Uzasadnienie
Postanowieniem wydanym z upoważnienia Starosty S. przez Dyrektora Wydziału Komunikacji i Dróg z dnia [...] znak: [...] odmówiono wszczęcia postępowania z wniosku A.P. o zwrot nadpłaconej kwoty wraz z odsetkami, pobranej przez Starostę za wydanie kart pojazdów o nr rej. [...], [...] – z powodu wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o nadpłatę.
Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w/w rozstrzygnięcie z dnia 20 grudnia 2011r. i umorzyło postępowanie I instancji.
Skargę na rozstrzygnięcie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł Starosta S., argumentując, że w niniejszej sprawie termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty upłynął – stosownie do art. 79 § 1 Ordynacji podatkowej – z dniem 31 grudnia 2009r., wobec czego wniosek strony z dnia 29.11.2011r. należy uznać za spóźniony.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze domaga się jej odrzucenia wskazując, że podmiot wnoszący skargę nie posiada legitymacji skargowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona przez podmiot uprawniony w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu.
Nie ulega wątpliwości, że podmiotem składającym skargę w niniejszej sprawie jest Starosta S. Skarżący jest zatem jednocześnie organem który wydał postanowienie w I instancji – uchylone następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze – a to wyłącza możliwość zaskarżenia przez niego do Sądu rozstrzygnięcia Kolegium z dnia 7 lutego 2012r. wydanego w przedmiocie podjętego przez niego postanowienia. Wydając akt w I instancji organ nie działa bowiem jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Istnienie interesu prawnego jest zaś stosownie do art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a, warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez wniesienie skargi kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga, że takiej konstrukcji prawnej nie przewidują przepisy ustawy p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2002r., II SA/Gd 563/02, LEX nr 76118 oraz postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006r., II GSK 387/05, LEX nr 197511).
Mając na uwadze brak interesu prawnego Starosty S. we wniesieniu skargi w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.