Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 15 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania L. K. z miejsca pobytu stałego z lokalu położonego w miejscowości W.K. ul. C. W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, iż w toku postępowania wszczętego na wniosek J. K. ustalono, że L. K. nie przebywa w przedmiotowym lokalu. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2004r. sygn.akt IC 2005/04 Sąd Okręgowy w K. Wydział I Cywilny orzekł eksmisję L. K. z lokalu w miejscowości W.K. ul. C. Eksmisja została wykonana dnia 12 października 2005r. przez Komornika Sądowego Rewiru V-go przy Sądzie Rejonowym w K. Stan ten pozwala na przyjęcie, że L. K. opuścił lokal na trwałe i dobrowolnie. Zgodnie z orzecznictwem, jeżeli opuszczenie lokalu nastąpiło pod przymusem, jednakże zastosowanym przez organy do tego uprawnione, to opuszczenie ma charakter dobrowolny.
W tej sytuacji zarówno w ocenie organu I jak i II instancji zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych uzasadniające wymeldowanie, to jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego przy niedopełnieniu obowiązku wymeldowania się. Za pozostające bez wpływu na zasadność rozstrzygnięcia uznano zarzuty L. K. w kwestii obowiązku gminy do udzielania pomocy osobom bezdomnym.
W skardze na decyzję Wojewody z dnia [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy z dnia [...] L. K. wniósł o stwierdzenie ich nieważności. Skarżący zarzucił decyzjom naruszenie prawa materialnego, prawidłowości ustalenia stanu faktycznego zgodnie z regułami postępowania dowodowego, zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, udzielania stronie wyjaśnień co do zasadności przesłanek jakimi kierował się organ przy załatwieniu sprawy.
Skarżący nie zaprzecza, że w dniu 12 października 2005r. została wykonana pod jego nieobecność eksmisja z lokalu, twierdzi jednak, że nadal w nim 1
II SA/Ke 235/06 zamieszkuje. Powołując się na ustawę z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. Nr 71, poz. 733 ze zm.) podnosi, że jako rencista posiada uprawnienie do lokalu socjalnego. Dalej uważa, że postanowienie Prokuratury Rejonowej w K., które otrzymał w związku z zakłócaniem miru domowego i wynikający z niego zakazu zbliżania się do domu były spowodowane przestępstwem urzędnika, który bezprawnie wymeldował go z miejsca pobytu stałego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanej sprawie kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń nie wykazała.
Podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych zgodnie z którym, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Treść powołanego przepisu wskazuje, że warunkiem wymeldowania z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie lokalu.
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy administracji zasadnie przyjęły, że za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 należy uznać sytuację, gdy osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego niedopuszczona. Z niekwestionowanych ustaleń w sprawie wynika, że wobec L. K. prawomocnym orzeczeniem sądu została orzeczona eksmisja, którą wykonano w dniu 12 października 2005r. Nie bez znaczenia dla oceny sprawy pozostaje również okoliczność, że postanowieniem 2
II SA/Ke 235/06
Prokuratury Rejonowej w K. z dnia 24 października 2005r. nakazano L. K. obowiązek powstrzymywania się od przebywania w przedmiotowym lokalu oraz zakaz kontaktowania się z J. K. Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skarżącego w kwestii naruszenia procedury administracyjnej w toku postępowania, albowiem organy zapewniły L.K. czynny udział w postępowaniu o czym świadczy jego uczestnictwo w rozprawie w dniu 12 grudnia 2005r., a także możliwość składania dokumentów i wyjaśnień w sprawie, z którego to uprawnienia skarżący skorzystał.
Wbrew zarzutom podniesionym w skardze należy stwierdzić, że uprawnienie do lokalu socjalnego nie pozbawia organu gminy prawa wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego o ile okoliczności faktyczne i prawne wskazują, że zostały spełnione przesłanki przewidziane art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Z podniesionych wyżej względów zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga zaś podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).