Uzasadnienie
R.P. i T.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wspólną skargę na bezczynność Starosty Sandomierskiego. W skardze domagali się również stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody. Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda Świętokrzyski uznał za nieuzasadnione zażalenie R.P. i T.K. na bezczynność Starosty Sandomierskiego w sprawie potwierdzenia odpowiednim aktem prawnym zakupu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr 1129. Skarżący stwierdzili, że zaskarżone postanowienie jest błędne i "wydane merytorycznie przez organ niewłaściwy w sprawie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Stosownie do 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270) zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. jest niedopuszczalna.
Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.z 2000r. Nr 98 poz.1071), zwanej dalej "k.p.a.". Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w tym przepisie, następuje w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli została ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2259/10, orzeczenia.nsa.gov.pl)
Przepisy prawa wyłączają możliwość kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym postanowienia wydanego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a w wyniku rozpoznania zażalenia na bezczynność organu administracyjnego. Zatem skarga na postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność Starosty Sandomierskiego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.