Uzasadnienie
A. Z. i A.Z. złożyli formularze PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W złożonych formularzach wnioskodawcy podali, że prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe. Skarżący pobiera emeryturę w wysokości 1928 zł, a na podstawie umowy zlecenia zarabia 277 zł, skarżąca otrzymuje emeryturę w wysokości 1255 zł netto miesięcznie, w sumie osiągają miesięczny dochód w wysokości 3460 zł netto. Wnioskodawcy nie wykazali żadnego majątku oprócz domu 102 m² o wartości około 140.000 zł, na działce o powierzchni 04 ha, gruntów leśnych o powierzchni 044 ha, zakrzaczonych gruntów rolnych VI klasy o wartości około 7000 zł, budynku gospodarczego o wartości około 15.000 zł i samochodu marki Renault z 1998 r. o wartości 8000 zł. Wnioskodawcy podali stałe miesięczne wydatki: opał – 330 zł, gaz -87 zł, prąd – 166 zł, śmieci, szambo, woda – 80- zł, internet, telewizja, telefon – 155 zł, leki – 200 zł, ubezpieczenie – 100 zł, rata pożyczki – 500 zł, opłaty związane z utrzymaniem domu- 120zł, w sumie około 1738 zł.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
Na wstępie podnieść należy, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy należy rozpatrywać z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Skarżący wnioskują o zwolnienie od kosztów sądowych. Do wymaganych na obecnym etapie postępowania opłat sądowych należy zaliczyć wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 500 zł. Pozostałe ewentualne opłaty sądowe na późniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego również nie przekroczą każdorazowo kwoty 100 zł, z wyjątkiem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazali w sposób przekonujący, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Wnioskodawcy osiągają stałe dochody z dwóch emerytur co umożliwia planowanie wydatków. Ponadto nie mają nikogo na utrzymaniu, co skutkuje możliwością wydatkowania całości pobieranych świadczeń emerytalnych wyłącznie na własne potrzeby. Osiągany dochód wystarcza do zapewnienia ich podstawowych warunków życiowych, w tym na pokrycie kosztów leczenia, stać ich na utrzymanie samochodu. Potrzeby mieszkaniowe wnioskodawców na bieżąco zaspokojone. Po odjęciu stałych zadeklarowanych miesięcznych wydatków do dyspozycji skarżących pozostaje kwota około 1700 zł, a więc kilkukrotnie wyższa od wymaganej obecnie kwoty wpisu od skargi. Uznano zatem, że prazy racjonalnym gospodarowaniu stałymi dochodami i posiadanym majątkiem wnioskodawcy są w stanie zgromadzić środki finansowe niezbędne do poniesienia kosztów sądowych.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.