Uzasadnienie
E. S. złożyła w dniu 27 maja 2009 r. złożyła na formularzu urzędowym PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody z [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Tego samego dnia skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1331,66 zł brutto (1121 zł netto) miesięcznie. Skarżąca nie wykazała innego majątku oprócz domu wielkości 62 m kw i mieszkania wielkości 44 m kw. Wnioskodawczyni płaci miesięcznie 200 zł tytułem alimentów na rzecz wnuczki, a ponadto pomaga finansowo synowi studiującemu w R. Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 245 § 1 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego). Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie uwzględniając fakt, że wnioskodawczyni była w stanie uiścić wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, oceniono, że może ona przy osiąganym stałym dochodzie z emerytury zgromadzić środki finansowe na poniesienie innych ewentualnych kosztów sądowych, które mogą pojawić się na późniejszym etapie postępowania i nie przekroczą jednorazowo kwoty 100 zł. Natomiast uznano, że osiągany dochód nie pozwala skarżącej na poniesienie kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika prawnego z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego jej samej, wnuczki, na rzecz której płaci alimenty i studiującego syna. Zatem na uwzględnienie zasługuje wniosek o przyznanie radcy prawnego z urzędu.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.