Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Ke [...]
Decyzją z 7 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania T. G. i W. G. uchyliło w całości decyzję W. Ł. z 10 lutego 2022 r., którą ustalono T. G. i W. G. opłatę jednorazową z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Sprzeciw od decyzji z 7 czerwca 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył W. Ł. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprzeciw podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Stosownie do art. 50 § 1 i 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia sprzeciwu.
W niniejszej sprawie W. Ł. wydając decyzję w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości działał jako organ administracji publicznej I instancji, wykonujący ustawowo przyznane mu kompetencje, a to wyłącza możliwość zaskarżenia przez niego do sądu rozstrzygnięcia organu odwoławczego, orzekającego w przedmiocie wniesionego odwołania. Organ, który wydał decyzję w I instancji, nie jest uprawniony do wniesienia skargi (sprzeciwu) do sądu administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 2 marca 2006 r. sygn. akt II GSK [...] dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydając bowiem akt w I instancji, organ nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa. Istnienie interesu prawnego, stosownie do treści art. 50 § 1 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., jest zaś warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego. Z tego też względu nie można uznać, iż organ I instancji należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 50 p.p.s.a.
Brak jest także przepisu szczególnego, który przewidywałby możliwość wniesienia przez W. Ł. sprzeciwu w niniejszej sprawie. Podnieść należy, że organy administracji publicznej nie mają uprawnień do poddawania swej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowoadministracyjne nie jest właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Szczecinie z 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz [...], dostępne jak wyżej).
Ponadto dopuszczenie możliwości wniesienia sprzeciwu przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez wniesienie sprzeciwu kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Takiej konstrukcji prawnej nie przewidują natomiast przepisy p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze sprzeciw jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.