Uzasadnienie
Postanowieniem wydanym z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Wydziału Komunikacji i Dróg z dnia [...] znak: [...] odmówiono wszczęcia postępowania z wniosku M. G. o zwrot nadpłaconej kwoty wraz z odsetkami, pobranej przez Starostę za wydanie karty pojazdu nr [...] w dniu 26 listopada 2004 r. przy rejestracji pojazdu marki[...]– z powodu wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o nadpłatę.
Postanowieniem z dnia 2 marca 2012r., znak: SKO.RD-52/557/16/2012 Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło wyżej wymienione rozstrzygnięcie z dnia [...] i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Starosta, argumentując, że w niniejszej sprawie termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty upłynął – stosownie do art. 79 § 1 Ordynacji podatkowej – z dniem 31 grudnia 2009r., wobec czego wniosek strony z dnia 3 stycznia 2012r. należy uznać za spóźniony.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, że podmiot wnoszący skargę nie posiada legitymacji skargowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona przez podmiot uprawniony w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu.
W rozpatrywanej sprawie podmiotem składającym skargę jest Starosta. Skarżący jest zatem jednocześnie organem, który wydał postanowienie w pierwszej instancji – uchylone następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze– a to wyłącza możliwość zaskarżenia przez niego do Sądu rozstrzygnięcia Kolegium z dnia [...] wydanego w przedmiocie podjętego przez niego postanowienia. Wydając postanowienie w pierwszej instancji Starosta nie działał bowiem jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Istnienie interesu prawnego jest zaś stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a, warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia - z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez wniesienie skargi kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Podkreślenia wymaga, że takiej konstrukcji prawnej nie przewidują przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (por. postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2002r., II SA/Gd 563/02, LEX nr 76118 oraz postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006r., II GSK 387/05, LEX nr 197511).
Mając na uwadze brak interesu prawnego Starosty we wniesieniu skargi w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.