Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 19 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 334/14

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] znak: [...] umarzającą postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa świętokrzyskiego. W uzasadnieniu organ, szczegółowo opisując przebieg niniejszego postępowania, wskazał m. in., że w dniu 11 sierpnia 2008r. ww. Spółka złożyła wniosek, w którym domagała się od Dyrektora Izby Celnej udzielenia przedmiotowego zezwolenia. Tymczasem zgodnie z art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 2010r.), umarza się.

Zdaniem organu przepis ten, podobnie jak sporne regulacje ww. ustawy, nie wymagał notyfikacji, gdyż nie miał charakteru przepisu technicznego – co nakłada nań obowiązek jego stosowania. W tym zakresie podkreślono, że cyt. ustawa jest aktem obowiązującym, wydanym zgodnie z krajową procedurą legislacyjną, niebędącym w kolizji z żadnym bezpośrednim aktem normatywnym stanowionym przez prawo unijne. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie orzekł bowiem o sprzeczności tej regulacji z prawem unijnym

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach [...] Sp. z o.o. zarzuciła ww. decyzji rażące naruszenie art. 122 w zw. z 123 § 1 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z zastosowaniem art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w związku z naruszaniem:

1. - art. 8 i art. 9 w związku z art. 1 akapit pierwszy pkt 1), 3), 4) i 11) Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w związku z § 2 pkt 1a,2,3,i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie funkcjonowania krajowego systemu norm i aktów prawnych,
2. - art. 32 ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych,
3. - art. 2, art. 7, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 90 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji w związku z art. 2 Aktu o przystąpieniu do Unii Europejskiej,
4. - zasad wynikających z orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości orzeczeń:
5. 1) z dnia 19 lipca 2012r. w sprawach w sprawach połączonych C-213/11, C- 214/11 praz C-217/11,
6. 2) z dnia 21 kwietnia 2005r. w sprawie C- 267/03 postępowania karnego przeciwko Larsowi Erikowi Staffanowi Lindbergowi,
7. 3) z dnia 4 czerwca 2009r. w sprawie C- 109/08 Komisja v. Grecji,
8. 4) z dnia 30 kwietnia 1996r. w sprawie C- 194/94 CM Security International SA v. Signalson SA i Securitel SPRL,
9. 5) z dnia 5 czerwca 2007r. w sprawie C- 170/04 Klas Rosengren i inni v. Riksaklagaren,
10. 6) z dnia 22 czerwca 1989r. w sprawie C- 103/88 Fratelli Constanzo SpA vs Comune di Milano,
11. 7) z dnia 11 lipca 2002r. w sprawie C- 62/00 Marks & Spencer plc v. Commissioners of Customs & Excise,
12. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia skarżącej - w oparciu o przepis (art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych), który nie powinien znaleźć zastosowania, jako przepis oczywiście sprzeczny z prawem wspólnotowym, a także z przepisami Konstytucji;
13. - a także oczywiście błędne w świetle obiektywnych i udokumentowanych danych przyjęcie, że ww. przepis nie miał (nie mógł mieć) istotnego wpływu na obrót automatami do gier; pominięcie i nie ustosunkowanie się do pism, twierdzeń i dowodów skarżącej, w szczególności w zakresie wykazania przez skarżącą istotnego wpływu przepisu ustawy (w tym dostępnych liczbach istotnych z punktu widzenia wyroku Trybunału Sprawiedliwości);
14. - rażąco niespójne, nieadekwatne niejasne, nieuporządkowane, wielokrotnie powtarzające się oraz wybrakowane w zakresie istotnych ustalenia faktycznych oraz wskazania dowodów, uzasadnienie zaskarżonej decyzji,
15. - nie zastosowanie się do wiążących wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wytycznych Trybunału Sprawiedliwości UE.

Mając na względzie powyższe Spółka wniosła o uchylenie wydanych w niniejszej sprawie decyzji oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za szerokim rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosowanej uchwały przez NSA lub wystąpienia do TK z pytaniem prawnym (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009r. sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008r., sygn. akt II FZ 200/08, LEX nr 505445; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08).

W sprawie niniejszej Sąd wziął pod uwagę okoliczność przedstawienia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014r. sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".

Sprawa ta została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14.

W ocenie Sądu wyjaśnienie przez Trybunał Konstytucyjny powyższej wątpliwości ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, mimo że podstawą rozstrzygnięcia w zaskarżonej w tej sprawie decyzji nie były przepisy u.g.h. wymienione w pytaniu prawnym.

O znaczeniu dla badanej sprawy odpowiedzi na pytanie prawne w sprawie sygn. akt P 4/14 i w rezultacie o prejudycjalności w szerokim rozumieniu rozstrzygnięcia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny dla niniejszej sprawy, decydują wzorce kontroli zgodności przepisów ustawy z Konstytucją, jakie zaproponował Naczelny Sąd Administracyjny, przedstawiając pytanie prawne. W ocenie Sądu przedstawiony przez Naczelny Sąd Administracyjny pogląd co do znaczenia braku notyfikacji przepisów technicznych ze względu na treść art. 91 ust. 3 Konstytucji, a także zaproponowane wzorce kontroli zgodności z Konstytucją nienotyfikowanych przepisów technicznych sprawiają, że pytanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego ma o wiele szersze znaczenie, niż tylko ograniczone do zgodności z Konstytucją przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W istocie bowiem jest to pytanie o zgodność z art. 2 i z art. 7 Konstytucji każdego z nienotyfikowanych przepisów u.g.h., który zostanie zakwalifikowany jako przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE.

W związku z powyższym odpowiedź przez Trybunał Konstytucyjny na pytanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowane w postanowieniu z 15 stycznia 2014r. o sygn. akt II GSK 686/13, ma w niniejszej sprawie znaczenie prejudycjalne w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Istotne jest i to, że w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych ujawniła się istotna rozbieżność co do oceny konsekwencji prawnych braku notyfikacji niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych. Rozbieżność ta prowadzi do wydawania różnych orzeczeń w identycznych stanach faktycznych (problem ten jest dostrzegany w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, o czym świadczy treść uzasadnienia wyroku z dnia 23 lipca 2013r. o sygn. akt P 4/11). Niewątpliwie zatem także pewność orzecznictwa i jego stabilność stanowią same w sobie jedną z gwarancji praworządnego państwa prawa.

Z tych względów, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości, oraz ekonomiki procesowej doszedł do przekonania, że należy zawiesić prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji – na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.