Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia D.S. reprezentującego A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 kpa uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł Burmistrz Miasta i Gminy D., zarzucając naruszenie art. 40 § 2 w zw. z art. 10, 7, 138 § 2 i 144 kpa oraz art. 58 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W niniejszej sprawie, Burmistrz Miasta i Gminy D. wydając postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, działał jako organ administracji publicznej I instancji, wykonujący ustawowo przyznane mu kompetencje, a to wyłącza możliwość zaskarżenia przez niego do sądu rozstrzygnięcia organu odwoławczego, orzekającego w przedmiocie podjętego przez niego postanowienia. Organ, który wydał decyzję w I instancji, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 2 marca 2006r. sygn. akt II GSK 387/05 dostępne w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydając bowiem akt w I instancji, organ nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa. Istnienie interesu prawnego, stosownie do treści art. 50 § 1 p.p.s.a., jest zaś warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Z tego też względu nie można uznać, iż organ I instancji należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 50 p.p.s.a. Brak jest także przepisu szczególnego, który przewidywałby możliwość wniesienia przez Burmistrza Miasta i Gminy Daleszyce skargi w przedmiotowej sprawie. Podnieść należy, że organy administracji publicznej nie mają uprawnień do poddawania swej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowoadministracyjne nie jest właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze administracji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 249/06 dostępne w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponadto dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez wniesienie skargi kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Takiej konstrukcji prawnej nie przewidują natomiast przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. także postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2002r., sygn. akt II SA/Gd 563/02, LEX nr 76118).
Mając powyższe na uwadze skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.