Uzasadnienie
R. H. złożyła w dniu 5 maja 2010 r. formularz urzędowy PPF, w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt czasowy.
W złożonym formularzu wnioskodawczyni podała, że razem z siedmiorgiem małoletnich dzieci mieszka w ośrodku dla bezdomnych. Cała rodzina utrzymuje się z alimentów i zasiłków rodzinnych w łącznej wysokości 2181 zł netto miesięcznie. Skarżąca płaci miesięcznie 1000 zł za pobyt w ośrodku, pozostałą cześć dochodu przeznacza na ubrania, przybory szkolne i zaspokojenie innych bieżących potrzeb życiowych dzieci. Wnioskodawczyni nie wykazała żadnego majątku
Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 245 § 2 i 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Udowodnienie przez wnioskodawcę tych okoliczności daje podstawę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i życiową skarżącej, przede wszystkim: bezdomność, brak majątku, niski dochód z alimentów i pomocy społecznej, konieczność utrzymania siedmiorga małoletnich dzieci, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.