Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
[...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wywiodła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w którym strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości w trybie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku przez organ II instancji. Strona nie uzasadniła złożonego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (tak: postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (zob. postanowienie NSA z dnia 19 luty 2009 r., II FSK 136/09, lex nr 575351 i powołaną tam literaturę). Przy ocenie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji rozważeniu wymaga zatem to, czy w okolicznościach danej sprawy wykonanie decyzji może spowodować negatywne skutki dla wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie nie sposób skutecznie twierdzić, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, o której wstrzymanie wnosi Spółka, jest aktem, przez który skarżąca uzyskuje jakieś uprawnienie lub mocą którego zostają na nią nałożone określone obowiązki. Ma ona charakter procesowy, kasacyjny i nie wywołuje skutków materialnoprawnych dla skarżącej.
Dodatkowo podnieść należy, że z przywołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, iż podstawą do wstrzymania wykonania decyzji są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Przy czym to wnioskodawcę obciąża obowiązek uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, czyli że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poza powołaniem się we wnioskach skargi na przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka w dalszej części skargi nie wskazała na żadną z przesłanek ustawowych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji określonych w powołanym przepisie. Wnioskodawca nie przywołał także żadnych konkretnych dowodów i okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.