Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2022 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta S. z [...] lutego 2022 r. znak: [...] [...] - którą orzeczono o uchyleniu od 1 stycznia 2022 r. decyzji z [...] maja 2018 r. znak: [...], zmienionej decyzjami z: [...] stycznia 2019 r., [...] stycznia 2020r., [...] maja 2020 r., [...] listopada 2020 r., [...] stycznia 2021 r. - i w to miejsce Kolegium orzekło o uchyleniu ww. decyzji z [...] maja 2018 r. ustalającej prawo R. Z. do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną córką N. Z..
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę wydanej w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 615, zwanej dalej "ustawą" lub "u.ś.r."), które określają warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 17 oraz art. 32 ust. 1 ustawy.
Kolegium podkreśliło, że kwestią sporną w sprawie jest uprawnienie skarżącej do dalszego pobierania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną córką. W sprawie nie jest sporne, jak ustalił organ, że córka skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. [...] z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że córka skarżącej - N. Z. jest studentką studiów dziennych Uniwersytetu Jagiellońskiego w K., gdzie zamieszkuje w wynajmowanym mieszkaniu wraz z innymi lokatorami. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z partnerem, który pomaga jej w prowadzeniu gospodarstwa domowego, sprzątaniu i robieniu zakupów. N. Z. oświadczyła, że jest samodzielna, jeśli chodzi o wyjazdy na uczelnię, spożywanie posiłków, pielęgnację ciała.
Wymaga pomocy przy robieniu większych zakupów, aktualnie pomaga jej w nich chłopak. Na weekendy jeździ samodzielnie do S. do domu rodzinnego. W razie potrzeby przyjeżdża do niej mama, co tydzień lub co 2 tygodnie, na 3-4 dni, która nocuje u swojej siostry zamieszkałej w K.. Mama pomaga jej w sprzątaniu pokoju, kuchni, łazienki, pomaga w zakupach, gotuje i chodzi na wizyty lekarskie. Powyższe okoliczności, jak wyjaśniło Kolegium, wynikają również z rozeznania przeprowadzonego w 12 stycznia 2022 r. przez pracownika socjalnego MOPS w K. w miejscu zamieszkania N. Z.. Według oceny pracownika socjalnego R. Z. nie sprawuje nad córką stałej opieki oraz nie współuczestniczy na co dzień w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji córki.
Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego, Kolegium stwierdziło więc, że nastąpiła zmiana sytuacji rodzinnej skarżącej pozwalająca na uchylenie decyzji przyznającej jej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na córkę, gdyż nie występuje związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia, a koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną córką.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Kolegium wyjaśniło, że z art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, iż podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej lub długotrwałej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Jedną z podstawowych przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest stała i osobista opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną. Opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką musi być zatem bezpośredni. Zarówno wyrażenie "stała" lub "długoterminowa" są wyrażeniami odnoszącymi się do czasu sprawowania opieki. Według treści tej regulacji opieka powinna być sprawowana codziennie w taki sposób, który uniemożliwia wykonywanie przez opiekuna pracy zarobkowej.
Przesłanka warunkująca uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego zostanie spełniona, jeżeli opiekun pozostaje w ciągłej dyspozycji swego podopiecznego, przez co należy rozumieć także sytuację, w której oprócz sprawowania opieki, wykazuje gotowość niesienia pomocy zarówno w dzień, jak i w nocy. Innymi słowy, znaczy stopień zaangażowania w pomoc osobie najbliższej uniemożliwia opiekunowi podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej.
Zdaniem Kolegium, z analizowanego przepisu wynika, że podstawową przesłanką, jaką musi spełnić osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne, należąca do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji, jest rezygnacja z (niepodejmowanie) pracy zarobkowej spowodowana koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą bliską o określonym stopniu niepełnosprawności.
Kolegium podkreśliło, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku rodzica względem dziecka, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Nie może być ono traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Chodzi tu więc o sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to ma być bowiem rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Nie budzi wątpliwości, że przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną.
Opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Natomiast w sytuacji, gdy dziecko zamieszkuje w innej miejscowości odległej od miejsca zamieszkania opiekuna o 160 km, co najmniej od poniedziałku do piątku, taki związek przyczynowo-skutkowy między koniecznością rezygnacji (niepodejmowania) z zatrudnienia a opieką de facto nie istnieje.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy Kolegium stwierdziło, że skarżąca nie sprawuje stałej opieki nad niepełnosprawną córką. Z ustaleń organu wynika bowiem w szczególności, że N. Z. na co dzień przebywa w K., zaś skarżąca mieszka w S.. Odległość pomiędzy miejscem zamieszkania osoby wymagającej opieki a opiekunem wynosi 160 km. Nadto z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że R. Z. przyjeżdża do córki w każdy weekend lub co drugi weekend na 3 - 4 dni. W tym czasie pomaga w robieniu zakupów, gotuje, sprząta, towarzyszy podczas wizyt lekarskich. Wymienione czynności w ramach sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną oraz ich częstotliwość nie mogą być uznane za sprawowanie stałej opieki, a raczej za wspomaganie osoby niepełnosprawnej w codziennym funkcjonowaniu. Strona prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i jedynie pomaga niepełnosprawnej córce w czasie odwiedzin w dni wolne od nauki córki, opieka nie jest sprawowana codziennie.
W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie spełnione zostały jedynie dwie z trzech określonych w ww. przepisie przesłanek pozytywnych przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, tj.: stopień niepełnosprawności osoby wymagającej opieki ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz koniecznością stałego współudziału opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji oraz pozostawanie skarżącej i jej córki w grupie osób związanych obowiązkiem alimentacyjnym. Zdaniem Kolegium, nie została spełniona trzecia przesłanka - brak jest bowiem bezpośredniego związku przyczynowego między niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaniem przez nią opieki nad córką. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie podejmuje zatrudnienia w związku z koniecznością stałej opieki nad córką.
Okoliczność pozostawania niepełnosprawnej córki przez znaczną część tygodnia poza faktyczną opieką strony, nie koliduje z możliwością podjęcia przez skarżącą zatrudnienia (np. w niepełnym wymiarze czasu pracy) lub innej pracy zarobkowej. Opieki nad niepełnosprawną córką strona nie wykonuje bowiem całodobowo przez 7 dni w tygodniu. Podany przez skarżącą czas świadczenia osobistej opieki nad córką obejmujący de facto dni wolne od nauki i ewentualnie czas choroby córki czy wizyt u specjalistów, nie przekreśla możliwości podjęcia przez stronę zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zdaniem Kolegium, art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki nad osobą niepełnosprawną wyklucza możliwość podjęcia jakiekolwiek pracy zarobkowej, a tak sytuacja nie zachodzi w omawianym przypadku.
Kolegium dodało, że w stanie gotowości do zapewnienia dziecku opieki poza godzinami nauki oraz podczas dni wolnych od nauki i w czasie choroby dziecka, pozostaje każdy rodzic samotnie wychowujący dziecko, co nie jest równoznaczne z niezdolnością tych osób do wykonywania pracy zawodowej. Opieka sprawowana nad córką przez skarżącą nie jest na tyle absorbująca, że uniemożliwia jej jakąkolwiek aktywność zawodową, skoro przez znaczną część tygodnia córka zamieszkuje w innej miejscowości i korzysta z pomocy innym osób w codziennym funkcjonowaniu.
Sumując Kolegium stwierdziło, że sprawowana przez skarżącą opieka nad niepełnosprawną córką w związku z nauką na studiach stacjonarnych w K. i zamieszkiwaniem na czas studiów w wynajmowanym mieszkaniu nie jest opieką wymagającą rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W związku z powyższym kwestią drugorzędną pozostaje to, czy opieka nad niepełnosprawną córką jest wykonywana przez skarżącą w sposób należyty. Czynności domowe, wykonywane przez skarżącą w postaci gotowania czy sprzątania stanowią normalne prace, które prawdopodobnie podejmowałaby również jako osoba czynna zawodowo, nie mając obowiązku opieki nad niepełnosprawną córką. Wobec tego nie można uznać, że to właśnie opieka nad córką z racji czasochłonności, uniemożliwia skarżącej aktywność zawodową.
Odnosząc się do argumentów skarżącej dotyczących trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej córki oraz skarżącej Kolegium oceniło, że nie zasługują one na uwzględnienie. Kolegium powtórzyło, że z istoty świadczenia pielęgnacyjnego wynika, iż przysługuje ono osobie, która sprawuje stała opiekę nad osobą wymagającą tej opieki. Świadczenie to nie może być traktowane jako zastępcze (dodatkowe) źródło dochodu. Bez znaczenia dla sprawy pozostają argumenty dotyczące rodzaju i wysokości świadczeń pobieranych na córkę jak i przez córkę, czy też nieuzyskanie świadczenia rentowego z ZUS, gdyż świadczenie pielęgnacyjne nie jest uzależnione od dochodu rodziny i przysługuje po spełnieniu opisanych powyżej przesłanek określonych w ustawie.
Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że zreformowało decyzję organu pierwszej instancji, który orzekł o uchyleniu decyzji w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 stycznia 2022 r., a więc z mocą wsteczną. Wydawana na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy decyzja o zmianie lub uchyleniu decyzji przyznającej świadczenie rodzinne ma bowiem charakter konstytutywny i powoduje zmianę lub uchylenie dotychczasowych uprawnień podmiotu, co oznacza, że może ona wywierać wyłącznie skutki ex nunc, tj. skutki od chwili jej wydania na przyszłość.
R. Z. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając oparcie aktu na błędnych przesłankach faktycznych i prawnych.
W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że fakt, iż córka jest obecnie studentką studiów dziennych i zamieszkuje w K., a w S. przebywa jedynie w weekendy i dni świąteczne, nie uniemożliwia wykonywania stałej opieki i pomocy ze strony skarżącej i nie zwalnia jej od wykonywania takiej wzmożonej i stałej opieki, jak też nie uniemożliwia aktywnego uczestnictwa skarżącej w procesie wychowania i leczenia jej córki. Skarżąca podkreśliła, że stan zdrowia córki nie uległ żadnej poprawie, nie rokuje zmiany w przyszłości i nadal jest ona zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, cierpi na zaburzenia układu krążenia po operacjach serca z powodu wrodzonej wady serca.
Nadto leczy się z powodu zaburzeń depresyjnych i lękowych. Podkreśliła również, że okoliczności faktyczne dotyczące funkcjonowania N. Z. w zakresie opieki i pomocy świadczonej na jej rzecz przez skarżącą były już wcześniej przedmiotem oceny przez uprawnione organy i okoliczności faktyczne takie jak stałość opieki wykonywanej przez nią i potrzeba wykonywania takiej opieki nie uległy zmianie, a fakt wykonywania takiej opieki i możliwość jej wykonywana nie były kwestionowane. Okoliczność, że córka przebywa przez większą część czasu poza miejscem stałego zamieszkania w miejscowości oddalonej od S. o ok. 160 km nie wyklucza możliwości wykonywania tej opieki, codziennej komunikacji pomiędzy nią a córką i nie wyklucza dotarcia w razie nagłej potrzeby do jej miejsca pobytu w ciągu niespełna 3 godz. od chwili zgłoszenia takiej potrzeby. Wskazała, że w okresie pobytu córki w Z., związanego z pobieraniem nauki w liceum, sposób wykonywania tej opieki i pomocy przez nią był praktycznie identyczny z tym modelem opieki, jaki jest realizowany obecnie, jedyną różnicą była mniejsza odległość pomiędzy S. i Z..
Skarżąca dodała, że nadal współuczestniczy w procesie leczenia córki i jest aktywnym uczestnikiem procesu wychowawczego córki i na niej spoczywa główny ciężar utrzymania córki. Zdaniem skarżącej, wobec nieprawidłowych ustaleń faktycznych co do charakteru sprawowanej opieki, decyzja Kolegium, jak i decyzja organu pierwszej instancji naruszają art. 17 i art. 32 ust. 1 u.ś.r. Skarżąca zarzuciła, że żaden z ww. przepisów nie przewiduje wspólnego zamieszkiwania opiekuna i podopiecznego, a ich oddzielne zamieszkiwanie nie wyklucza możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.
Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga R. Z. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 615, powoływanej dalej w skrócie jako: "u.ś.r." lub "ustawa"). Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce lub ojcu;
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka;
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej;
- 4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Zatem niezbędnym warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się odpowiednim orzeczeniem o niepełnosprawności. Nadto świadczenie przewidziane w art. 17 ust. 1 ustawy przysługuje osobie, która sprawuje opiekę nad osobą tego wymagającą, która spełnia przesłanki wskazane w tym przepisie. Przepis ten stanowi, że opieka ma być sprawowana nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniem konieczności stałej lub długoterminowej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością egzystencji oraz stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Ustawa o świadczeniach rodzinnych w słowniku wyjaśnień ustawowych nie zawiera definicji sprawowania opieki, ale z art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu musi ona być stała, lub długoterminowa. Te określenia stała lub długoterminowa wskazują, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie. Do organów administracyjnych należy ustalenie, czy w okolicznościach danej sprawy osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne faktycznie sprawuje nad osobą niepełnosprawną opiekę odpowiadającą warunkom określonym w odpowiednim orzeczeniu o niepełnosprawności. Dla ustalenia, czy w danym przypadku sprawowana opieka nad osobą niepełnosprawną spełnia wymogi z art. 17 ust. 1 tej ustawy, zasadnicze znaczenie ma jej faktyczne sprawowanie w zestawieniu z treścią orzeczenia o niepełnosprawności osoby, której dotyczy opieka (por. stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 10 maja 2022 r., sygn. akt I OSK 1382/21 i tam w wyrokach: NSA z 7 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 3946/18, 12 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 516/19, 27 kwietnia 2022 r. I OSK 1334/21, zob. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak ustaliły organy administracji orzekające w niniejszej sprawie, a ustalenia te znajdują w ocenie Sądu oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że córka R. Z. - N. Z. jest studentką studiów dziennych Uniwersytetu Jagiellońskiego w K., gdzie zamieszkuje w wynajmowanym mieszkaniu wraz z innymi lokatorami. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z partnerem, który pomaga jej w prowadzeniu tego gospodarstwa, w sprzątaniu i robieniu zakupów. N. Z. oświadczyła, że jest samodzielna, jeśli chodzi o wyjazdy na uczelnię, spożywanie posiłków, pielęgnację ciała. Wymaga pomocy przy robieniu większych zakupów, aktualnie pomaga jej w nich jej chłopak. Na weekendy jeździ samodzielnie do S. do domu rodzinnego. W razie potrzeby przyjeżdża do niej R. Z., co tydzień lub co 2 tygodnie, na 3-4 dni, która nocuje u swojej siostry zamieszkałej w K.. Matka pomaga córce w sprzątaniu pokoju, kuchni, łazienki, w zakupach, gotuje i towarzyszy w wizytach lekarskich.
Powyższe ustalenia poczynione zostały m.in. o wyniki wizyty przeprowadzonej 12 stycznia 2022 r. przez pracownika socjalnego MOPS w K. w miejscu zamieszkania N. Z.. Skarżąca nie uczestniczyła w tej wizycie. Niemniej w pismach procesowych składanych w toku postępowania administracyjnego, a co istotne także w skardze, nie zaprzeczyła ona takim ustaleniom organów, że nie mieszka w K. z córką i uczestniczy w opiece nad córką w sposób opisany wyżej.
Zasadnie więc oceniły organy, że R. Z. nie sprawuje nad córką stałej opieki oraz nie współuczestniczy na co dzień w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji córki. To oznacza, że nie są spełnione przesłanki do przyznania, a więc w tym wypadku – do posiadania przez skarżącą nadal prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, nawet w sytuacji, gdy z środków pieniężnych wypłacanych tytułem tego świadczenia korzysta niepełnosprawna córka. Środki pieniężne wypłacane tytułem świadczenia pielęgnacyjnego mają rekompensować opiekunowi osoby niepełnosprawnej brak dochodów z wynagrodzenia, które opiekun mógłby uzyskiwać gdyby nie zrezygnował z zatrudnienia lub podjął zatrudnienie, ale nie może tego uczynić z uwagi na sprawowaną opiekę. Skoro z okoliczności tej sprawy wynika, że R. Z. posiada możliwość podjęcia zatrudnienia, to oznacza, że nie zachodzą łącznie wszystkie przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r.
Inne przeszkody, jak np. problemy zdrowotne skarżącej, nie miały znaczenia dla wyniku sprawy. Poważne problemy zdrowotne skarżącej mogłyby stanowić wręcz przeszkodę do sprawowania jakiejkolwiek opieki nad córką.
Odnosząc się do argumentacji skargi, należy podnieść, że nie jest kwestionowana okoliczność, że R. Z. sprawuje opiekę nad córką N., niemniej zakres tej opieki nie uniemożliwia skarżącej podjęcie zatrudnienia. Od daty wydania decyzji przyznającej skarżącej świadczenie pielęgnacyjne sytuacja faktyczna uległa zmianie. N. Z. wyprowadziła się do innego miasta, gdzie mieszka i studiuje. Dlatego nie sposób uznać, że fakt pozytywnej weryfikacji uprawnienia skarżącej do przedmiotowego świadczenia w przeszłości może mieć znaczenie dla wyniku sprawy obecnie. Nadto zakres świadczonej aktualnie opieki nad córką przez R. Z. jest zbliżony do takiej, jaką zazwyczaj sprawują inni rodzice, których dzieci studiują w innym mieście.
Z tych wszystkich powodów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.