Uzasadnienie
A.D.i M.D. złożyli dwa formularze urzędowe PPF, wnosząc o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych lub częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie.
Ze złożonych formularzy wynika, że skarżący prowadzą gospodarstwo domowe wspólnie z dwoma synami wieku 22 i 16 lat. Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 3000 zł. Wynagrodzenie za pracę wnioskodawczyni wynosi 4200 zł, ale na dwa miesiące jest zajęte przez komornika do połowy wysokości, a po potraceniu innych kwot przez pracodawcę, na konto wnioskodawczyni wpływa kwota 1200 zł miesięcznie. Skarżący nie wykazali innego majtku oprócz domu wielkości 180 m² na działce przy W. w K.. Starszy syn studiuje w K., wnioskodawcy płacą za wynajem jego mieszkania 550 zł miesięcznie, natomiast opłaty za media w ich własnym domu wynoszą 600 zł miesięcznie.
Ponadto skarżący wykazali: kredyt hipoteczny we frankach z ratą w wysokości 1400 zł miesięcznie, kredyt w złotówkach z ratą 8101 zł miesięcznie, dwie karty kredytowe z limitami po 3000 zł i 5500 zł oraz ratami miesięcznymi w wysokości 201 zł i 292 zł.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie wnioski o przyznanie prawa pomocy podlegają oddaleniu. Wnioskodawcy osiągają stałe dochody z dwóch wynagrodzeń za pracę przewyższające ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę, ponadto stać ich na utrzymanie domu w centrum K. i opłacenie wynajmu mieszkania dorosłego syna studiującego w K. Okoliczność, że skarżący spłacają kredyty mieszkaniowe i inne nie uzasadnia przyznania prawa pomocy. Udzielenie kredytów musiała poprzedzać pozytywna analiza sytuacji finansowej strony w zakresie możliwości spłaty pożyczonej kwoty. Przy tym spłata zobowiązań cywilnoprawnych nie może być traktowana z pierwszeństwem przed kosztami postępowania sądowego, gdyż niedopuszczalna byłaby sytuacja, gdy osoba ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy wykonuje ciążące na niej prywatne zobowiązania kredytowe, a żąda by koszty sądowe pokrywał za nią Skarb Państwa.
Uznano zatem, że przy racjonalnym gospodarowaniu stałymi dochodami i posiadanym majątkiem skarżący mają możliwość, bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i synów uiścić 300 zł tytułem wpisu od skargi oraz ponieść inne ewentualne koszty sądowe na późniejszym etapie postępowania (w wypadku oddalenia skargi 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, a następnie wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 150 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.