Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...] po rozpatrzeniu odwołania L. B. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.
W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, że L. B. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 2 stycznia 2001 r. dokumentując staż pracy wynoszący 36 lat 1 miesiąc i 21 dni.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta przyznał L. B. od dnia 1 marca 2001 r. prawo do zasiłku przedemerytalnego.
Wnioskiem z dnia 18 lutego 2003r. L. B. wystąpił do Starosty o przyznanie świadczenia przedemerytalnego.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta działając na podstawie art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn.zm.) odmówił L. B. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 15 marca 2003r.
Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody wniósł L. B. osobiście w dniu 9 października 2003r.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty stwierdzając, że w świetle przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu L. B. nie spełnia warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego.
Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] złożył L. B. domagając się przyznania świadczenia przedemerytalnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
II SA/Ke 22/05
Skarga podlega uwzględnieniu, jednakże z innych przyczyn niż to zostało podniesione w skardze.
Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi L. B. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 cyt. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną, z tym tylko ograniczeniem, że nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu.
W postępowaniu odwoławczym organ II instancji obowiązany jest w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie.
Rozpatrując odwołanie od decyzji Starosty Wojewoda pominął fakt, iż czynność procesowa jaką jest wniesienie odwołania została dokonana przez L. B. z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa.
II SA/Ke 22/05
Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu (a takie stanowisko zajął organ w zaskarżonej decyzji), który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 kpa).
Z podniesionych wyżej względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.