Uzasadnienie
W dniu 1 lutego 2010r. M.Z., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. sygn. 6/04 (Dz. U. Nr 15 z 2006r. poz. 119) zwrócił się do Starostwa Powiatowego Wydziału Komunikacji w S. w dwóch pismach o przelanie na wskazany rachunek bankowy kwot po 425 zł tytułem zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu na samochód marki Audi oraz Golf.
W odpowiedziach z dnia 3 lutego 2010r., doręczonych 8 lutego 2010r., Starosta wskazał, że żądanie zwrotu opłat jest bezzasadne i pouczył skarżącego, iż przysługuje mu odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Stosownie do tego pouczenia w dniu 18 lutego 2010r. M.Z. złożył odwołanie od obu udzielonych mu odpowiedzi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym podtrzymał żądanie zwrotu kwot po 425 zł za każdy zarejestrowany pojazd.
Pismami z dnia 15 marca 2010r., doręczonym w dniu 1 kwietnia 2010r., organ ten poinformował M.Z., że nie jest właściwy do rozpoznania sprawy, gdyż kwestia zwrotu opłaty za kartę pojazdu nie jest rozstrzygana decyzją lecz w drodze czynności, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego, z tym, że jej wniesienie winno być poprzedzone wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
Pismem z dnia 13 kwietnia 2010r. M.Z. wezwał Starostwo Powiatowe Wydział Komunikacji i Transportu w S. do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na odmowie zwrotu nadpłaty z tytułu wydania karty pojazdu.
W odpowiedzi na to wezwanie, udzielonej w piśmie z dnia 28 kwietnia 2010r., znak ZR-0531/11/2010, doręczonej w dniu 30 kwietnia 2010r., Starosta Powiatowy w S. podniósł, że wezwanie to zostało złożone po upływie 14- dniowego terminu. Ponadto organ podtrzymał swoje stanowisko wskazując, że opłaty zostały pobrane zgodnie z obowiązującymi w dacie ich uiszczenia przepisami.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze, wskazując, że jest to skarga na decyzję Starosty Powiatowego w S. z dnia [...], dotyczącą odmowy zwrotu nadpłaconej dwukrotnie kwoty tytułem nienależnie pobranych opłat za wydanie kart pojazdu, M.Z. ponownie odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzającego niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137 poz. 1310) z Konstytucją. Skarżący domagał się w związku z tym "zasądzenia od pozwanego Starostwa Powiatowego w S." na jego jako powoda rzecz nadpłaconej dwukrotnie kwoty tytułem nienależnie pobranej opłaty. M.Z. powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007r. sygn. III Czp 35/07, zgodnie z którą w sprawie dopuszczalna jest droga sądowa.
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatowy w S. wniósł o jej odrzucenie, zarzucając, iż wezwanie do usunięcia naruszenia zostało dokonane z naruszeniem 14 - dniowego terminu liczonego od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o podjęciu czynności, co wyłącza możliwość skutecznego zaskarżenia tej czynności do sądu administracyjnego. Podniósł również, iż brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku o zasądzenie nadpłaconej kwoty, bowiem takie żądanie skarżący winien skierować do sądu powszechnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Co prawda w skardze M.Z. wskazał, iż zaskarża decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...], jednakże tego dnia organ nie wydał żadnej decyzji, a jedynie w piśmie datowanym 28 kwietnia 2010r. ustosunkował się do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Podnieść również należy, iż w sprawie dotyczącej zwrotu opłaty uiszczonej w związku z wydaniem karty pojazdu organ nie wydawał żadnej decyzji, a udzielona skarżącemu negatywna odpowiedź na zgłoszone przez niego żądanie jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o jakiej mowa w art.3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a. O czynności tej, polegającej na odmowie zwrotu opłaty, skarżący po raz pierwszy powziął wiadomość z pisma z dnia 3 lutego 2010r. i dlatego też uznać należało, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest czynność z tego właśnie dnia.
Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie o czynności z zakresu administracji publicznej, polegającej na odmowie zwrotu nadpłaconej opłaty, M.Z. dowiedział się w dniu 8 lutego 2010r.
W związku z tym 14 – dniowy termin, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., upływał w dniu 22 lutego 2010r. Tymczasem skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 13 kwietnia 2010r. Oznacza to, iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, o czym mowa z kolei w art. 52 § 2 P.p.s.a. co musi skutkować odrzuceniem skargi.
Dodatkowo wskazać należy, iż skarżący w niniejszej sprawie domaga się zasądzenia od Starosty Powiatowego w S. kwoty 850 złotych (2 razy po 425 zł), powołując się jednocześnie na uchwałę Sądu Najwyższego, w której stwierdzono, że dopuszczalna jest droga sądowa do dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137 poz. 1310). Zauważyć jednak należy, iż po pierwsze uchwała ta dotyczy dopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym, a sąd administracyjny takim sądem nie jest, a po drugie, przepisy art. 145 do 159 P.p.s.a. wymieniają rodzaje rozstrzygnięć, jakie może wydać sąd administracyjny i żaden z nich nie daje uprawnienia do zasądzenia od organu pieniędzy.
Mając powyższe na uwadze skarga podlegała odrzuceniu, przy czym podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowi zarówno przepis art. 58 § 1 pkt 6 jak i art. 158 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
W tym miejscu dodatkowo wskazać należy, iż faktycznie do uchybienia przez skarżącego 14 – dniowego terminu do wezwania do usunięcia prawa doszło na skutek mylnego pouczenia go przez organ o prawie wniesienia odwołania do SKO. Nie zmienia to jednak faktu, że skarżący uchybił temu terminowi. Natomiast mylne pouczenie go przez organ może uzasadniać przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.