Uzasadnienie
H. W. złożyła w dniu 27.V.2013 r. formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie uznania działek za mienie gminne.
W złożonym formularzu wnioskodawczyni podała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1420 zł netto miesięcznie. Skarżąca nie wykazała żadnego majątku oprócz parteru domu o powierzchni 100 m² w M.. Wnioskodawczyni podała następujące wydatki miesięczne: zakup leków - 150 zł, opłata za energię elektryczną – 120 zł, dojazdy do B. na zakupy – 50 zł, dojazdy do lekarza – 64 zł, wyżywienie - 800 zł, środki czystości – 100 zł, fryzjer - 18 zł, ubranie, obuwie – 50 zł. Ponadto rocznie wydaje 1200 zł na zakup tony węgla na opał.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o zwolnienie od kosztów podlega oddaleniu. Wnioskodawczyni nie wykazała w sposób przekonujący, że nie stać jej na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Skarżąca nie ma nikogo na utrzymaniu, uzyskuje stały dochód z emerytury, co umożliwia planowanie wydatków. Wnioskodawczyni posiada do swojej dyspozycji parter domu o powierzchni 100 m²., stać ją na comiesięczne wizyty u fryzjera i korzystanie z usług adwokata z K. w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. W świetle powyższych okoliczności nie można uznać skarżącej go za osobę ubogą wymagającą pomocy państwa w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.
Uznano zatem, że przy racjonalnym gospodarowaniu stałym dochodem z emerytury oraz posiadanym majątkiem nieruchomym wnioskodawczyni będzie w stanie zgromadzić środki finansowe na uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł oraz poniesienie innych ewentualnych kosztów sądowych na późniejszym etapie postępowania (w wypadku oddalenia skargi 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej, a następnie wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł.).
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.