Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożonej za pośrednictwem Ministra Pracy i Polityki Społecznej (a przekazanej do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach), M. H. zakwestionował prawidłowość i zgodność z prawem działań podejmowanych przez Wojewodę w sprawie zakończonej decyzją Starosty Powiatu z dnia [...] o umorzeniu skarżącemu pozostałej do spłaty części pożyczki wraz z należnym odsetkami w kwocie [...]zł. udzielonej z Funduszu Pracy na uruchomienie działalności gospodarczej w dniu 25 marca 2003 r.
W skardze M. H. nie podważa legalności tego rozstrzygnięcia, uznając je za zgodne z "literą prawa", zaś sformułowane w niej zarzuty kieruje pod adresem Wojewody jako organu wyższego stopnia. Dotyczą one między innymi:
- - "niedopełnienia obowiązków służbowych i niepodjęcia obowiązków służbowych przez organy państwa",
- - "łamania przepisów prawa przez organy państwa spowodowanego bądź nieznajomością jego, bądź łamania z pełną świadomością",
- - przerzucenia na skarżącego i jego rodzinę negatywnych skutków łamania prawa przez organy państwa,
- - "reprezentowanie i kierowanie się tylko interesem jednej strony – tzw. interesem państwa, a naruszanie i ignorowanie" interesu i prawa skarżącego,
- - brak należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie prawa i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.
Zobowiązany zarządzeniem z dnia 18 lipca 2007 r. do uzupełnienia w terminie 7-miu braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności, pod rygorem odrzucenia skargi, M.H. w piśmie procesowym złożonym dnia 26 lipca 2007 r. wyjaśnił, że skarga dotyczy "braku działań i decyzji w pełnym zakresie przewidzianych prawem dla Urzędu sprawującego kontrolę i nadzór nad stosowaniem i przestrzeganiem prawa przez inne organy państwa i ich funkcjonariuszy". Podniósł, że w związku z przeprowadzoną w Powiatowym Urzędzie Pracy kontrolą, przyznano mu "zasadność złożonej skargi na działania pana Starosty i zobowiązano Starostę do przestrzegania obowiązujących przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz kpa". Mimo to organ I-szej instancji nie dotrzymał terminu, w jakim powinien wydać decyzję tj. do dnia 22 lipca 2006 r. Decyzja o "umorzeniu postępowania" (chodzi faktycznie o postanowienie o umorzeniu pozostałej do spłaty części pożyczki), wydana została bowiem dopiero [...], a skarżący otrzymał ją znacznie później.
W związku z zaniedbaniami, jakie zdaniem M. H. miały miejsce w czasie prowadzonego w jego sprawie postępowania administracyjnego, Wojewoda "powinien podjąć działania w znacznie szerszym zakresie i konsekwentnie wymagać od funkcjonariuszy publicznych realizujących zadania organów państwa przestrzegania obowiązującego porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona na akt administracyjny bądź bezczynność, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Stosownie do powołanego wyżej przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona na jakikolwiek inny akt, czynność bądź zaniechanie organu, nie ujęty w dyspozycji art. 3 § 2 ustawy o p.p.s.a. jest niedopuszczalna.
Jak wynika z treści skargi oraz dołączonych akt administracyjnych, przedmiotem zaskarżenia nie jest ani żaden konkretny akt administracyjny ani nawet bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., lecz ogólne działanie Wojewody jak organu odwoławczego w niniejszej sprawie.
Akta administracyjne wskazują także na to, że dnia 9 listopada 2006 r. M.H. złożył do Wojewody skargę na nienależyte wykonywanie zadań przez Powiatowy Urząd Pracy w trybie art. 227 kpa, którą następnie Wojewoda postanowieniem z dnia [...] przekazał do rozpoznania Radzie Powiatu. Orzeczenie to uchylone zostało w trybie zażaleniowym postanowieniem z dnia [...] przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, a sprawa przekazana została do rozstrzygnięcia organowi wojewódzkiemu. Do postanowienia organu centralnego, o jakim mowa wyżej nawiązuje z kolei M. H. we wstępnej części skargi skierowanej do sądu administracyjnego podnosząc, że Wojewoda "ma obowiązek" ją rozpoznać.
Rozstrzygnięcia podejmowane przez organy administracji publicznej w ramach rozpoznawania skarg obywatelskich przewidzianych w art. 227 kpa, nie podlegają jednak zaskarżeniu do sądu administracyjnego, podobnie jak i bezczynność organów w tych sprawach, albowiem nie należą do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. B.Adamiak, J.Borkowski. Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz. Wydanie 7, W-wa 2005, Wydawnictwo C.H.Beck, str.848).
Z tych też względów, skoro w sprawie brak jest aktu bądź bezczynności będących przedmiotem zaskarżenia na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a., skargę jako nie należącą do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.