Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...] znak: [...] wydaną na podstawie art. 15 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania G. S. z miejsca pobytu stałego z lokalu przy ul. O. w K. Z wnioskiem o wymeldowanie z pobytu stałego wystąpiła w dniu [...] do Urzędu Miasta D. R. współwłaścicielka budynku przy ul. O w K. podnosząc, że G. S. nie zamieszkuje i nie przebywa pod tym adresem. Jednocześnie wnioskodawczyni oświadczyła, że nie jest jej znany aktualny adres tej osoby.
Prezydent Miasta odmawiając wymeldowania G. S. z miejsca pobytu stałego z lokalu przy ul. [...]wskazał, że osoby zamieszkujące w przedmiotowym lokalu: W. D. (babcia), W. D. (wujek), R. T. (ojczym) potwierdziły, iż w/w mieszka razem z nimi, natomiast od października 2006r. wyjechał razem z matką do Włoch w celach zarobkowych. Była żona G. S. – A. S. zeznała, iż ze spornego lokalu wyprowadziła się wraz z dzieckiem w sierpniu 2005r. i do tego momentu małżeństwo mieszkało razem. W. D. z uwagi na wiek i stan zdrowia została przesłuchana w lokalu, co pozwoliło organowi na stwierdzenie, że lokal ten jest zamieszkały. Sam zainteresowany jakkolwiek nie stawił się w Urzędzie jednakże w piśmie nadanym we włoskim urzędzie pocztowym w dniu [...] oświadczył, że w spornym lokalu zamieszkuje, tam koncentruje się jego życie osobiste i rodzinne, natomiast we Włoszech przebywa z powodów finansowych. Po powrocie do kraju zamierza dalej mieszkać w tym lokalu.
W ocenie organu powyższe okoliczności nie dają podstawy do wymeldowania G. S. z miejsca pobytu stałego. D. R. nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swojego wniosku, a wręcz przeciwnie oświadczyła, że nie wie kiedy osoby zameldowane w przedmiotowym lokalu wyprowadziły się, ani kto konkretnie w tym lokalu przebywał. W spornym lokalu nigdy nie była i nic nie wie o jego mieszkańcach.
Wobec braku dowodów ze strony osoby wnioskującej o wymeldowanie organ uznał, że czasowa nieobecność w miejscu pobytu stałego nie oznacza opuszczenia lokalu i nie stanowi przesłanki skutkującej wymeldowaniem w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podkreślono, że zwrócenie się do Policji w celu ustalenia czy ktokolwiek mieszka w lokalu nic by do sprawy nie wniosło skoro G. S. przebywa za granicą.
W odwołaniu od powyższej decyzji D. R. zakwestionowała ustalenia Prezydenta Miasta stwierdzając, że G. S. oraz członkowie jego najbliższej rodziny nie zamieszkują w lokalu przy ul. [...] i traktują lokal jedynie jako adres pocztowy. Zarzuciła organowi nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego polegające na braku uwzględnienia jej wniosków dowodowych o przeprowadzenie wywiadu Policyjnego, wywiadu w Miejskim Zarządzie Budynków co do zaległości czynszowych i w ogóle płatności czynszowych rzekomych lokatorów, wywiadu w Zakładzie Energetycznym i w Miejskich Wodociągach co do wielkości zużytej energii i wody, przesłuchanie doręczyciela pocztowego kto i gdzie odbiera przesyłki pocztowe adresowane do mieszkańców przy ul. [...].
Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, organ drugiej instancji wskazał, że kwestie związane z obowiązkiem meldunkowym polegającym na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego i wymeldowaniu się z niego reguluje ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ gminy jest uprawniony do wydania decyzji administracyjnej o wymeldowaniu jeżeli osoba opuszcza miejsce pobytu stałego bez wykonania obowiązku meldunkowego. Nie przebywanie w miejscu pobytu stałego spowodowane wykonywaniem pracy w innym miejscu posiada charakter czasowego opuszczenia, które nie uprawnia organu do orzeczenia wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego.
W ocenie organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że G. S. obecnie nie zamieszkuje w lokalu Nr 3 przy ul.[...]. Fakt ten nie świadczy jednak, że G. S. opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż jego nieobecność spowodowana jest świadczeniem pracy za granicą, we Włoszech. Powyższe ustalenia opierają się na wyjaśnieniach W. D., W. D., R. T., A. B. W przedmiotowym lokalu G. S. ma wydzielony pokój, w którym znajdują się jego rzeczy osobiste. W tak ustalonym stanie faktycznym odmowa wymeldowania G. S. jest uzasadniona.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach D. R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca ponowiła zarzuty i argumentację podniesioną w odwołaniu. Nadto wskazała, że G. S. nie został prawidłowo wezwany i nikt nie podał jego aktualnego adresu, w celu przesłuchania, a rzekome oświadczenie bez daty i bez potwierdzenia autentyczności podpisu nie można traktować jako złożenie zeznania. Nie dokonano autentycznych i rzetelnych oględzin lokalu. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające było pobieżne i subiektywne.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skargę należało oddalić.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa.
Podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.- cytowanej dalej jako ustawa) w myśl którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Treść powołanego przepisu wskazuje, że warunkiem wymeldowania z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie lokalu. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się, że opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, określona w art. 15 ust. 2 cyt. ustawy, winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu oraz dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania.
Organy administracji prawidłowo przyjęły, iż w świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego brak podstaw do przyjęcia, iż G. S. w rozumieniu przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych opuścił lokal przy ul.[...], gdzie jest zameldowany od urodzenia tj. od 1984r. Za wiarygodne należy uznać zeznania W. D., W. D. i R. T. tj. osób, które razem z zainteresowanym są zameldowane i od lat zamieszkują w spornym lokalu oraz A. B. (ciotka) z których wynika, że opuszczenie przez niego lokalu było związane z poszukiwaniem pracy za granicą. Wobec twierdzeń w/w osób oraz spostrzeżeń pracowników urzędu dokonanych na miejscu w spornym lokalu, w toku odbierania wyjaśnień od W. D. – głównego najemcy i babci G. S. nie budzą wątpliwości ustalenia, że w spornym lokalu ma on wydzielony pokój, w którym znajdują się jego rzeczy osobiste. Okoliczność wspólnego zamieszkiwania w lokalu do 2005r. potwierdziła była żona – A. S..
Również w piśmie Miejskiego Zarządu Budynków z dnia [...] stwierdzono, iż W. D. lokal mieszkalny Nr 3 zajmuje na podstawie decyzji z dnia [...] wydanej przez Wydział Spraw Lokalowych Urzędu Miasta, wszystkie zameldowane tam osoby mieszkają w nim od lat regulując opłaty za czynsz i media na rzecz zarządcy.
Nie bez znaczenia dla oceny wniosku D. R. zwłaszcza w aspekcie art. 6 ustawy pozostaje fakt, że wedle oświadczenia G. S., przesłanego listem z Włoch ma on zamiar po powrocie z Włoch dalej zamieszkiwać w spornym lokalu. Jak stanowi art. 6 ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Brak daty oświadczenia nadesłanego w dniu 20 listopada 2006. nie podważa jego autentyczności, skoro ani przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ani przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają takiego wymogu jak również potwierdzania autentyczności podpisu.
W świetle art. 8 ust. 1 ustawy osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 3 miesiące jest obowiązana zameldować się na pobyt stały, chyba że zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego. Za okoliczności uzasadniające zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące uważa się w szczególności:
- 1) wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego;
- 2) pobyt związany z kształceniem się, leczeniem, wypoczynkiem lub ze względów rodzinnych;
- 3) odbywanie czynnej służby wojskowej;
- 4) pobyt w zakładach karnych i poprawczych, aresztach śledczych, schroniskach dla nieletnich i zakładach wychowawczych.
W kontekście art. 8 ust. 1 pkt 1 wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego ma charakter czasowy, w sytuacji zaś wyrażenia przez osobę zamiaru pozostania w miejscu stałego zameldowana brak jest podstaw do stwierdzenia przesłanki opuszczenia lokalu o jakiej mowa w art. 15 ust. 2 ustawy skutkującej wymeldowaniem z miejsca pobytu stałego. Prawidłowo więc przyjęto, że "opuszczenie miejsca pobytu stałego", stanowiące hipotezę art. 15 ust. 2, nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w miejscu innym, niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, niepublikowany, zamieszczony w LEX nr 50123; wyrok NSA z dnia 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88, ONSA 1989/2/72).
Decyzji odmawiającej wymeldowania G. S. nie można także zarzucić naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Dowody zebrane przez organy pozwalały na ocenę zasadności wniosku skarżącej, w odniesieniu do znajdujących zastosowanie w sprawie norm prawa materialnego. Ocena tak zebranego materiału dowodowego nie naruszyła zaś zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Skarżąca sama nie posiadała żadnej wiedzy w kwestiach znaczących dla postępowania wyjaśniającego, natomiast dowody, których przeprowadzenia żądała nie mogły potwierdzić, ani od kiedy ani czy w ogóle przed złożeniem wniosku o wymeldowanie G. S. nie zamieszkiwał w spornym lokalu. Ustalenie zaległości czynszowych czy też poboru energii nie przesądza jeszcze o zamieszkiwaniu czy też nie zamieszkiwaniu w lokalu konkretnej osoby. Za trafne należy uznać stanowisko organu, iż wywiad Policji nie wniósłby do sprawy nic nowego skoro fakt nie przebywania G. S. w lokalu od października 2006r. jest niekwestionowany. Zarzuty skarżącej w tym zakresie są chybione i zdaniem Sądu stanowią określoną linię postępowania.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zamiarem skarżącej jest odzyskanie własności nieruchomości bez lokatorów, albowiem co wynika z korespondencji (pisma z dnia 28.08.2006r, 26.10.2006r), Miejski Zarząd Budynków od listopada 2006r. zaprzestał sprawowania zarządu budynkiem, o czym współwłaściciele zostali poinformowani i do 26 października 2006r. nie skontaktowali się z MZB, natomiast wniosek o wymeldowanie został złożony w dniu 10 października 2006r.
Z podniesionych wyżej względów zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga zaś podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).