Uzasadnienie
Z. R. i S. R. złożyli w dniu 18 maja 2009 r. wypełniony formularz PPF, w którym wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawcy prowadzą gospodarstwo domowe wspólnie z żoną osiemnastoletnią córką, która od 12 lat cierpi na epilepsję. Skarżący nie wykazali innego majątku oprócz domu wielkości 100 mkw. Wnioskodawca cierpi na cukrzycę, dwa razy przebył zawał serca, leczy się poza miejscem zamieszkania, musi stale przyjmować leki nasercowe i przeciwcukrzycowe oraz stosować dość kosztowną dietę. Skarżący ponosi koszty dojazdów na wizyty kontrolne i zabiegi na sercu w K. i W.. Choroba córki również wiąże się z koniecznością zakupu leków oraz wyjazdami na badania kontrolne i wizyty lekarskie w K..
Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 245 § 1 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego). Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie wnioskodawcy w sposób przekonujący wykazali, że nie stać ich na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru i poniesienie kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł. Wysokie koszy leczenia skarżącego i jego córki oraz brak majątku poza domem są okolicznościami uzasadniającymi przyznanie wnioskodawcom prawa pomocy w żądanym zakresie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 1 i 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.