Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia S.M. na postanowienie Kierownika Sekcji ds. Świadczeń Pomocy Społecznej
Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] Znak:[...] uznające za nieuzasadnione zarzuty S. M. w przedmiocie nieistnienia i przedawnienia zobowiązania na podstawie art. 138 §2 kpa uchyliło zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości i przekazało sprawę do rozpatrzenia przez organ właściwy w sprawie.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż w podstawie prawnej postanowienia organu I instancji powołano m. in. art. 34§1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wskazano, że zarzuty S. M., iż nie posiada ona żadnego zadłużenia wobec Ośrodka Pomocy Społecznej nie znajdują podstaw. Decyzją z dnia [...] ośrodek udzielił bowiem odwołującej jednorazowy zasiłek pieniężny na usamodzielnienie się w wys. 1400 zł, określając jednocześnie zasady zwrotu tej pomocy. W związku z tym, że strona nie dokonała zwrotu świadczenia organ wszczął postępowanie egzekucyjne w wyniku którego odzyskano część świadczenia. W związku z niemożnością wyegzekwowania pozostałej części świadczenia komornik Skarbowy Urzędu Skarbowego w S. umorzył w dniu 25 marca 1998 r. postępowanie egzekucyjne. Wobec zaistnienia nowych okoliczności w sprawie tj. podjęcia przez S. M. Pracy wszczęto ponownie egzekucję należności w wysokości 355.04 zł oraz kosztów w kwocie 8.80 zł. Organ I instancji stwierdził, że zarzut przedawnienia nie może mieć zastosowania albowiem od umorzenia postępowania tj. od marca 1998 r. do, ponownego podjęcia egzekucji w lutym 2004 r. nie upłynął dziesięcioletni termin przedawnienia.
W zażaleniu S. M. zarzuciła, że jej zdaniem postanowienie jest podpisane przez osobę nieumocowaną do działania w imieniu Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w związku z czym nie ma ono mocy prawnej.
Zdaniem Kolegium ten zarzut nie jest zasadny. Jak bowiem wynika z akt sprawy, uchwałą z dnia 13 grudnia 2001 r. Rada Miasta na wniosek Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej upoważniła Kierownika Sekcji Świadczeń do wydawania decyzji administracyjnych w czasie nieobecności Kierownika Ośrodka w zakresie określonym w art. 10 i 11 ustawy o pomocy społecznej. Mimo to zdaniem Kolegium zachodzi potrzeba wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z powodów formalno- prawnych. Z dniem 30 kwietnia 2004 r. straciła moc obowiązującą ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 46 ust. 5 w/w ustawy organem właściwym do wydawania decyzji w zakresie wykonywania zadań zleconych oraz do wydawania decyzji administracyjnych w celu wykonywania zadań własnych gminy był kierownik ośrodka pomocy społecznej upoważniony przez radę gminy. Obecnie zgodnie z art. 110 ust.7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. organem właściwym w tych sprawach jest kierownik ośrodka pomocy społecznej upoważniony przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta.
Upoważnienie takie może być udzielone także innej osobie na wniosek kierownika ośrodka. Art. 150 w/w ustawy stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie powyższej ustawy stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Taką sprawą wszczętą i niezakończoną na skutek złożenia zażalenia jest sprawa S. M.. Dlatego też zdaniem kolegium nie może pozostać w obrocie prawnym postanowienie wydane przez organ nie posiadający w dniu dzisiejszym legitymacji prawnej do jego wydania i dlatego konieczne jest jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ właściwy zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami.
W skardze na tę decyzję S. M. zarzuciła, iż Kolegium nie rozpoznało merytorycznie sprawy w całości a w szczególności nie odniosło się do kwestii przedawnienia zobowiązania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie Kolegium jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia wskazało przepis art. 138 §2 kpa i zgodnie z nim uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Tymczasem, zgodnie z tym przepisem tego rodzaju decyzja dopuszczalna jest tylko w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
Zaskarżona decyzja nie wskazuje na żadne okoliczności, które wymagałyby prowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Jak wynika z uzasadnienia powodem uchylenia decyzji organu I instancji była konieczność "wyeliminowania " tej decyzji tylko dlatego, że organ, który ją wydał, aczkolwiek w chwili jej wydania był właściwy, to przestał być właściwy w związku z tym, iż powinien legitymować się upoważnieniem od Wójta zamiast od Rady Gminy. Zdaniem Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 138 §2, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Zauważyć należy, iż sprawa dotyczy prowadzonego postępowania egzekucyjnego, na podstawie przepisów ustawy o egzekucji w administracji. Tylko w ramach zgłoszonych przez skarżącą w trybie art. 33 tej ustawy zarzutów zachodzi konieczność odniesienia się do przepisów ustawy, które legły u podstaw decyzji, w oparciu o którą wydano tytuł wykonawczy. Tą decyzją jest decyzja z dnia [...] przyznająca S. M. na podstawie art. 24 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej zasiłek celowy na ekonomiczne usamodzielnienie się. Na podstawie tej decyzji organ I instancji wystawił w dniu 12 lutego 2004 r. tytuł wykonawczy. na kwotę 1333 zł. Odnosząc się stosownie do art. 34§1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ I instancji zarzuty te uznał za nieuzasadnione. W odwołaniu S. M. przede wszystkim zarzuciła, że jej zobowiązanie nie istnieje gdyż jest przedawnione. Do tego zarzutu organ II instancji w ogóle się nie odniósł.
Brak jest podstaw do przyjęcia, iż rozpoznanie tego zarzutu wymaga jakiegoś postępowania wyjaśniającego, zwłaszcza w świetle art. 149 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej /Dz. U. Nr 64 poz.593 /. Zresztą Kolegium na potrzebę przeprowadzenia jakiegoś postępowania wyjaśniającego w ogóle nie wskazuje.
Mając na uwadze powyższe okoliczności zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 §1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaś na podstawie art. 152 tej ustawy wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.