Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, § 1 i 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania S. W., utrzymał w mocy decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...], w której nie stwierdzono u skarżącej choroby zawodowej, tj. przewlekłych chorób narządu głosu spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, wymienionych w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do w/w Rozporządzenia.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że choroba zawodowa nie została rozpoznana przez uprawnione jednostki diagnostyczno- orzecznicze służby zdrowia, tj. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Organ odwoławczy podał, że Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K., po przeprowadzeniu specjalistycznych badań [...], które nie wykazały [...], tj. zmian uznanych za następstwo narażenia na nadmierny [...]owy, wydał orzeczenie lekarskie numer [...]o braku podstaw do rozpoznania u S. W. choroby zawodowej.
Organ II instancji podkreślił, że przeprowadzone w trybie odwoławczym w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. badania lekarskie również nie wykazały zmian chorobowych wymienionych w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, w związku z czym w dniu [....] zostało wydane ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Mając na uwadze powyższe Inspektor Sanitarny, pomimo udowodnionego 36- letniego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy wydał w dniu [...] decyzje o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej.
Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła S. W., podnosząc, że wydana w sprawie decyzja nie została oparta na całym materiale dowodowym.
Inspektor Sanitarny, rozpoznając powyższe odwołanie zwrócił się w dniu 3 stycznia 2008 r. do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o jednoznaczne wyjaśnienie kwestii dotyczącej nie rozpoznania u S. W. choroby zawodowej. W dniu 11 marca 2008 r. jednostka orzecznicza wydała opinię uzupełniającą do wydanego w dniu 8 października 2008 r. orzeczenia lekarskiego numer [...].
Organ odwoławczy podkreślił, że wspomniana opinia spełnia przesłanki określone w art. 84 kpa, a fakt nierozpoznania u skarżącej choroby zawodowej oparto na wynikach przeprowadzonej diagnostyki [...], obejmującej wszelkie dostępne badania lekarskie.
Organ II instancji uznał, że postępowanie diagnostyczno- orzecznicze przeprowadzone zostało prawidłowo, a wydane w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskie są ze sobą zgodne oraz w sposób jasny i czytelny uzasadniają brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Ponadto w toku prowadzonego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej postępowania, w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy, a następnie na jego podstawie oceniono, że okoliczność niestwierdzenia u S. W. choroby zawodowej została udowodniona (art. 80 kpa).
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach S. W. wnosząc o zmianę orzeczenia i ustalenie, że istnieją podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej, tj. przewlekłej choroby narządu głosu, która została spowodowana nadmiernym wysiłkiem [...] trwającym co najmniej 15 lat oraz trwałego ubytku [...], w rozumieniu pkt 21 załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
S. W. zażądała również "nadania biegu wnioskowi o przyznanie jednorazowego odszkodowania oraz wypłacenie go jednorazowo lub w ratach miesięcznych wraz ze świadczeniem emerytalnym" oraz wniosła "o uwzględnienie jako praw nabytych prawa do stwierdzenia uszczerbku na zdrowiu w skutek choroby zawodowej w wysokości nie mniejszej niż 20 % uszczerbku na zdrowiu lub w wyższym".
Skarżąca podkreśliła, że nie wszystkie orzeczenia lekarskie są zgodne, natomiast organ pominął te, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej określonej w pkt 15 i 21 załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, przy czym w decyzji nie uzasadniono, dlaczego nie zostały uwzględnione dotychczasowe ujawnione wyniki badań.
W uzasadnieniu skargi S. W. podała, że od 1966 r. do 2003 r. pracowała jako nauczyciel. Charakter wykonywanej przez skarżącą pracy, hałas o znacznym nasileniu wywoływany przez uczniów w czasie przerw, miał negatywny wpływ na narząd [...], natomiast charakter wykonywanej pracy powodował konieczność zwiększonego wysiłku narządu [...].
Skarżąca wskazała, że po raz pierwszy choroba zawodowa została rozpoznana w poradni laryngologicznej w 1985 r. i od tego czasu kontynuuje zabiegi lecznicze, co jest konieczne dla zachowania sprawnego narządu głosu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji wskazał, że rozpoznany u S. W. przewlekły [...] nie figuruje w wykazie chorób zawodowych, natomiast żądanie skarżącej dotyczące stwierdzenia [...] są bezpodstawne, gdyż zgodnie ze skierowaniem na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej z dnia 10 listopada 2005 r. postępowanie diagnostyczno- orzecznicze oraz postępowanie administracyjne dotyczyło wyłącznie przewlekłych chorób narządu głosu spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.).
Na wstępie rozważań prawnych wskazać należy, iż stosownie do przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 z 2002r., poz.1115), zwanego dalej rozporządzeniem, właściwy organ wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika.
W tym miejscu podkreślić należy, że ze skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej z dnia 10 listopada 2005 r. w sposób jednoznaczny wynika, iż wszczęte postępowanie dotyczyło stwierdzenia choroby zawodowej spowodowanej długotrwałym wysiłkiem [...], a objawiającej się [...]. Skarżąca nie była natomiast badana pod kątem stwierdzenia choroby zawodowej określonej w poz. 21 załącznika do Rozporządzenia, co w toku postępowania administracyjnego nie było przez nią negowane. Dlatego ani organy administracji, ani Sąd nie mogły rozstrzygać co do tej domniemanej choroby zawodowej.
S. W. była dwukrotnie badana w jednostkach orzeczniczych, początkowo pierwszego szczebla - w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K., a następnie w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Żadna z w/w jednostek orzeczniczych nie znalazła podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby [...], spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, tj. choroby określonej w poz. 15 załącznika do cytowanego Rozporządzenia.
W orzeczeniu lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. nr [...] z dnia 19 marca 2007 r. na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono u S. W. [...]. W orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. nr [...] z dnia 8 października 2007 r. wskazano natomiast, że u badanej stwierdzono [...], wymienionego w wykazie chorób zawodowych w pkt 15.
W opinii uzupełniającej z dnia 11 marca 2008 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wyjaśnił, iż orzeczenie lekarskie z dnia 8 października 2007 r. zapadło w niniejszej sprawie w oparciu o: analizę dostarczonej dokumentacji dotyczącej narażenia na nadmierny wysiłek głosowy w latach 1966-2004, przedstawioną dokumentację leczenia [...] i [...], orzeczenia lekarskie wydane w sprawie: przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. w 2000 r., 2003 r. i 2007 r., przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. w 2000 r., przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w 2003 r. oraz w oparciu o przeprowadzone w tym Instytucie w dniach 12 lipca i 19 września 2007 r. badania lekarskie, przy czym jednostka orzecznicza zaznaczyła, że w żadnym z orzeczeń wydanych w sprawie nie stwierdzono zmian patologicznych narządu głosu wymienionych w wykazie chorób zawodowych.
Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut S. W., jakoby organy administracji wydając rozstrzygnięcie pominęły korzystne dla niej orzeczenia lekarskie. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika bowiem, że wszelkie orzeczenia lekarskie są zgodne co do faktu, iż brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Poza tym skarżąca wcale tych domniemanych orzeczeń lekarskich w skardze nie wskazała.
W tym miejscu przytoczenia wymagają przepisy cyt. rozporządzenia, zgodnie z którymi Państwowa Inspekcja Sanitarna wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, gdy zostają spełnione łącznie następujące przesłanki:
- - choroba zawodowa jest rozpoznana przez uprawnionego lekarza właściwej jednostki orzeczniczej (§ 5 rozporządzenia),
- - w wyniku oceny warunków pracy przez Państwową Inspekcję Sanitarną stwierdzono, że choroba ta została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (§ 2 ust. 1 rozporządzenia)
- - rozpoznane schorzenia musi być objęte wykazem chorób zawodowych stanowiącym załącznik do cyt. rozporządzenia (§ 2 ust. 1 rozporządzenia).
Ponieważ w postępowaniu orzeczniczym uprawnione jednostki organizacyjne nie stwierdziły u skarżącej choroby zawodowej, (rozpoznane u S. W. schorzenia nie figurują bowiem w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia), o jakiej mowa w pkt 15 wykazu, Inspektor Sanitarny nie mógł wydać decyzji odmiennej od wniosków przedstawionych w tych opiniach. Dlatego zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem.
Ubocznie należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. (sygn. akt K 55/05) orzekł, że przepisy art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Przepisy te tracą jednak moc obowiązującą dopiero z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw.
Wobec powyższego w dacie wydania decyzji organ II instancji zasadnie oparł rozstrzygnięcie na przepisach tego rozporządzenia, obowiązującego również w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Odnosząc się natomiast do wniosku S. W. zawartego w skardze, a dotyczącego przyznania odszkodowania oraz stwierdzenia uszczerbku na zdrowiu, to uwzględnienie takiego żądania nie leży w kompetencjach sądu administracyjnego, który stosownie do przepisów art. 3 § 2 w zw. z art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a., kontroluje poddane mu pod osąd akty wydane z zakresu administracji publicznej pod względem ich legalności, czyli zgodności z prawem. W wyniku dokonanej kontroli, sąd może wydać jedynie rozstrzygnięcia przewidziane w ustawie, a to:
- 1. uchylić zaskarżony akt w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 1, art. 146 § 1 p.p.s.a.),
- 2. stwierdzić jego nieważność (art 145 § 1 pkt 2, art. 147 § 1, art. 148 p.p.s.a.),
- 3. stwierdzić wydanie danego aktu z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 3, art. 147 § 1 p.p.s.a.),
- 4. stwierdzić bezskuteczność czynności, uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a.),
- 5. zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.),
- 6. oddalić skargę (art. 151 p.p.s.a).
Jak widać z powyższego, przepisy ustawy p.p.s.a. nie przewidują możliwości wydania przez sąd administracyjny takiego rozstrzygnięcia, jakiego domaga się skarżąca.
Reasumując, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.