Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. i M. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nakazującej A. i i M. G. rozbiórkę wiaty o konstrukcji drewnianej i wymiarach 2,90 x 6,30m usytuowanej na działce w H. - na podstawie art.138 par.1 pkt.1 kpa - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał rozbiórkę przedmiotowej wiaty na podstawie art.49b ust.1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Od decyzji tej odwołali się A. i M.G. podnosząc, że wiatę służącą im do przechowywania sprzętu rolniczego, wybudowali na podstawie zgłoszenia dokonanego w Urzędzie Gminy, zgodnie z art.29 ust.1 pkt.1 oraz 30ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego. W Urzędzie tym poinformowano ich, iż mogą budować ten obiekt bez pozwolenia na budowę. Organ II instancji wskazał, iż w toku postępowania administracyjnego ustalono, że wiata ta ma konstrukcję drewnianą o wymiarach w rzucie 2,90m x 6,30m. Słupy wiaty są wkopane w ziemię i odsunięte 25 cm. od granicy działki, obiekt ma jednospadowy dach pokryty blachą trapezową. Szczyt wiaty od strony północnej obity jest deskami nad istniejącą bramą. Wiata użytkowana jest jako zadaszenie nad sprzętem rolniczym.
Inwestor oświadczył, że wiatę wybudował w listopadzie 2003r., a o zamiarze jej budowy ustnie informował w Urzędzie Gminy w B. i nie posiada żadnych dokumentów związanych z budową tej wiaty. W związku z powyższym organ I instancji nakazał rozbiórkę tego obiektu zrealizowanego bez wymaganego prawem zgłoszenia zamiaru jej wykonania. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowy obiekt narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz.U. z 2002r, nr 75, poz.690/ tj. par.12 ust.7, ponieważ wiata od strony działki sąsiedniej nie posiada ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Nie ma możliwości pozostawienia wiaty w istniejącym stanie, jak również dokonania przeróbek celem jej dalszego wykorzystania, ponieważ wiązałby to się z wykonaniem nowego obiektu od podstaw tj.wykonania fundamentów oraz ściany z materiałów niepalnych, w tym oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy działki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, A. i M. małż. G.podnieśli, że dokonali zgłoszenia zamiaru budowy wiaty w UG w B. w Wydziale Budownictwa, gdzie poinformowano ich, że mogą ją budować bez pozwolenia na budowę, w związku z tym nie jest ich winą, że zostali źle poinformowani przez urzędnika państwowego. Zrzucili, iż ich sąsiad także bez pozwolenia na budowę wybudował szopę, a organ nadzoru budowlanego rozpoznał sprawę jednostronnie krzywdząc ich poprzez wydanie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, ale z innych przyczyn niż w niej podano.
Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa wiata wsparta na drewnianych słupach wkopanych w ziemię została wybudowana w listopadzie 2003r.
Stosownie do przepisu art.28 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane / Dz.U.z 2003r, nr.207, poz.2016 ze zm./ roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy. Poza sporem pozostaje fakt, że skarżący decyzji o pozwoleniu na budowę nie posiadali. W ocenie skarżących na wykonanie przedmiotowej wiaty wymagane było zgłoszenie, którego dokonali ustnie w Urzędzie Gminy i gdzie uzyskali informację, iż w tym przypadku nie jest wymagane pozwolenie na budowę.
Stwierdzić należy, że w sprawie nie ma żadnych dowodów, które potwierdzałyby powyższe okoliczności dlatego nie można uznać, iż skarżący wybudowali wiatę działając zgodnie i w zaufaniu do zaleceń organu architektoniczno - budowlanego.
W świetle treści art.29 ust.1 pkt.2 ustawy Prawo budowlane z 1994r., w brzmieniu obowiązującym w dacie realizacji wiaty, bo te przepisy będą miały zastosowanie dla oceny czy doszło do samowoli budowlanej / Dz.U. z 2000r, nr 106, poz.1126 ze zm/, pozwolenia na budowę nie wymagała budowa budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 10 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 1.000 m2 powierzchni działki. Natomiast przepis art.29 ust.1 pkt.1a tej ustawy stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymagała budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej w postaci parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m.
W związku z treścią cyt. wyżej przepisu art.29 ust.1 pkt.2 uznać należy, że budowa przedmiotowej wiaty o wymiarach 2,90m x 6,30 wymagała uzyskania stosownego pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. Wbrew poglądowi organów orzekających w sprawie, choć wiata ta nie ma dużych rozmiarów i służy do przechowywania sprzętu rolniczego, to nie można było zakwalifikować jej jako budynku gospodarczego o pow. zabudowy do 35 m kw. Przez budynek bowiem zgodnie z treścią art.3 pkt.2 ustawy Prawo budowalne z 1994r. rozumie się obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
Wobec powyższego nieprawidłowo uznano w sprawie, że do przedmiotowej budowy ma zastosowanie przepis art.49b ust.1 i 3 ustawy Prawo budowalne z 1994r. nakazujący rozbiórkę obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego prawem zgłoszenia. Przedmiotowa samowola budowlana powinna być wobec tego rozpatrzona przez organy nadzoru budowlanego na podstawie przepisu art.48 tej ustawy.
Dokonanie przez organy nadzoru budowlanego wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego niniejszej sprawy, w konsekwencji spowodowało, iż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego tj. przepisu art. 49 b ust.1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. / Dz.U.z 2003r, nr.207, poz.2016 ze zm./ To naruszenie prawa materialnego skutkować musiało uchyleniem obu decyzji.
Odnosząc się do treści skargi, trzeba podkreślić, że w każdym przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej organy nadzoru budowlanego winny w ramach swych kompetencji, także z urzędu, podjąć stosowne czynności.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie art.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji, natomiast orzeczenie o kosztach postępowania wydano w oparciu o art.223 par.2 tej ustawy.