Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15.V.2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego. W dniu 28.V.2013 r. skarżący złożył formularz PPF, wnosząc o zwolnienie od koszów sądowych i ustanowienie adwokata.
Ze złożonego formularza, wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną, poszukuje pracy, utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń z pomocy społecznej w wysokości 400 zł miesięcznie. Skarżący zajmuje mieszkanie socjalne, nie posiada żadnego majątku oprócz działki rolnej o powierzchni 0,20 ha. Wnioskodawca cierpi na schorzenia ortopedyczne, neurologiczne i psychiatryczne.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i życiową wnioskodawcy, w tym: brak majątku poza małą działką rolna, utrzymywanie się wyłącznie z pomocy społecznej, bezrobocie i zły stan zdrowia, uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.
Natomiast odnosząc się do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należy poinformować w trybie art. 6 p.p.s.a, że zgodnie z art. 239 pkt 1a p.p.s.a, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy społecznej, w tym zasiłku celowego. Zatem skarga W.K. jest rozpoznawana przez sądy administracyjne bez pobierania od skarżącego jakichkolwiek opłat.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit.a, art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia