Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]. [...], Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania P.J. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...] Nr [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 16 października 2006r. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że organ I instancji pozbawił w/w decyzją P.J. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, gdyż nie stawił się on w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P.J. uzasadniając, iż w dniu 16 października 2006r. trudna sytuacja rodzinna zmusiła go do pilnego wyjazdu poza granice miasta (zły stan zdrowia członka rodziny). Dlatego też do urzędu zgłosił się w terminie późniejszym tj. w dniu 19 października 2006r. Odwołujący się również dodał, że utrata statusu bezrobotnego oraz związanych z nim świadczeń pozbawi go niezbędnych środków do życia.
W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji podał, że zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia i szkolenia.
Z kolei stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 4 w/w ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przy czym pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w urzędzie pracy.
Organ odwoławczy podkreślił, że aby usprawiedliwienie niestawienia się w PUP w wyznaczonym terminie mogło mieć miejsce, muszą być spełnione jednocześnie dwa warunki:
* przyczyna niestawiennictwa musi być uzasadniona;
* powiadomienie o uzasadnionej przyczynie musi nastąpić w ciągu 7 dni od daty nie zgłoszenia się w PUP.
Wojewoda również stwierdził, że P.J. dokonując rejestracji w Urzędzie Pracy został pouczony o obowiązkach bezrobotnego oraz zasadach usprawiedliwiania niestawiennictwa. Zainteresowany potwierdził podpisem zapoznanie się z treścią pouczenia i zobowiązał się do przestrzegania zawartych w nim postanowień. Ponadto P.J. został pouczony o obowiązku zawiadamiania urzędu o okolicznościach powodujących brak gotowości do podjęcia pracy pod rygorem utraty statusu osoby bezrobotnej.
Organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że P.J. wiedział o wyznaczonym na dzień 16 października 2006r. terminie stawiennictwa. W terminie tym zainteresowany jednak nie zgłosił się i nie potwierdził swojej gotowości do podjęcia pracy. Natomiast z notatki służbowej sporządzonej w dniu 6 listopada 2006r. wynika, że P.J. zgłosił się w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy w dniu 19 października 2006r. Nie posiadał jednak żądnego dokumentu umożliwiającego stwierdzenie, czy w dniu 16 października 2006r. faktycznie nie mógł się zgłosić do urzędu.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że w myśl art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. W związku z tym, że P.J. nie powiadomił o wyjeździe w terminie wcześniejszym i w okresie do 7 dni nie przedstawił dowodu usprawiedliwiającego niestawiennictwo organ odwoławczy stanął na stanowisku, że argument dotyczący wyjazdu poza granice miasta w związku ze złym stanem zdrowia członka rodziny nie znajdują potwierdzenia w posiadanym materiale dowodowym.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł P.J. zarzucając, że w dniu 19 października 2006 r. stawił się w powiatowym urzędzie pracy w celu potwierdzenia gotowości do pracy, nie posiadał jednak żądnego dokumentu umożliwiającego stwierdzenie, czy w dniu 16 października 2006r. faktycznie nie mógł się do urzędu zgłosić. Dlatego też skarżący w odwołaniu usprawiedliwił swoje 3- dniowe opóźnienie. Zdaniem autora skargi starosta może pozbawić statusu bezrobotnego dopiero w sytuacji, kiedy bezrobotny nie stawiłby się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił o tym w okresie 7 dni.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowa argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanym przypadku kontrola sądowoadministracyjna wykazała naruszenie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) - bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Negatywne następstwa za nie zrealizowanie tej powinności przewiduje przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, w myśl którego starosta pozbawia statusu osoby bezrobotnej bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
W sprawie bezspornym jest, że w dniu 19 października 2006 r., a więc 3 dni po wyznaczonym terminie, skarżący stawił się w Urzędzie Pracy. Ustalony w tym zakresie stan faktyczny nie był kwestionowany przez żadną ze stron postępowania. Rozbieżności panują, co do faktu, czy niestawiennictwo w dniu 16 października 2006r. było uzasadnione.
Wskazać należy, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zawierają regulacji określających w jaki sposób bezrobotny powinien usprawiedliwić swoją nieobecność w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie.
W związku z powyższym przyjąć należy, że to organ powinien wezwać bezrobotnego do przedstawienia stosownego dowodu usprawiedliwiającego jego niestawiennictwo. Zgodnie bowiem art. 9 kpa organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek
W niniejszej sprawie organy orzekające w sprawie z naruszeniem cytowanego przepisu nie określiły w jaki sposób skarżący powinien usprawiedliwić swe niestawiennictwo. Nie zgromadzenie w tej kwestii żadnego materiału dowodowego i poprzestanie jedynie na oświadczeniu P.J. jest niewystarczające dla rozstrzygnięcia. Zwłaszcza, że w sprawie zostały poczynione sprzeczne ustalenia, do których organ w ogóle się nie odniósł i nie starał wyjaśnić. W aktach sprawy znajduje się bowiem notatka urzędowa, z której wynika, że P.J. nie stawił się w UP w dniu 16 października 2006r., gdyż przebywał w tym czasie za granicą. Natomiast w swoim odwołaniu P.J. twierdzi, iż w tym czasie z powodu choroby członka rodziny, przebywał za granicą miasta.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że w sprawie nie zostały poczynione ustalenia celem należytego wyjaśnienia okoliczności stanowiących ustawowe przesłanki pozbawienia statusu bezrobotnego, co prowadzi do naruszenia przepisu, art. 33 ust 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy wskażą skarżącemu za pomocą jakich dowodów ma on usprawiedliwić swoje niestawiennictwo. Następnie ocenią zebrany materiał dowodowy i uzasadnią swoją decyzję zgodnie z wymogami przepisów art. 7, 77, 107§3 kpa.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c w zw. z art. 135 ppsa oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.