uznać, iż organ ten należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 50 P.p.s.a. Brak jest także przepisu szczególnego, który przewidywałby możliwość wniesienia przez Wójta Gminy N. skargi w przedmiotowej sprawie.
Podnieść należy, że organy administracji publicznej nie mają uprawnień do poddawania swej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowoadministracyjne nie jest właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze administracji publicznej /por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2005r. II SA/Bk 915/05/.
Ponadto dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez wniesienie skargi kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Takiej konstrukcji prawnej nie przewidują przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /por. także postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2002r., LEX nr 76118/.
Mając powyższe na uwadze skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Na marginesie wskazać należy, iż również Gmina nie byłaby uprawniona do złożenia skargi na decyzję w sprawie, w której jako organ I instancji orzekał jej organ. Zgodne bowiem z utrwalonym orzecznictwem powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie czy to decyzji czy też postanowienia wyłącza co do zasady możliwość dochodzenia przez tę jednostkę interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego czy też sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2010r. sygn. II OSK 157/09, postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r. sygn. I OSK 67/09, wyrok NSA z dnia 28 maja 2009r. sygn. I OSK 782/08, postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2009r. sygn. I OSK 184/09)