Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę T. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] w przedmiocie choroby zawodowej. Tego samego dnia skarżąca złożyła na formularzu urzędowym PPF wniosek o ustanowienie radcy prawnego w wyżej wymienionej sprawie.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Skarżąca pobiera emeryturę w wysokości 1200 zł, a jej mąż otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 1800 zł, co daje łącznie dochód miesięczny netto w wysokości 3000 zł. Wnioskodawczyni posiada mieszkanie wielkości 60 m kw i jest współwłaścicielką samochodu z 2000 r. Skarżąca podała, że leczy się na wiele chorób, korzysta z protez i sprzętu rehabilitacyjnego, kupuje leki za 250 zł miesięcznie. Ponadto płaci miesięcznie 400 zł tytułem czynszu za mieszkanie oraz 150 zł za prąd na dwa miesiące. Poza tym miesięcznie spłaca raty za komputer w wysokości 203 zł, płaci 50 zł za telefon i 57 zł za Internet. Wnioskodawczyni co roku wyjeżdża na turnusy rehabilitacyjne lub do sanatorium, na co potrzebuje około 1000 zł. W tym roku zapłaciła 250 zł za protezę piersi, w czerwcu potrzebuje 600 zł na sanatorium i dojazd.
Skarżąca uczestniczy w utrzymaniu i eksploatacji samochodu, wydaje 300 zł miesięcznie na benzynę. Wnioskodawczyni pomaga córce i spłaca jej kredyt studencki w wysokości 200 zł miesięcznie. W tym roku skarżąca wymieniła wodomierze i wydała w związku z tym 300 zł.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym, między innymi, ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ubiegający się o prawo pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o ustanowienie radcy prawnego podlega oddaleniu. Wnioskodawczyni nie wykazała w sposób przekonujący, że nie stać jej na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika prawnego z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca wraz z mężem dysponują stałym dochodem, co umożliwia planowanie wydatków. Wnioskodawczynię stać na ponoszenie kosztów nie należących do utrzymania koniecznego – wymiana wodomierzy, eksploatacja samochodu, stała pomoc finansowa dla dorosłej córki, która prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Należy zatem uznać, że przy racjonalnym gospodarowaniu stałym dochodem skarżąca jest w stanie ponieść koszty ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika prawnego z wyboru.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.