Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. w S. od decyzji Starosty z dnia [...], którą to decyzją Starosta udzielił A. Sp. z o.o w S. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie do rzeki Wisły ścieków deszczowo-przemysłowych i wód cieku "Od Wielowsi", powołując przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję "w części dot. punktów 3.3, 3.8, 3.9" i w tym zakresie orzekł, że "pkt. 3.3 otrzymuje brzmienie 3/wszystkie urządzenia związane z transportowaniem /w tym kanały A i C/, oczyszczaniem i odprowadzaniem do środowiska ścieków i wód będą utrzymywane przez A. Sp. z o.o. w dobrym stanie technicznym, a pkt.3.8 brzmienie "A. Sp. z o.o. wyposażona będzie w czwartą przenośną pompę rezerwową o wydajności 0,250m³/s".
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że argumenty skarżącego, iż na zakład nie można nakładać obowiązku utrzymania kanału "B" są zasadne, ponieważ z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby był on jego własnością. Jak wskazał organ odwoławczy kolektor ten wykonany został przez Hutę Szkła Okiennego S. w 1979 roku w celu odwodnienia terenu Huty i zapewnienia odwodnienia zlewni rolniczej. W ramach tej inwestycji miał być wybudowany również zbiornik retencyjny o powierzchni 1,7 ha i pojemności 12 300 m۟³, z którego wody deszczowe pochodzące ze zlewni rolniczej kanałem "B" byłyby transportowane do zbiornika przed przepompownią. W 1993 roku zmieniono koncepcje, zbiornik retencyjny nie został wybudowany, a kanał "B" nie został przekazany do eksploatacji. Został on wpisany w ciężar strat Skarbu Państwa i jako niepotrzebny nie wszedł do majątku Spółki w trakcie jej tworzenia.
Również zdaniem organu odwoławczego, nie znajduje podstawy wprowadzony w decyzji Starosty obowiązek zainstalowania w przepompowni na stale czwartej pompy. Jak stwierdza organ A. Sp. z o.o posiada w rezerwie czwartą pompę, która może być uruchomiona w czasie spływu wielkich wód w miejscach najbardziej zagrożonych.
Odnośnie pkt 3.9 organ odwoławczy w uzasadnieniu stwierdził, że obowiązek tam zawarty dotyczy sytuacji powodziowych, a pozwolenia wodnoprawne nie określają toku postępowania w takich przypadkach.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody wniósł Prezydent Miasta, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucił on naruszenie przepisów art. 31 ust 2, art. 128 ust 1 pkt 7 i 8, art. 134 ust 1, art. 9 ust 1 pkt 19a ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji, aczkolwiek przyczyny jej uwzględnienia nie są tożsame z przedstawionymi przez skarżącego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na Sądzie zatem ciąży obowiązek kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem we wszystkich aspektach, nie tylko tych podniesionych w skardze.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa stwierdzić należy, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z elementów najistotniejszych każdej decyzji administracyjnej.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto stanowisko, iż jeżeli organ administracji działający w trybie odwoławczym kwestionuje rozstrzygnięcie organu I instancji, przy czym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w myśl art. 136 k.p.a., ma obowiązek zastosować w swej decyzji instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). W sprawie niniejszej taka sytuacja zaistniała, gdyż organ odwoławczy uznał na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie, że należy zmienić pewne warunki przedmiotowego pozwolenia w pkt. 3.3, 3.8, 3.9, i stosując przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy zmieniając treść pkt 3.3, 3.8. Jednak zaskarżona decyzja Wojewody z dnia [..] jest niepełna, albowiem nie zawiera rozstrzygnięcie co do pozostałej części zaskarżonej decyzji organu I instancji.
Organ odwoławczy winien w przypadku uznania, że w pozostałej części rozstrzygnięcie organu I instancji jest zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego orzec o utrzymaniu w mocy pozostałej części decyzji.
Ponadto zwrócić należy uwagę na to, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji musi być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny jaką treść przybiera zaskarżona decyzja. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy stwierdza, że uchyla zaskarżoną decyzje w pkt. 3,3, 3.8, 3.9 i nadaje nowe brzmienie pkt 3.3, 3.8 nie wypowiadając się w ogóle co do treści pkt 3.9. Treść ta powinna być wyrażona precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Jest to niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji wykonaniu. Rozstrzygnięcie stanowi istotę decyzji (osnowę), bowiem w tym fragmencie przesądza się o udzielonym stronie uprawnieniu, względnie nałożeniu obowiązku, a wówczas treści rozstrzygnięcia organu nie można domniemywać. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje wyrażona wola organu administracyjnego załatwiająca sprawę w tej formie.
Zaskarżona decyzja, która zgodnie z intencją organu odwoławczego miała precyzować rozstrzygnięcie organu I instancji w istocie nie uczyniła zadość temu wymogowi.
Wprawdzie częścią składową decyzji jest też uzasadnienie faktyczne i prawne, które służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji, jednak zdaniem Sądu w tym przypadku, również uzasadnienie nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, albowiem nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Skoro zatem zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów art. 107 § 1 i 3 kpa, przez to, że nie zawiera pełnego rozstrzygnięcia i narusza przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa podlega uchyleniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania i na podstawie art.145 § 1 pkt 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.