Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania Grupy A. Sp. z o.o. w W., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 16 grudnia 2010 r. cofającą w części zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa świętokrzyskiego, które zostało udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] znak: [...] ze zmianami, w związku z nieusunięciem w wyznaczonym terminie stanu faktycznego niezgodnego z warunkami określonymi w zezwoleniu, w części dotyczącej pkt II- poz. 13 załącznika Nr 1 do zezwolenia, poprzez wykreślenie wyżej wymienionej pozycji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił następujący stan faktyczny.
Decyzją z dnia [...], Dyrektor Izby Skarbowej udzielił Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 45 punktach zlokalizowanych na terenie województwa świętokrzyskiego.
W dniu 25 czerwca 2010 r. do Dyrektora Izby Celnej wpłynęło pismo Spółki informujące o nowym użytkowniku lokalu wymienionego w poz. 13 załącznika do w/w decyzji z dnia [...]
Pismem z dnia 29 czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Celnej wezwał Spółkę do sprecyzowania, czy wskazane wyżej pismo stanowi wniosek Spółki o zmianę poz. 13 załącznika nr 1 do zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych na terenie woj. świętokrzyskiego. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 27 lipca 2010 r. Spółka podtrzymała swoje stanowisko w sprawie oraz poinformowała, iż w przedmiotowym przypadku nie ma konieczności zmiany decyzji udzielającej zezwolenia w trybie art. 253 a Ordynacji podatkowej, nie istnieje żaden przepis nakazujący organowi administracji wydającemu zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych określać miejsce urządzania gry poprzez wskazanie miejscowości, ulicy i jej numeru, nazwy lokalu kodu i poczty. A skoro, zdaniem Spółki, takowy przepis nie istnieje, to stosowanie zaproponowanego przez Spółkę trybu jest zasadne w myśl konstytucyjnej zasady państwa prawa - co nie jest zabronione jest dozwolone.
Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się z argumentacją Spółki i w dniu 13 sierpnia 2010 r. wezwał Spółkę, na podstawie art. 58 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, stwierdzonego uchybienia polegającego na prowadzeniu działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w lokalu, który nie jest wymieniony w załączniku Nr 1 do zezwolenia.
W związku z nieusunięciem przez Spółkę w wyznaczonym terminie stwierdzonego uchybienia, postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia w części przedmiotowego zezwolenia udzielonego Grupie A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych, poprzez wykreślenie z załącznika Nr 1 do wyżej wymienionej decyzji poz. 13.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia 16 grudnia 2010 r., Dyrektor Izby Celnej cofnął w części zezwolenie udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej w dniu [...], poprzez wykreślenie z załącznika Nr 1 do zezwolenia pozycji 13, tj. punktu gier: P., C., ul. S. 1B.
Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła Grupa A. Sp. z o.o. W. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie postępowania zarzuciła:
rażące naruszenie prawa materialnego - przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez jego błędną interpretację i stwierdzenie, iż na skutek zmiany właściciela lokalu i nazwy lokalu, zmianie uległo miejsce urządzania gier na automatach o niskich wygranych, rażące naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, które rozwiałoby wszelkie wątpliwości organu, a w szczególności dotyczące kwestii, czy na skutek zmiany właściciela lokalu i zmiany nazwy lokalu zmianie uległo miejsce urządzania gry zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, rażące naruszenie zasady określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, nakładającej na organ obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, błędne ustalenia stanu faktycznego, poprzez ustalenie, iż zmianie uległo miejsce urządzania gier na automatach o niskich wygranych określone pod pozycją nr 13 załącznika do decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie woj. świętokrzyskiego, rażące naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia decyzji, przejawiającej się w stwierdzeniu organu, iż "ponadto organ nie kwestionuje, że miejsce urządzania gier na automatach o niskich wygranych nie zmieniło się", a następnie cofa decyzję z uwagi na zmianę miejsca urządzania gry.
Rozpoznając powyższe odwołanie Dyrektor Izby Celnej przytaczając treść przepisu art. 129 ust. 1 oraz art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych wskazał, że zgodnie z punktem II udzielonego zezwolenia Spółka mogła urządzać i prowadzić działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 45 punktach gier zlokalizowanych na terenie woj. świętokrzyskiego; wykaz punktów gier stanowi załącznik Nr 1 do zezwolenia. W wykazie punkty są określone poprzez nazwę lokalu, podmiot prowadzący w nim działalność gospodarczą, dane adresowe punktu (łącznie z kodem pocztowym). Poz. 13 cytowanego załącznika była dwukrotnie zmieniana decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej:
decyzją z dnia [...], znak: [...], decyzją z dnia [...], znak: [...].
W decyzji wskazano zarówno miejsce (lokalizację punktu) jak również właściciela (władającego) lokalu oraz nazwę lokalu.
Organ II instancji podkreślił, że zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych zostało w niniejszej sprawie wydane na podstawie obowiązującej uprzednio ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy zezwolenie obejmuje miejsce urządzania gier. Oznacza to, że jest to wymóg obligatoryjny, gdyż określa, w jakich konkretnych punktach działalność może być prowadzona. Również przepis art. 37 ustawy o grach i zakładach wzajemnych wskazuje, że jedno zezwolenie jest udzielane na prowadzenie jednego ośrodka gier albo określonej w zezwoleniu liczby punktów przyjmowania zakładów wzajemnych lub punktów gier na automatach o niskich wygranych. Z jego treści wynika, więc, że elementem koniecznym zezwolenia jest wskazanie i to precyzyjne punktów, w których gry o niskich wygranych będą urządzane.
Organ podkreślił, że w załączniku Nr 1 do zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 marca 2007, tj.: w "wykazie lokali na terenie województwa świętokrzyskiego, w których zgodnie z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej, znak: [...] wydaną dla Grupy A. Sp. z o.o. urządzane będą gry na automatach o niskich wygranych" oraz w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 stycznia 2009 r., zmieniającej załącznik Nr 1 w poz. 13 określono, iż strona będzie prowadzić działalność w lokalu: P., C., ul. S. 1 B. Organ zatem precyzyjnie wskazał zarówno miejsce - C., ul. S. 1 B, jak i nazwę lokalu oraz przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w tym lokalu - P..
Organ II instancji podkreślił, że zmiana któregokolwiek z wyżej wymienionych elementów powoduje konieczność zmiany zezwolenia w tym zakresie. Zmiana zezwolenia w zakresie zmiany władającego punktem oraz nazwy lokalu w świetle obowiązujących przepisów ustawy o grach hazardowych jest możliwa, gdyż zgodnie z art. 135 ust. 1 zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Zgodnie z art. 135 ust. 2 nie jest możliwa jedynie zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 8 ustawy o grach hazardowych, do postępowań w sprawach określonych w ustawie należy stosować odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, dlatego też zmiana decyzji ostatecznej w nowym stanie prawnym odbywa się w trybie art. 253 a § 1 ordynacji podatkowej.
Przytaczając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale 7 sędziów z dnia 3 listopada 2009 r. organ wskazał, że zgadza się ze stanowiskiem skarżącego, iż na skutek zmiany właściciela lokalu i nazwy nie uległo zmianie miejsce urządzania gier. Zmianie uległ jedynie jeden z elementów decyzji udzielającej zezwolenia i to ten element powinien być zmieniony w celu dostosowania stanu faktycznego do udzielonego zezwolenia.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie ze wskazanym przepisem, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stan faktyczny ustalono na podstawie materiału dowodowego zebranego w trakcie prowadzonego postępowania, przy czym organ nie kwestionował, że miejsce urządzania gier nie zmieniło się. Zmianie uległ jedynie podmiot gospodarczy prowadzący działalność w punkcie gier oraz nazwa punktu.
Organ II instancji podał, że nie podziela zarzutu dotyczącego naruszenia zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny - nastąpiła zmiana nazwy punktu gier i przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w miejscu, na które Strona posiada zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Strona sama poinformowała organ o fakcie zmiany władającego oraz zmiany nazwy lokalu. W związku z powyższym uległ zmianie stan faktyczny udzielonego zezwolenia. Zgodnie z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], znak: [...] ze zmianami, Strona mogła prowadzić działalność w lokalu: Pizzeria –K.T., C., ul. S. 1B, natomiast zmiana władającego lokalem i zmiana nazwy punktu gier wymagała dostosowania udzielonego zezwolenia do zmienionego stanu faktycznego. Zatem Strona winna była wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia do organu koncesyjnego.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegającego zdaniem Strony na wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia decyzji, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż zezwolenie nie zostało cofnięte z uwagi na zmianę miejsca urządzania gry, a ze względu na nieusunięcie w wyznaczonym terminie stanu faktycznego niezgodnego z warunkami określonymi w zezwoleniu.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "Grupa A." Spółka z o.o. w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie postępowania.
Skarżąca Spółka zarzuciła:
- - rażące naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez jego błędną interpretację i stwierdzenie, iż na skutek zmiany właściciela lokalu i nazwy lokalu, zmianie uległo miejsce urządzania gier na automatach o niskich wygranych,
- - rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 180 § 1 ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, które rozwiałoby wszelkie wątpliwości organu, a w szczególności kwestii, czy na skutek zmiany właściciela lokalu i zmiany nazwy lokalu zmianie uległo miejsce urządzania gry zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych,
- - rażące naruszenie zasady określonej w art. 122 ordynacji podatkowej, nakładającej na organ obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
- - błędne ustalenia stanu faktycznego poprzez ustalenie, że zmianie uległo miejsce urządzania gier na automatach o niskich wygranych określone pod pozycją nr 13 załącznika do decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa świętokrzyskiego,
- - rażące naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 210 § 4 ordynacji podatkowej polegające na wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia decyzji przejawiającej się w stwierdzeniu, że "organ nie kwestionuje faktu, iż miejsce urządzania gier nie zmieniło się", a następnie cofa decyzję z uwagi na zmianę miejsca urządzania gry.
W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że za absurdalne i sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym należy uznać stanowisko organu, iż na skutek zmiany właściciela lokalu, w którym urządzane są gry na automatach o niskich wygranych, zmianie uległo miejsce urządzania tych gier.
Ponadto skarżący wskazał, że organ podnosząc, że strona powinna wnieść o zmianę decyzji na podstawie art. 253 a § 1 ordynacji podatkowej, kieruje się błędną praktyką wskazaną przez Ministra Finansów, który wskazuje, że " przepisy ustawy wyraźnie odnoszą się do miejsca gry, tj. lokalu, w którym znajduje się salon gier i faktycznie oznacza zakaz zmiany miejsca gry, którą należy rozumieć przez jakiekolwiek przemieszczenie automatów do gier. Tak więc interpretacja oparta na przepisie art. 135 ustawy o grach hazardowych, polegająca na obowiązku zmiany zezwolenia w przypadku zmiany nazwy czy też właściciela lokalu lub zmiany numeracji ulicy, przy której zlokalizowany jest salon, należy uznać za zbyt daleko idącą" (por. decyzja Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie S.C./12/7256/422-2/POK/2010/BMI9-1748).
Skarżąca Spółka powołała się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r. w sprawie II GPS 2/09, z której wynika, że "miejsce urządzania gier pojmowane jest jako konkretna lokalizacja przestrzenna punktu, w jakim gra jest lub ma być prowadzona, przez zmianę zaś tego miejsca rozumiane było zatem przeniesienie urządzania gry do innego, w sensie przedmiotowym (przestrzennym) punktu".
Mając na uwadze powyższe w przekonaniu skarżącego należało przyjąć, że na skutek zmiany właściciela lokalu lub też nazwy lokalu, miejsce urządzania gry na automatach o niskich wygranych w żaden sposób nie uległo zmianie, wobec czego nie ma zastosowania przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540; zwanej dalej jako ustawa) działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
W myśl natomiast art. 135 ust. 1 ustawy o grach hazardowych zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy. W wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry (ust. 2).
Bezsporny pozostaje fakt, że decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] udzielono Grupie A.. Sp. z o.o. w W. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 45 punktach zlokalizowanych na terenie województwa świętokrzyskiego, przy czym w dniu 25 czerwca 2010 r. do organu wpłynęło pismo Spółki informujące o nowym użytkowniku lokalu wymienionego w poz. 13 załącznika do przedmiotowej decyzji.
W związku z zaistniałą sytuacją Dyrektor Izby Celnej w dniu 13 sierpnia 2010 r. wezwał Spółkę na podstawie art. 58 ustawy o grach hazardowych do usunięcia w terminie 7 dni stwierdzonego uchybienia polegającego na prowadzeniu działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w lokalu, który nie figuruje w załączniku do zezwolenia. W związku z nieuzupełnieniem powyższego braku, organ ten decyzją z dnia 16 grudnia 2010 r., która następnie została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...], cofnął w części udzielone zezwolenie poprzez wykreślenie z załącznika poz. 13, tj. punktu gier Pizzeria T.K., C. ul. S. 1 B. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie.
Przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pozostaje zatem kwestia, czy warunkiem o jakim w art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych jest określenie miejsca urządzania gier poprzez nie tylko lokalizację geograficzną, ale także nazwę lokalu w którym działalność ta jest prowadzona oraz podmiot prowadzący tę działalność.
Nie ulega żadnej wątpliwości, że w załączniku do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] udzielającej Grupie A.. Sp. z o.o.
w W. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wskazano w pkt 13 punkt gier: Pizzeria T.K., C., ul. S. 1B, zaś w dniu 25 czerwca 2010 r. poinformowano organ o nowym użytkowniku powyższego lokalu.
Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 3 listopada 2009 r. w sprawie II GPS 2/09 (ONSAiWSA 2010/1/4, Prok.i Pr-wkł. 2011/3/41) stanął na stanowisku, że "miejsce urządzania gier" pojmowane jest jako konkretna lokalizacja przestrzenna punktu, w jakim gra jest lub ma być prowadzona, w związku z czym przez zmianę tego miejsca rozumiane jest przeniesienie urządzania gry do innego, w sensie przedmiotowym (przestrzennym) punktu to jednak podkreślić należy, że w postępowaniu dotyczącym cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach nie można badać prawidłowości określenia warunków zezwolenia, tj. w niniejszym przypadku prawidłowości określenia miejsca poprzez wskazanie nazwy lokalu i nazwiska podmiotu prowadzącego, bądź określenie obok miejsca także nazwy lokalu i nazwiska prowadzącego, gdyż warunki te zostały uregulowane w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], która do momentu jej wzruszenia obowiązuje.
Przedmiotem badania w niniejszej sprawie natomiast pozostawała kwestia, czy nie usunięto stanu faktycznego niezgodnego z warunkami określonymi w zezwoleniu, nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, co również nie było kwestionowane przez skarżącego, że taka niezgodność istnieje. Na skutek bowiem zmiany użytkownika lokalu przy ul. S. 1 B w C., inny podmiot prowadziłby działalność.
Prawidłowo zatem organ, po uzyskaniu wiadomości o istnieniu niezgodności zastosował dyspozycję art. 58 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym organ udzielający koncesji lub zezwolenia może wezwać podmiot, któremu udzielono koncesji lub zezwolenia, do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie i powiadomienia tego organu o terminie i sposobie ich usunięcia.
Wobec natomiast nie uzupełnienia stwierdzonego uchybienia zasadnie, na podstawie art. 59 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, wydał rozstrzygnięcie o cofnięciu w części zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa świętokrzyskiego.
Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić jeszcze raz należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z powodu nie usunięcia w zakreślonym terminie stanu faktycznego niezgodnego z warunkami zezwolenia, a nie z uwagi na fakt, iż na skutek zmiany właściciela lokalu i nazwy lokalu, zmianie uległo miejsce urządzania gier na automatach o niskich wygranych.
Nie można zatem uwzględnić zarzutów skargi, które zmierzają do podważenia poglądu, którego organ nie sformułował, że na skutek zmiany właściciela lokalu, w którym urządzane są gry na automatach o niskich wygranych, zmianie uległo miejsce urządzania tych gier. Skoro organ nie kwestionował faktu, że miejsce urządzania gry określone w decyzji organu I instancji nie uległo zmianie, oczywiście bezzasadne były wnioski dowodowe strony zmierzające do wykazania tej niewątpliwej dla organu okoliczności. Dlatego również zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność braku zmiany miejsca urządzania gry, a także zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego odnośnie takiej zmiany – były bezzasadne. Przedstawione wywody przekonują również, że wbrew twierdzeniu skarżącej spółki, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wewnętrznej sprzeczności, o jakiej mowa w skardze.
Skoro podniesione zarzuty okazały się nieuzasadnione, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należało wziąć pod uwagę z urzędu, skarga podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.