Uzasadnienie
K. S. w dniu 22 grudnia 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, za pośrednictwem Ministra, skargę na decyzję Starosty z dnia [...] znak: [... ]w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej w wysokości 2157 zł (słownie: dwa tysiące sto pięćdziesiąt siedem złotych) za wydobycie piasków bez koncesji na działkach oznaczonych numerami ewidencji gruntów 722/2 i 723/1 w miejscowości B., gmina M., powiat, województwo. Skarga została przekazana przez Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r. skarżący pismem z dnia 9 lutego 2011 r. potwierdził, że przedmiotem jego skargi jest decyzja Starosty z dnia [...]znak: [...].
Postanowieniem z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt VI/Wa 373/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał sprawę do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach.
W dniu 23 maja 2011 r. Starosta nadesłał na wezwanie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Kielcach akta administracyjne wraz z odpowiedzią na skargę.
Na podstawie nadesłanych wyjaśnień i akt administracyjnych ustalono następujący stan faktyczny:
Decyzja Starosty z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej za wydobycie pisaków bez koncesji została doręczona K. S. w dniu 19 grudnia 2008 r. Zawierała ona prawidłowe pouczenie o przysługującym skarżącemu prawie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Starosty w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. K. S. wniósł odwołanie za pośrednictwem Starosty w dniu 13 grudnia 2010 r. Organ I instancji przekazał odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach przy piśmie z dnia 17 grudnia 2010 r. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 21 lutego 2011 r. udzieliło skarżącemu odpowiedzi, że od decyzji Starosty Kieleckiego nie przysługuje już odwołanie z uwagi na upływ ustawowego terminu do jego wniesienia, decyzja ta stała się ostateczna w dniu 3 stycznia 2009r.
W dniu 22 grudnia 2010 r. K. S. wniósł do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na decyzję Starosty z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej.
Z treści art. 52 § 1 p.p.s.a. wynika, iż do wojewódzkiego sądu administracyjnego można złożyć skargę tylko na taką decyzję administracyjną, która została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez stronę w postępowaniu administracyjnym, a zatem co do zasady – na decyzję organu drugiej instancji.
W rozpatrywanej sprawie wniesienie przez K. S. do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji - Starosty, z pominięciem etapu rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia przez administracyjny organ odwoławczy (Samorządowe Kolegium Odwoławcze), należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a.
Ponadto zauważyć należy, zaskarżona decyzja Starosty Kieleckiego z dnia 16 grudnia 2008 r. stała ostateczna w dniu 3 stycznia 2009 r., ponieważ nie wniesiono od niej odwołania w ustawowym terminie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.