Uzasadnienie
Postanowieniem Nr [...] z dnia 12 marca 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 134 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako: kpa), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z dnia 18 stycznia 2018 r. wydanej w przedmiocie odmowy przyznania rekompensaty pieniężnej za czas przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że adresatem decyzji Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z dnia 18 stycznia 2018 r był funkcjonariusz W. S. zwolniony ze służby w Policji z dniem 10 listopada 2017 r. Opisana wyżej decyzja doręczona została za pośrednictwem poczty dorosłemu domownikowi strony tj. żonie B. S. w dniu 23 stycznia 2018 r. W. S. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji w dniu 8 lutego 2018 r., o czym świadczy data stempla pocztowego. Uwzględniając treść art. 129 § 2 kpa, zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, organ uznał, że odwołanie zostało wniesione po przekroczeniu 14 dniowego terminu określonego w tym przepisie. Powyższy fakt oraz okoliczność, że W. S. jednocześnie ze złożonym odwołaniem nie wniósł prośby o przywrócenie terminu w ocenie organu daje podstawy do zastosowania art. 134 kpa, stosownie do którego organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach W. S. zakwestionował rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji, podnosząc, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło nie z jego winy. Stwierdził, że informował organ o tym, iż w dniach od 4 stycznia do 15 lutego 2018 r. będzie przebywał w Szpitalu Specjalistycznym MSWiA w Otwocku na oddziale nerwic, o czym Komendant Policji wiedział od października 2017 r. Taką informację przekazał również po 21 grudnia 2017r., kiedy doręczono mu osobiście zawiadomienie o przeprowadzonych czynnościach w dniu 3 stycznia 2018 r. i wówczas wskazywał, aby od 4 stycznia 2018 r. kierować do niego korespondencję na adres Szpitala w Otwocku ul. Prusa. Tymczasem decyzję przesłano na adres miejsca zamieszkania i korespondencję przyjęła żona. Zanim więc otrzymał decyzję i napisał odwołanie, termin do jego wniesienia już upłynął. Podkreślił, że w czasie terapii nie miał dostępu do Kodeksu postępowania administracyjnego, nie posiadał internetu oraz telefonu z możliwością przesyłania zdjęć. Ponadto przyjmował silne leki, które uniemożliwiały prawidłowy proces wypowiadania się, zbierania myśli oraz, że większość dnia przesypiał z uwagi na zmęczenie.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie ze stanowiskiem organu, strona skarżąca na żadnym etapie postepowania, w szczególności ani w odwołaniu ani w innym piśmie procesowym do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, stosownie do treści art. 58 § 1 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).
Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa).
Niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżącemu doręczono w dniu 23 stycznia 2018 r. decyzję Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z dnia 18 stycznia 2018 r. wydaną w przedmiocie odmowy przyznania rekompensaty pieniężnej za czas przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji, w sposób przewidziany w art. 43 kpa tj. w trybie doręczenia zastępczego, za pokwitowaniem, do rąk dorosłego domownika – żony B. S.. Nie kwestionowany jest również fakt, że odwołanie od wskazanej wyżej decyzji skarżący wniósł do organu I instancji w dniu 8 lutego 2018 r. czyli po upływie 14 dniowego terminu przewidzianego przez ustawodawcę w art. 129 § 2 kpa do wniesienia odwołania. Naruszenie tego terminu powoduje, że czynność procesowa, w tym przypadku odwołanie, staje się bezskuteczna. Sytuacja taka nie wystąpi automatycznie, jeżeli podmiot dokonujący tej czynności procesowej po terminie, złoży wniosek o jego przywrócenie.
W rozpoznawanej sprawie Komendant Wojewódzki Policji nie zapoznał się wnikliwie z treścią odwołania skoro zawarte w nim stwierdzenie cyt: "Uprzejmie proszę o uwzględnienie faktu, że nie mogłem zachować wskazanego w pouczeniu 14 dniowego terminu na odwołanie ze względu na pobyt w Specjalistycznym Szpitalu MSWiA w Otwocku. W razie konieczności jestem gotów dostarczyć stosowne zaświadczenie potwierdzające mój pobyt w terminie od 4.01.2018 do 15.02.2018 r. w resortowej placówce zdrowia" – nie potraktował w istocie jako wniosku o przywrócenie terminu. Wbrew twierdzeniom organu wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jak również w odpowiedzi na skargę, treść odwołania, a w szczególności zawarte w nim stanowisko świadczy o tym, że wniosek o przywrócenie terminu został formalnie wniesiony. Nie ma bowiem wymogu wniesienia takiego wniosku w odrębnym niż w odwołaniu piśmie procesowym. Nawet jednak gdyby organ miał jakiekolwiek wątpliwości co do charakteru wniesionego pisma to powinien wezwać stronę do złożenia wyjaśnień w tym zakresie. Skoro tego nie zrobił to nie mógł przyjąć, że wniosek o przywrócenie terminu nie został złożony.
W orzecznictwie wskazuje się, że stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie może nastąpić przed rozstrzygnięciem w przedmiocie wniosku strony o przywrócenie tego terminu. Przywrócenie go wyłącza bowiem możliwość stwierdzenia uchybienia terminowi (np. wyrok NSA z 23 lipca 1999 r. sygn. akt I SA 350/98, LEX nr 48579). Taki pogląd w pełni podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę.
Analizując zaskarżone postanowienie należy stwierdzić, że Komendant Wojewódzki Policji nie rozpoznał wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zgodnie z art. 58 kpa, a tym samym uchybił przepisom postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 58 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.