Uzasadnienie
W dniu 30 listopada 2011r. Rada Miasta Sandomierza, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011r. nr 5, poz. 13), podjęła uchwałę nr XIII/133/2011 w sprawie ustalenia stawki opłaty za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych usytuowanych w pasie dróg publicznych i dworca, znajdujących się na terenie Gminy Miejskiej Sandomierz.
W dniu 7 kwietnia 2018r. [...], skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na ww. akt, poprzedzając uprzednio skargę wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 28 lutego 2018r. – na które organ odpowiedział pismem z dnia 20 marca 2018r. Strona domaga się stwierdzenia nieważności ww. aktu w całości oraz zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej uchwały.
W piśmie z dnia 20 czerwca 2018r. skarżąca sprecyzowała, że przedmiotowa skarga dotyczy tylko § 1 ust. 2 zakwestionowanej uchwały i wniosła o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ke 179/18 ze skargi innego przewoźnika został wydany nieprawomocny wyrok, którym tut. Sąd stwierdził nieważność tego samego aktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za szerokim rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosowanej uchwały przez NSA lub wystąpienia do TK z pytaniem prawnym (p. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009r. sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008r., sygn. akt II FZ 200/08, LEX nr 505445; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006).
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08).
W ocenie Sądu taki związek zachodzi pomiędzy postępowaniem prowadzonym w niniejszej sprawie ze skargi [...] a postępowaniem w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 179/18 ze skargi [...] – w której wyrokiem z dnia 12 czerwca 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził nieważność uchwały (kwestionowanej obecnie przez Annę Chmiel) Rady Miasta Sandomierza z dnia 30 listopada 2011r. nr XIII/133/2011 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ustalenia stawki opłaty za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych usytuowanych w pasie dróg publicznych i dworca, znajdujących się na terenie gminy. Aktualnie jest sporządzane uzasadnienie tego orzeczenia – które nie jest jeszcze prawomocne.
W celu zachowania jednolitości poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych – dotyczących oceny legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie, jak również w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 179/18, tej samej uchwały – zasadne jest powstrzymanie się od formułowania ocen przesądzających w tej kwestii – do czasu uprawomocnienia się wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 179/18. Należy podnieść, że moc wiążąca wyroku, określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Istota bowiem mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu.
Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2008r., sygn. akt II OSK 152/07, LEX 4687/22).
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.