Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak: [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Kierownika Działu ds. Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., orzeczono o przyznaniu E.G. dodatku mieszkaniowego w wysokości 27,29 zł miesięcznie na okres od dnia 1 września 2011r. do dnia 29 lutego 2012r. W pouczeniu wskazano stronie, że od przedmiotowej decyzji może wnieść odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Prezydenta Miasta K. – w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone E.G. w dniu 29 września 2011r.
W dniu 21 października 2011r. E.G. wniosła odwołanie od w/w decyzji, domagając się jednocześnie przywrócenia terminu do dokonania tej czynności.
Pismem z dnia 27 października 2010r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ I instancji odniósł się do zarzutów wskazanych w odwołaniu, stwierdzając jednocześnie, że zostało ono wniesione po terminie.
Pismem z dnia 9 grudnia 2011r. Kolegium wezwało E.G. do przedstawienia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania dowodów potwierdzających tezę, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
W dniu 14 grudnia 2011r. E.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, domagając się uchylenia opisanej wyżej decyzji organu I instancji, "podtrzymanej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego". W załączeniu strona przedstawiła w/w decyzję z dnia [...] oraz pismo organu I instancji z dnia 27 października 2010r.,
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, argumentując że E.G. mylnie uznała, że pismo wyjaśniające organu I instancji z dnia 27 października 2010r. stanowi decyzję organu odwoławczego. Ponadto wskazano, że postanowieniem z dnia [...] Kolegium odmówiło E.G. przywrócenia terminu do złożenia odwołania od w/w decyzji z dnia [...] – z pouczeniem o prawie zaskarżenia tego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Pokreślić trzeba, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.).
W przypadku skargi na decyzję administracyjną, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy został wyczerpany tryb przewidziany w art. 127 § 1 i 2 k.p.a., to znaczy doszło do złożenia odwołania od decyzji wydanej w I instancji do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W niniejszej sprawie rozstrzygnięciem takim jest decyzja wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Kierownika Działu ds. Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Podkreślenia wymaga, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega dopiero decyzja organu II instancji, wydana po rozpoznaniu złożonego odwołania. Z wyjaśnień Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika, że decyzja taka – z uwagi na wniesienie odwołania po terminie – nie została w niniejszej sprawie wydana.
Mając na uwadze treść powołanych przepisów stwierdzić trzeba, że skarga wniesiona przez E.G. na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalna. Przepis art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. wyraźnie bowiem przewiduje możliwość wniesienia skargi "po wyczerpaniu środków zaskarżenia". Tymczasem kwestionowana przez skarżącą decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] – jest decyzją wydaną przez organ I instancji, co w konsekwencji powoduje niemożność jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Kognicji sądowoadministracyjnej podlegają bowiem wyłącznie rozstrzygnięcia wydane w rezultacie wniesionego zażalenia, odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (ewentualnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa), zaś możliwość skontrolowania wydanych w ramach tych postępowań rozstrzygnięć organów I instancji wynika z art. 134 (orzekanie w granicach sprawy) oraz z art. 135 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.