Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4.VI.2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę P.W. na decyzję Wojewody w przedmiocie zwrotu nieruchomości.
Pełnomocnik P.W. - adwokat Ł.Ś. złożył skargę kasacyjną o wyroku, do której został dołączony formularz urzędowy PPF z wnioskiem o zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1100 zł miesięcznie. Skarżąca nie wykazała innego majątku oprócz domu wielkości 50 m². Wnioskodawczyni podała, ze ponosi następujące wydatki miesięczne: 200 zł na zakup leków, 350 zł na spłatę raty kredytu, 400 zł tytułem opłat związanych z utrzymaniem domu. Skarżąca oświadczyła, że jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest zasadny, gdyż jej średniomiesięczne dochody są tożsame ze średniomiesięcznymi wydatkami.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Stosownie do art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych podlega oddaleniu. Wnioskodawczyni osiąga stały dochód z emerytury, co umożliwia planowanie wydatków. Okoliczność, że skarżąca spłaca kredyt nie uzasadnia przyznania prawa pomocy. Udzielenie kredytu musiała poprzedzać pozytywna analiza sytuacji finansowej strony w zakresie możliwości spłaty pożyczonej kwoty. Przy tym spłata zobowiązań cywilnoprawnych nie może być traktowana z pierwszeństwem przed kosztami postępowania sądowego, gdyż niedopuszczalna byłaby sytuacja, gdy osoba ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy wykonuje ciążące na niej prywatne zobowiązania kredytowe, a żąda by koszty sądowe pokrywał za nią Skarb Państwa. W imieniu wnioskodawczyni został uiszczony w dniu 30.IV.2014 r. wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, a w dniu 18.VI.2014 r. opłata kancelaryjna w wysokości 100 zł. Skarżącą stać na korzystanie z usług adwokatów z wyboru w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym.
W świetle powyższych okoliczności nie można uznać, że P. W. jest osobą ubogą wymagającą pomocy Państwa w postaci zwolnienia od kosztów sadowych, które na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego wynoszą 100 zł (wpis od skargi kasacyjnej).
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.