Uzasadnienie
Decyzją nr[...] z dnia [...] skierowaną do M. C. z siedzibą w C., Komendant Policji, na podstawie art. 93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 29 listopada 2006 r. nałożył karę pieniężną w kwocie [...]zł. za wykonywanie transportu drogowego pojazdem bez wymaganej licencji oraz bez uiszczenia wymaganej opłaty na przejazd po drogach krajowych.
Odwołanie od tej decyzji złożył M. C., przy czym postanowieniem z dnia [...] Komendant Policji, jako organ II-giej instancji, na podstawie art. 134 kpa stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia.
Dnia 30 marca 2007 r. M. C., złożył za pośrednictwem organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach "na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...]zł. za wykonywanie transportu drogowego pojazdem bez wymaganej licencji oraz bez uiszczenia wymaganej opłaty na przejazd po drogach krajowych", wnosząc o jej uchylenie.
W uzasadnieniu skarżący zarzucił mylne wskazanie miejsca kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 29 listopada 2006 r. (przy drodze wojewódzkiej, a nie krajowej), podał także, że tego dnia wykonywał przewóz drogowy na potrzeby własne, a nie zarobkowo, na co nie wymagana jest licencja, tylko zaświadczenie. Ponadto ustawodawca przewidział nałożenie kary pieniężnej za brak karty opłaty drogowej w transporcie po drogach krajowych, a nie wojewódzkich, które to wymaganie skarżący spełnił.
W odpowiedzi na skargę organ - Komendant Policji wniósł o jej oddalenie przyjmując jednocześnie, że dotyczy ona postanowienia z dnia [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści skargi (jej wniosków, opisu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia) wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że została ona skierowana przeciwko decyzji Komendanta Policji z dnia [...] (w skardze pomyłkowo wskazano datę [...]), a nie od postanowienia Komendanta Policji z dnia [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania – jak przyjął to w odpowiedzi na skargę organ II-giej instancji.
Skarga taka nie może być jednak merytorycznie rozpoznana.
Zgodnie bowiem z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Sytuacja faktyczna, jaka ma miejsce w sprawie nie jest wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu, w którym chodzi o merytoryczne rozpoznanie danej sprawy przez organ II-giej instancji w wyniku wniesionego odwołania. Tak się nie stało w niniejszym przypadku, albowiem skarżący wprawdzie złożył odwołanie od decyzji Komendanta Policji z dnia [...], jednak organ odwoławczy nie rozpatrzył sprawy merytorycznie – lecz wydał postanowienie w trybie art. 134 kpa i stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W takiej sytuacji nie mamy zatem do czynienia z wyczerpaniem środków zaskarżenia, a spełnienie tego wymogu jest warunkiem niezbędnym wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W stanie faktycznym sprawy skarżącemu przysługiwała natomiast skarga od ostatecznego postanowienia Komendanta Policji z dnia [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, o czym został zresztą prawidłowo pouczony w treści tego właśnie rozstrzygnięcia.
Wobec sprecyzowania w treści skargi opisu aktu będącego przedmiotem zaskarżenia oraz charakteru zarzutów skierowanych wyraźnie przeciwko decyzji organu I-szej instancji z dnia [...], nie było podstaw do przyjęcia, że skarga została wniesiona od postanowienia z dnia [...].
Biorąc pod uwagę powyższe, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.