Uzasadnienie
A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w dniu 8 kwietnia 2009 r. skargę na pismo Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] znak [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. W skardze podniósł, że jako emerytowany funkcjonariusz Policji wnosi o uznanie jego "słuszności do pobierania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego bezprawnie pozbawionego w 2006 r. oraz wypłacenie należności za okres 2006 r., 2007 r., 2008 r. zgodnie z normą przysługującą w danym okresie wraz z odsetkami od należności głównej oraz za rok 2009 zgodnie z przysługującą normą. Do skargi dołączył wniosek z dnia 27 marca 2009 r., skierowany do Komendanta Powiatowego Policji, którym wystąpił o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za okres 2006-2007-2008.
Do skargi zostało dołączone pismo Komendanta Powiatowego Policji w Skarżysku-Kamiennej z dnia 31 marca 2009 r., informujące A. J., że z dniem 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważników pieniężnych za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), mocą którego uchylony został § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważników pieniężnych za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919). Uchylone przepisy stanowiły podstawę do stosowania przepisów rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. do emerytów i rencistów policyjnych oraz wydawania decyzji administracyjnych w stosunku do tych osób. Wobec uchylenia wyżej wymienionych przepisów brak jest podstawy prawnej do wypłaty emerytom i rencistom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej odrzucenie podnosząc, zaskarżone przez A. J. pismo nie jest decyzją administracyjną i nie podlega kognicji sądów administracyjnych, a ponadto skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje prawa podatkowego;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie utrwalił się pogląd, że pismo organu administracyjnego zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej decyzją administracyjną należy uznać za decyzję, mimo iż nie posiada ono w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeżeli zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji. Do takich elementów należą: 1) oznaczenie organu wydającego decyzję, 2) wskazanie jej adresata, 3) wskazanie rozstrzygnięcia w sprawie, 4) podpis osoby reprezentującej organ administracji.
Zaskarżone pismo Komendanta Powiatowego Policji z dnia 31 marca 2009 r. przedstawia istniejący stan prawny w zakresie przyznawania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz zawiera informację o braku podstaw prawnych do wydania decyzji w przedmiocie wypłaty skarżącemu żądanego świadczenia. Pismo to nie posiada elementu decyzyjnego, będącego jednostronną czynnością prawną organu administracji publicznej. Zaskarżone pismo nie zawiera rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, a zatem, nie jest ono decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U.z 2000 r. Nr 98 poz.1071 ze zm., zwane dalej k.p.a) i nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Na marginesie należy dodać, że zaskarżone pismo, nieuwzględniające wniosku skarżącego o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, nie zamyka stronie drogi kontroli sądowej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. skarżącemu przysługuje prawo wniesienia skargi na bezczynność organu, gdy ten uchyla się od wydania decyzji w sprawie. Jednak trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wniesienie skargi do Sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., a więc złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia niezałatwienie sprawy przez Komendanta Powiatowego Policji w terminie określonym w art. 35 k.pa. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie organem wyższego stopnia jest Komendant Wojewódzki Policji, do którego jednak takie zażalenie nie zostało wniesione.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę jako niedopuszczalną.