Uzasadnienie
W dniu 25 lutego 2015 r. Rada Miasta Sandomierza, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.), art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. nr 5, poz. 13), podjęła uchwałę nr VII/28/2015 w sprawie ustalenia stawki opłaty za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych usytuowanych w pasie dróg publicznych i dworca, znajdujących się na terenie Gminy Miejskiej Sandomierz.
W dniu 7 kwietnia 2018 r. A. C., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą Usługi Handel Transport A. C., skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższą uchwałę, poprzedzając skargę wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z 28 lutego 2018 r. – na które organ odpowiedział pismem z 20 marca 2018 r. Strona domaga się stwierdzenia nieważności uchwały w całości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.
Na rozprawie sądowej w dniu 21 czerwca 2018 r.:
- - Sąd dopuścił dowód z akt sprawy o sygnaturze II SA/Ke 180/18;
- - pełnomocnik A. C. precyzując skargę oświadczył, że dotyczy ona § 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały, a nadto wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na to, że w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 180/18 tutejszy Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w tej części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Regulacja powyższego przepisu dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Jednakże zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej (patrz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, s. 301-303). Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji.
W ocenie Sądu taki związek zachodzi pomiędzy postępowaniem prowadzonym w niniejszej sprawie ze skargi A. C., a postępowaniem w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 180/18 ze skargi P. C. – w której wyrokiem z 12 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach:
- I. stwierdził nieważność § 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta Sandomierza z dnia 25 lutego 2015 r. nr VII/28/2015 w przedmiocie ustalenia stawki opłaty za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych usytuowanych w pasie dróg publicznych i dworca, znajdujących się na terenie gminy (zaskarżonej następnie również w niniejszej sprawie przez A. C.);
- II. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w pozostałej części.
Aktualnie jest sporządzane uzasadnienie tego orzeczenia i nie jest ono prawomocne. Mimo tego, że tamta sprawa i zapadły w niej nieprawomocny wyrok z dnia 12 czerwca 2018 r., dotyczył tej samej części uchwały, co zaskarżona w niniejszej sprawie, nie mogło być w sprawie mowy o tożsamości obu tych spraw. Tożsamość taka musi bowiem dotyczyć zarówno strony przedmiotowej, jak i podmiotowej. Tymczasem w obu tych sprawach skargi zostały wniesione przez różne podmioty. Dlatego nie było w niniejszej sprawie podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
Brak tożsamości podmiotowej obu wskazanych spraw nie oznacza jednak, że nie pozostają one ze sobą w związku, o jakim mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W celu bowiem zachowania jednolitości poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych – dotyczących oceny legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie, jak również w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 180/18 tej samej części uchwały nr VII/28/2015 z dnia 25 lutego 2015 r. – zasadne jest powstrzymanie się od formułowania ocen przesądzających w niniejszej sprawie do czasu uprawomocnienia się wyroku wydanego w tej ostatniej sprawie.
Należy podnieść, że moc wiążąca wyroku, określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Istota bowiem mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana (por. wyrok NSA z 6 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 152/07, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.